Μετράει η συγχώρεση?

Συζήτηση γύρω από τα αμαρτήματα και τα πάθη.

Συντονιστές: Νίκος, Anastasios68, johnge

Sparrow
Δημοσιεύσεις: 81
Εγγραφή: Τετ Μαρ 23, 2016 5:32 pm

Μετράει η συγχώρεση?

Δημοσίευσηαπό Sparrow » Τετ Απρ 06, 2016 9:27 pm

Απορία... Έχω ένα πάθος (δεν είναι εκτός νόμου)... το κακό είναι οτι νιώθω οτι δεν έχω ακόμα τις προϋποθέσεις και το επίπεδο να το αφαιρέσω δίχως να αποκτήσω ψυχολογικά... Και μέσα μου νιώθω οτι έχω δικαίωμα να μην υποφέρω... Και λέω στον πνευματικό μου που θέλω να είμαι ειλικρινής οτι δεν μου βγαίνει μετάνοια με την έννοια οτι μπορώ να πω θα προσπαθήσω να μη ξανασυμβεί... Το είχα δοκιμάσει και γέμισα οργή οτι προσπαθώ εκβιαστικά βασανιζόμενος για την σωτηρία και με δηλητηρίαζε ψυχικά... Οτι ξέρω οτι δεν είναι σωστό και να με συγχωρέσει που δεν νιώθω μετάνοια με αυτή την έννοια... και το κάνει και μου λέει να πάω να Κοινωνίσω... Και του λέω μετράει η συγχώρεση? Μετράει λέει... Και του λέω οτι για να μετράει πρέπει να πώ οτι αποφασίσω τουλάχιστον οτι θα το αποφύγω... Και μου λέει είναι μέρος του αγώνα και η μετάνοια και πρέπει να συνεχίσω και οτι έχει νόημα να εξομολογούμε και να πηγαίνω στην Εκκλησία... Παραείναι ελαστικός ή έτσι είναι? Κάνω καλά που τον ακούω και πηγαίνω να Κοινωνήσω? (1 στις τόσες)



Άβαταρ μέλους
nickzark
Δημοσιεύσεις: 912
Εγγραφή: Πέμ Αύγ 02, 2012 1:19 pm
Τοποθεσία: Νικόλαος, θεσσαλονίκη

Re: Μετράει η συγχώρεση?

Δημοσίευσηαπό nickzark » Τετ Απρ 06, 2016 11:43 pm

Καλά κάνεις κ πας κ τον ακούς. Ο πνευματικός ξέρει κ έχει κ την ευθύνη έναντι του Θεού γιαυτό που λέει. Κ άδικο να είχε την αμαρτία την πέρνει αυτός. Οπότε μην ανησυχείς


«Νικηφόρου Ὁσίου, τοῦ λεπροῦ τὰ παλαίσματα,καὶ τὴν ἐν ἀσκήσει ἀνδρείαν, κατεπλάγησαν Ἄγγελοι ὡς ἄλλος γὰρ Ἰὼβ τὰ ἀλγεινά, ὑπέμεινε δοξάζων τὸν Θεόν.... »

Πέτρος
Δημοσιεύσεις: 1433
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 19, 2015 9:32 am

Re: Μετράει η συγχώρεση?

Δημοσίευσηαπό Πέτρος » Τετ Απρ 13, 2016 11:28 pm

Sparrow έγραψε:............ Και του λέω μετράει η συγχώρεση? ........

Πρόσεξε αδελφέ μου, γιατί με αυτό το ερώτημα βάζεις υπό αμφισβήτηση το μυστήριο της εξομολόγησης.



Sparrow
Δημοσιεύσεις: 81
Εγγραφή: Τετ Μαρ 23, 2016 5:32 pm

Re: Μετράει η συγχώρεση?

Δημοσίευσηαπό Sparrow » Παρ Απρ 15, 2016 12:51 pm

Μιλήσαμε πρόσφατα με τον Πνευματικό μου και μου έλυσε τις απορίες... Πέτρο, δεν θα μου άρεσε καθόλου να δημιουργήσω σε κανέναν αμφισβήτηση... Και γενικά το θέμα που έβαλα τώρα που το βλέπω είναι λίγο παραπλανητικό κατά λάθος και ήθελα να το σβήσω, αλλά θα έμεναν μόνο οι απαντήσεις κι θα ήταν χειρότερα νομίζω... Δεν αμφισβητώ σε αυτό το θέμα, αλλά και όπου έχω όντως προβληματισμούς που μπορεί να φέρουν ανεπιθύμητες αμφισβητήσεις και αμφιβολίες σε άλλους, προτιμώ να μην ποστάρω ανεύθυνα...
Συγνώμη για την αναστάτωση, αν θες Νίκο έχεις την άδειά μου να διαγράψεις το θέμα αφού εγώ δεν ξέρω πως, στην περίπτωση που πιστεύεις οτι μπορεί να ταράξει ή να αποπροσανατολίσει αναγνώστες...



Πέτρος
Δημοσιεύσεις: 1433
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 19, 2015 9:32 am

Re: Μετράει η συγχώρεση?

Δημοσίευσηαπό Πέτρος » Σάβ Απρ 16, 2016 10:11 pm

Αυτό που εννοούσα ήταν ότι βάζεις υπό αμισβήτηση το μυστήριο της εξομολόγησης για τον εαυτό σου.
Πάντως εσύ εξομολογείσαι και έχεις πνευματικό.
Το να πηγαίνεις στον εξομολόγο προϋποθέτει ταπείνωση αδελφέ μου.
Και από την ταπείνωση ξεκινούν όλα τα καλά στην πνευματική ζωή.
Δεν νομίζω ότι πρέπει να σβηστεί κάτι.
Πως είναι το όνομά σου αδελφέ μου;



Sparrow
Δημοσιεύσεις: 81
Εγγραφή: Τετ Μαρ 23, 2016 5:32 pm

Re: Μετράει η συγχώρεση?

Δημοσίευσηαπό Sparrow » Κυρ Απρ 17, 2016 2:03 am

Αγαπητέ Πέτρο, δεν έχω αδυναμία από όσο αντιλαμβάνομαι να αποδεχτω το μυστήριο της εξομολογήσεως... Αλλά στις προϋποθέσεις από μέρους μου για να τελεστεί σωστά... (συχνά όμως νιώθω πως μειώνεται γενικώς η πίστη μου,αλλά έχουμε πολύ καλό οπλοστάσιο αγάπης στην ορθοδοξία και σύγχρονους Αγίους όπως ο αγαπητός σε μένα Όσιος Πορφύριος που κάνουν την πίστη να νικάει πάντα ως τώρα ) Διάβασε ακόμη μια φορά τι έγραψα αν θέλεις... Δεν θέλω να το αναλύσω γιατί αισθάνομαι ότι άθελά μου ίσως παραπλάνησω...
Τώρα για την ταπεινότητα την αληθινή που δεν κράζει εγωιστικα με ταπεινολογιες, και δεν είναι ένα διπολο ναρκισισμου και κόμπλεξ κατωτερώτητας, είναι το ζητούμενο κατά την γνώμη μου και όχι προϋπόθεση...
Όσον αφορά το όνομά μου προτιμώ την ανωνυμία όταν μιλάω για τόσο προσωπικά θέματα,καθώς σε τπτ εδώ δεν θα ήταν χρήσιμο. Αν δεν σου αρέσει το Sparrow (Σπουργίτης :-P) από τους πειρατές της Καραϊβικής που ήταν ένας πειρατής κλέφτης με κατά βάθος καλή καρδιά, διάλεξε ένα για μένα και λεγε με έτσι. Ήδη ίσως μοιραζόμαστε πιο εσώψυχα πράγματα μαζί από ότι με φίλους μου που ξέρουν το όνομα μου και εμένα από κοντά. Το να πηγαίνεις λες εξομολόγο προϋποθέτει ταπείνωση... Καλοπροέρετη σκέψη πάντως. Μάθε ότι ένας πνευματικός δεν με άντεξε κάποτε,και κάποιον άλλο δεν άντεξα εγώ... Αλλά του δικού μου του είπα όταν είδα πόσο χημεια εχουμε, να είναι όσο ζει πνευματικός μου.. Δεν ξέρω πόσο εύκολα ουτε πότε θα έβρισκα άλλον... Εγώ είμαι περίπου 30,εσύ ?



Πέτρος
Δημοσιεύσεις: 1433
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 19, 2015 9:32 am

Re: Μετράει η συγχώρεση?

Δημοσίευσηαπό Πέτρος » Κυρ Απρ 17, 2016 7:37 pm

Εγώ είμαι ακόμα στα σπάργανα!



Άβαταρ μέλους
Νίκος
Διαχειριστής
Δημοσιεύσεις: 5864
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 11:05 am
Τοποθεσία: Κοζάνη

Re: Μετράει η συγχώρεση?

Δημοσίευσηαπό Νίκος » Πέμ Απρ 21, 2016 11:51 am

Νίκος έγραψε:"Κύριε, θέλω, δεν θέλω, σώσε με"
Τετάρτη, 11 Ιούλιος 2012 - Desk Agioritikovima

Εικόνα

Από το Γεροντικό

Κάποιος μοναχός, από δαιμονική επήρεια, έπεφτε συχνά σε σαρκικό αμάρτημα. Ολοένα όμως βίαζε τον εαυτό του να μην πετάξει το σχήμα του. Και κάνοντας την καθημερινή του προσευχή, ικέτευε το Θεό στενάζοντας και λέγοντας:

- Κύριε, θέλω δε θέλω, σώσε με! Γιατί εγώ, σαν λάσπη που είμαι, ποθώ τη βρωμιά της αμαρτίας. Εσύ όμως, σαν Θεός παντοδύναμος, μπορείς να μ’ εμποδίσεις. Αν ελεήσεις τον δίκαιο, τίποτα το σπουδαίο. Κι αν σώσεις τον καθαρό, τίποτα το θαυμαστό. Αυτοί είναι άξιοι ν’ απολαύσουν την αγαθότητά Σου.

Σε μένα, Δέσποτα, φανέρωσε θαυμαστά το έλεός Σου. (Ψαλμ. 16, 7), και σ’ αυτό μου το κατάντημα δείξε την ανείκαστη φιλανθρωπία Σου. Γιατί στα χέρια Σου έχω αφεθεί εγώ, ο φτωχός από κάθε αρετή.

Αυτά και άλλα παρόμοια έλεγε κλαίγοντας καθημερινά ο αδελφός, είτε συνέβαινε ν’ αμαρτήσει είτε όχι.
Κάποια νύχτα λοιπόν, αφού έπεσε στη συνηθισμένη αμαρτία, σηκώθηκε την ίδια στιγμή και άρχισε τον κανόνα του. Τότε ο δαίμονας, σαστισμένος από την τόση ελπίδα του αλλά και την αδιαντροπιά του απέναντι στο Θεό, του παρουσιάστηκε ολοζώντανος!

- Άθλιε! Του λέει. Πώς στέκεσαι μπροστά στο Θεό χωρίς να κοκκινίζεις; Πώς πιάνεις στο στόμα σου ακόμα και τ’ όνομά Του; Και πώς τολμάς να προσεύχεσαι χωρίς ντροπή;

- Τούτο το κελλί είναι σιδεράδικο, του απάντησε ο αδελφός. Μια σφυριά δίνεις, μια παίρνεις. Δεν θα σταματήσω, λοιπόν, να παλεύω μαζί σου μέχρι να πεθάνω, κι όπου με βρει η τελευταία μου μέρα. Να, με όρκο σε πληροφορώ και με πεποίθηση στην άπειρη αγαθότητα του Θεού σου λέω: Στο όνομα Εκείνου, που ήρθε να καλέσει σε μετάνοια και να σώσει τους αμαρτωλούς, δεν θα πάψω να προσεύχομαι στον Κύριο εναντίον σου, ώσπου να πάψεις κι εσύ να με πολεμάς. Και θα δούμε ποιος θα νικήσει, εσύ ή ο Θεός!

Σαν άκουσε ο δαίμονας αυτά τα λόγια, του λέει:

- Μα την αλήθεια, ποτέ πια δεν θα σε πολεμήσω, για να μη γίνω αφορμή να στεφανωθείς με την υπομονή που κάνεις.
Και από τη στιγμή εκείνη ο εχθρός έφυγε μακριά του.

Ο αδελφός τότε ήρθε σε κατάνυξη, και σ’ όλη την υπόλοιπη ζωή του έκλαιγε για τις αμαρτίες του.

Τώρα όμως ο λογισμός του έλεγε συχνά: «Καλό έργο κάνεις, που κλαις». Αλλ’ αυτός εναντιωνόταν στο λογισμό: «Ανάθεμα σ’ αυτό το καλό! Ο Θεός δεν θέλει να χάσει κανείς την ψυχή του σ’ όλα τα έργα της ατιμίας, κι έπειτα να κάθεται και να τη μοιρολογάει, οπότε ή τη σώζει ή δεν τη σώζει».

Πηγή: AΓIOΡEITIKO BHMA


Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τώ αμαρτωλώ και ελέησόν με.


Επιστροφή στο

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: 1 και 0 επισκέπτες

cron