Κρυφό Σχολειο, Για όσους θέλουν να ξεχνούν

Γενικότερα θέματα που αφορούν την Ορθοδοξία και το Χριστιανισμό.

Συντονιστές: Anastasios68, Νίκος, johnge

Άβαταρ μέλους
stratis
Δημοσιεύσεις: 434
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 3:12 pm

Re: Κρυφό Σχολειο, Για όσους θέλουν να ξεχνούν

Δημοσίευσηαπό stratis » Τρί Αύγ 28, 2012 5:21 pm

Εγώ απορώ που υπάρχει ακόμη το ΠΑΙΔΕΙΑΣ και το ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ!

Κακά τα ψέμματα, οι καλύτεροι δάσκαλοι των παιδιών είναι οι γονείς και η οικογένεια καλείται να εκτελέσει το ρόλο και του σχολείου. Εκτός αν θέλουμε μελλοντικούς πολίτες δίχως Χριστό, Παναγία και ιστορία.



Άβαταρ μέλους
Athanasios
Δημοσιεύσεις: 498
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 3:20 pm

Re: Κρυφό Σχολειο, Για όσους θέλουν να ξεχνούν

Δημοσίευσηαπό Athanasios » Τρί Αύγ 28, 2012 5:22 pm

To παιδειας Στρατη μου δεν τους πειραζει.
Αφου θελουν να την φτιαξουν στα μετρα τους.
Το θρησκειας ειναι για τους τυπους μιας και ειναι ο τελευταιος προμαχωνας και τους ειναι δυσκολο για την ωρα. Προσπαθουν ομως με ολες τους τις δυναμεις.
Αρχιζουν απο την Ιστορια και μετα θα πεσει για αυτους και το τελευταιο φρουριο.
Αφου δεν θα υπαρχουν μαρτυρες και ηρωες ολα ΘΑ ειναι ευκολοτερα γι΄ αυτους.



Άβαταρ μέλους
stratis
Δημοσιεύσεις: 434
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 3:12 pm

Re: Κρυφό Σχολειο, Για όσους θέλουν να ξεχνούν

Δημοσίευσηαπό stratis » Τρί Αύγ 28, 2012 5:22 pm

Πάντως όπως πάνε τα πράγματα το Κρυφό Σχολείο θα επανέλθει και μάλιστα μέσα στα σπίτια. Οι γονείς θα είναι υποχρεωμένοι τουλάχιστον όσον αφορά την ιστορία και τη θρησκεία να διδάσκουν τα παιδιά τους όχι μόνο ως γονείς όπως έκαναν όλα τα χρόνια αλλά και ως δάσκαλοι φιλτράροντας ότι μαθαίνουν αυτά στο σχολείο.



Stylianos
Δημοσιεύσεις: 1
Εγγραφή: Δευτ Ιούλ 30, 2012 12:19 pm

Re: Κρυφό Σχολειο, Για όσους θέλουν να ξεχνούν

Δημοσίευσηαπό Stylianos » Τρί Αύγ 28, 2012 5:23 pm

Αφιέρωμα περιοδικού "Άρδην" στο Κρυφό Σχολείο

Ένας από τους κύριους στόχους των οπαδών της γενικευμένης αποεθνικοποίησης της παιδείας και του εκπαιδευτικού συστήματος, είναι οι λεγόμενοι «εθνικοί μύθοι» ή «θρύλοι». Με το πρόσχημα της «απομυθοποίησης» ή της αποκατάστασης της ιστορικής αλήθειας, επιχειρείται κάτι πολύ βαθύτερο, ο κλονισμός της εμπιστοσύνης στην ίδια την ιστορική αλήθεια που εμπεριέχεται στον πυρήνα των «θρύλων» και η αποξένωση των νέων γενεών από κάθε ηρωϊκή μορφή η παράδοση της ίδιας της ιστορίας τους.

Στο στόχαστρο έχουν μπει ιδιαίτερα το «Κρυφό Σχολειό», η 25η Μαρτίου ως ημερομηνία-σύμβολο για την έναρξη της επανάστασης, ο «χορός του Ζαλόγγου» κ.λπ. Και οι επιλογές δεν είναι τυχαίες. Με την άρνηση της ύπαρξης του «κρυφού σχολειού», δεν επιδιώκεται τόσο η αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας την οποία δήθεν επιδιώκουν οι «νέοι ιστορικοί», αλλά ο εξωραϊσμός της Οθωμανικής κυριαρχίας. Διότι άσχετα με το εάν υπήρξε stricto sensu «κρυφό σχολειό» και μάλιστα σε όλες τις περιόδους της Τουρκοκρατίας, ιδιαίτερα στην τελευταία, κανένας δεν μπορεί να αρνηθεί πως η εκπαίδευση των Ελλήνων γινόταν με τεράστιες δυσκολίες. Ιδιαίτερα κατά τους πρώτους σκοτεινούς αιώνες της τουρκοκρατίας η αμάθεια ήταν γενικευμένη, χρειαζόταν πάντα ειδική άδεια για την ίδρυση σχολείων και σε περιοχές όπως η Μικρά Ασία διωκόταν ακόμα και η ίδια η χρήση της ελληνικής γλώσσας σε ορισμένες περιόδους. Όσο δε για το περιεχόμενο της εκπαίδευσης, αυτό παρέμενε εσαεί στην «δικαιοδοσία» του «κρυφού σχολειού», διότι προφανώς ήταν απαγορευμένος οποιοσδήποτε εκθειασμός της ελληνικής ταυτότητας ή η καταδίκη των κατακτητών – το παράδειγμα που αναφέρει ο Φ. Κακριδής για τον 20ο αιώνα στην Ήπειρο, όπου το περιεχόμενο της διδασκαλίας παρέμενε μυστικό, είναι απόλυτα χαρακτηριστικό (βλέπε στις σελίδες που ακολουθούν). Το πρώτο τυπογραφείο που εγκατέστησε ο Κύριλλος Λούκαρις στην Κωνσταντινούπολη το 1628 κατεστράφη ολοσχερώς από τους γενιτσάρους. Οι μαρτυρίες του κοραϊστή Κωνσταντίνου Κούμα για τον ύστερο 18ο αιώνα (βλ. τα αποσπάσματα από την αυτοβιογραφία του, που παραθέτει ο Kαλλίμαχος) ότι το σχολείο της Λάρισας είχε διακόψει τη λειτουργία του για 30 χρόνια, 1770-1798 εξ αιτίας των Ορλωφικών και ότι ο μητροπολίτης Διονύσιος Καλλιάρχης με δυσκολία κατόρθωσε να πάρει άδεια από τους Τούρκους για την επαναλειτουργία του, δίνει νομίζουμε τη χαριστική βολή σε όλους εκείνους που ισχυρίζονται πως η εκπαίδευση στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα δεν περιοριζόταν από τους κατακτητές.

Παράλληλα, μέσω της άρνησης του «κρυφού σχολειού» επιδιώκεται η υποβάθμιση του ρόλου της εκκλησίας στην εκπαίδευση των ελληνοπαίδων, παρότι είναι γνωστό πως όλη η «στοιχειώδης εκπαίδευση» παρέμενε μέχρι την επανάσταση στην αποκλειστική αρμοδιότητα των ιερέων και των μοναχών, ενώ ακόμα και οι μέσες ή οι ανώτερες σχολές στεγάζονταν στις αυλές των μοναστηριών και των εκκλησιών στη συντριπτική τους πλειοψηφία, οι δε δάσκαλοι και οι λόγιοι της τουρκοκρατίας ήταν κατά το μεγαλύτερο μέρος τους κληρικοί, από τον Ευγένιο Βούλγαρη έως τους οπαδούς του Κοραή, Θεόκλητο Φαρμακίδη, Θεόφιλο Καϊρη, Βενιαμίν τον Λέσβιο κ.λπ.

Έτσι, ακόμα και εάν πιστέψουμε πως το «κρυφό σχολειό» δεν υπήρξε, ο θρύλος του αντανακλά και εκφράζει την ίδια την πραγματικότητα της εκπαίδευσης των υπόδουλων Ελλήνων. Η εκπαίδευσή τους υπήρξε κατά μεγάλο μέρος «κρυφή» και έπρεπε να ξεπερνάει όλες τις δυσκολίες που έθετε η Οθωμανική εξουσία, κεντρική και τοπική.

Τα δύο εκτεταμένα κείμενα που παραθέτουμε, το πρώτο του ιστορικού Χρ. Πατρινέλη, που υποστηρίζει πως το κρυφό σχολειό δεν υπήρχε και της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας που υποστηρίζει το αντίθετο, επιτρέπουν στον αναγνώστη να βγάλει τα συμπεράσματά του. Τα επιχειρήματα για την ανυπαρξία του «κρυφού σχολειού» συγκεντρώνονται στην ύστερη Τουρκοκρατία, μετά τα μέσα του 18ου αιώνα, ενώ βέβαια οι δυσκολότεροι αιώνες για την ίδια την επιβίωση του ελληνισμού και της παιδείας του υπήρξαν ο 15ος , ο 16ος και ο 17ος αιώνας.

Το ίδιο συμβαίνει με την 25η Μαρτίου. Το γεγονός της λυσσαλέας αμφισβήτησης του εορτασμού της ως δήθεν μύθου, δεν αφορά βέβαια στο γεγονός της ημερομηνίας αυτής καθ’ εαυτής, δηλαδή το εάν η επανάσταση εξερράγη στην Πελοπόννησο στις 23 Μαρτίου αντί στις 25, ή εάν είχε προηγηθεί η επανάσταση στη Μολδοβλαχία, αλλά θέλει να πλήξει την ίδια την έννοια του εθνικού εορτασμού ως σύμβολου της γέννησης του νεώτερου ελληνικού κράτους, καθώς και να αμφισβητήσει το γεγονός ότι οι επαναστάτες ορκίστηκαν στον σταυρό διεκδικώντας ελευθερία ή θάνατο. Και παρ’ ότι διαθέτουμε αναρίθμητες μαρτυρίες για την ιστορική αλήθεια των γεγονότων και τον ορισμό της 25ης Μαρτίου, ταυτόχρονα με τον Ευαγγελισμό ως της ημερομηνίας για την έκρηξη της επανάστασης από τη Φιλική Εταιρεία στην Πελοπόννησο (παρότι εξερράγη ορισμένες ημέρες πριν), οι «Νέοι ιστορικοί» συνεχίζουν το θεάρεστο έργο της αποδόμησης της ελληνικής ιστορίας.

Η καλύτερη όμως απάντηση επί του θέματος δίνεται από το κείμενο του Μίκη Θεοδωράκη ο οποίος αναφέρεται στο πως ο… Άρης Βελουχιώτης όρκιζε στην εκκλησία τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης:

«Λίγο πιο πριν, στα βουνά της Ρούμελης, ο πρώτος μεγάλος γνήσιος Έλληνας λαϊκός επαναστάτης, ο Άρης Βελουχιώτης έμπαινε με τους πρώτους λιγοστούς του αντάρτες στα χωριά με την γαλανόλευκο με τον σταυρό μπροστά και αφού μιλούσε για τους σκοπούς του νέου αγώνα, στη συνέχεια μπαίνανε όλοι μαζί στην εκκλησία. Κι εκεί καλούσε τον παπά να ευλογήσει τα όπλα και τη σημαία.

Τι μας θυμίζει τάχα αυτή η σκηνή; Δεν μας θυμίζει την Αγία Λαύρα με τους επαναστάτες του ’21 γονατισμένους μπροστά στον Δεσπότη και κρατώντας την ελληνική σημαία με το ένα χέρι και το καρυοφύλλι με το άλλο να δέχονται την ευλογία της Εκκλησίας για τον αγώνα τους;» []

Πηγή: http://www.ardin.gr/article.php?id=ARDIN_I_64_S_1_A_0
Για περισσότερα: http://www.ardin.gr/issue.php?id=ARDIN_I_64




Επιστροφή στο

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: 11 και 0 επισκέπτες