Το φοβερό πάθος του φθόνου

Συζήτηση γύρω από τα αμαρτήματα και τα πάθη.

Συντονιστές: Νίκος, Anastasios68, johnge

Άβαταρ μέλους
Νίκος
Διαχειριστής
Δημοσιεύσεις: 5866
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 11:05 am
Τοποθεσία: Κοζάνη

Το φοβερό πάθος του φθόνου

Δημοσίευσηαπό Νίκος » Σάβ Αύγ 25, 2012 12:18 pm

Το φοβερό πάθος του φθόνου

Εικόνα

Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες γιά νά δείξουν πόσο φοβερό πάθος εἶναι ὁ φθόνος, εἶχαν ἀπεικονίσει μέ σάν ἄριστο τρόπο τόν φθόνο. Εἶχαν λαξεύσει σέ μάρμαρο ἄνδρα πού στό χέρι τοῦ κρατοῦσε τό τρομερό φίδι τό ὁποῖο δάγκωνε μέ τά φαρμακερά του δόντια τοῦ τό στῆθος τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κατάτρωγε τά σωθικά. Φρικτούς πόνους δοκίμαζε ὁ δυστυχής πού ἦταν ζωγραφισμένοι στό πρόσωπό του. Δέν εἶχε ὅμως τήν πρόνοια καί τή δύναμη νά πετάξει τό φίδι ἀπό τό χέρι του καί νά λυτρωθεῖ, ἀλλά τό κρατοῦσε τό τροφοδοτοῦσε μέ τά σπλάχνα του καί τό γιγάντωνε μέ τό αἷμα του.

Αὐτός εἶναι καί ἔτσι εἶναι ὁ φθονερός ἄνθρωπος. Ἄνθρωπος δηλαδή πού κρατεῖ στά χέρια τοῦ τό φαρμακερό φίδι τοῦ φθόνου μέ ἀποτέλεσμα νά δηλητηριάζει τή ζωή του, νά φθείρει τήν ὑγεία του καί νά πλημμυρίζει τή καρδιά του ἀπό φαρμάκι, ἀφοῦ οἱ χαρές καί οἱ ἐπιτυχίες τῶν ἄλλων ἀποτελοῦν πηγές πόνου καί πικρίας γί΄αὐτόν τόν ἴδιο.

Νά λοιπόν τί εἶναι ὁ φθόνος. Ἕνα φοβερό δηλητήριο πού καταστρέφει πρῶτα αὐτόν καί μετά τούς ἄλλους. Ἕνα δηλητήριο πού γεμίζει καρδιές ἀκόμη καί ἀνθρώπων τῆς Ἐκκλησίας, γι’ αὐτό καί χαρακτηρίζεται ὡς φοβερό πάθος. Πόσο φοβερό πάθος εἶναι ὁ φθόνος μας τό δείχνει καί ἡ παρακάτω ἱστορία μας.

«Σέ ἕνα μοναστήρι εἶχαν καλέσει στήν ἑορτή τῆς Κοίμησης τῆς Παναγίας μας ἕνα Ρουμάνο μοναχό τόν Π. Νεκτάριο, νά ψάλει σάν δεξιός ψάλτης. Κάποιοι λοιπόν μοναχοί ἀπό φθόνο, γιατί προτιμήθηκε αὐτός σάν δεξιός ψάλτης καί ὄχι κάποιος ἀπό τό μοναστήρι ἤ τά μοναστήρια τῆς περιοχῆς, ἔγιναν ὄργανα τοῦ διαβόλου καί ἔβαλαν δηλητήριο μέσα στό ρόφημα τοῦ ψάλτη.

Ὁ εὐλογημένος αὐτός μοναχός μόλις κατάλαβε τούς πρώτους πόνους νά τόν ζώνουν γεμάτος πίστη ἔτρεξε στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας, προσκύνησε καί κατόπιν πῆρε τό καντήλι της καί ἤπιε ὅλο τό περιεχόμενο λέγοντας «Παναγία μου σῶσε μέ γιατί μέ δηλητηρίασαν».

Ἡ Παναγία, ἀντίληψη, βοήθεια καί ἰατρός ὅλων ἐκείνων πού μέ πίστη τήν ἐπικαλοῦνται, μόλις ὁ Π. Νεκτάριος ἤπιε τό λάδι τοῦ καντηλιοῦ τῆς τόν ἐθεράπευσε καί μάλιστα τοῦ δημιούργησε μεγαλύτερη διάθεση γιά νά ψάλλει στήν ἑορτή της. Ἔτσι ὁ π. Νεκτάριος θά ὁμολογήσει τήν ἑπόμενη ἡμέρα «Οὐδέποτε ἄλλοτε εἶχα τόση διάθεση καί καθαρότητα λάρυγγα, ὅπως εἶχα τή νύκτα». Ἔτσι ἔγινε τό ἀντίθετο ἀπό ἐκεῖνο πού ἐπεδίωξε ὁ διάβολος νά ἐπιτύχει μέ φθονερούς μοναχούς.

Ἀδελφοί μου, βλέπετε πόσο πραγματικά εἶναι φοβερό τό πάθος τοῦ φθόνου, ἀφοῦ ὁδήγησε μοναχούς γιά νά ἱκανοποιήσουν τό πάθος τους νά σκεφθοῦν καί νά φθάσουν ἀκόμα καί στό ἔγκλημα.

Ἀλήθεια. Ποιός ζωγράφος θά μποροῦσε νά σχεδιάσει τήν ἀπαίσια μορφή τοῦ φθόνου καί πιό μολύβι εἶναι ἱκανό νά περιγράψει καί νά ἀπεικονίσει τό ψυχικό μαρτύριο ἐκείνου πού αὐτοκαταδικάζεται νά τροφοδοτεῖ μέ τή σάρκα καί τό αἷμα τοῦ τό ἀχόρταγο φίδι τοῦ φθόνου;

Γι’ αὐτό ἄς ξεριζώνουμε ἀπό μέσα μας τό πάθος τοῦ φθόνου μόλις ἀντιληφθοῦμε τήν ὕπαρξή του καί νιώσουμε τό δηλητήριό του νά δηλητηριάζει τή σκέψη μας καί ἔτσι καί τή ζωή μας. Τά μυστήριό της Μετανοίας καί ἐξομολόγησής μας περιμένει. Μήν ἀμελοῦμε ἀλλά νά πολεμοῦμε.

Ὁ Θεός μαζί σας καί μακριά ἀπό τό δηλητήριο τοῦ φθόνου.

Π.Β.Μ.


Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Κυδωνίας και Αποκορώνου


Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τώ αμαρτωλώ και ελέησόν με.

Άβαταρ μέλους
Νίκος
Διαχειριστής
Δημοσιεύσεις: 5866
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 11:05 am
Τοποθεσία: Κοζάνη

Re: Το φοβερό πάθος του φθόνου

Δημοσίευσηαπό Νίκος » Σάβ Αύγ 25, 2012 12:18 pm

Μακρυά ἀπό τή ζήλεια
Ἀναρτήθηκε στὶς 3 Ἰανουαρίου 2012 ἀπὸ τὸν/τὴν hristospanagia1

Εικόνα

του Γέροντος Προφυρίου Καυσοκαλυβίτου

Μακριά από τη ζήλια. Τον κατατρώγει τον άνθρωπο. Όλα γίνονται στο φθονερό άνθρωπο. Εγώ τα έζησα. Οι άνθρωποι με είχαν για καλό και ερχόντουσαν πολλοί για να εξομολογηθούν. Και μου τα έλεγαν με ειλικρίνεια.

Μακριά από αυτά τα γυναικίστικα παράπονα. Το Χριστό, μωρέ, το Χριστό να αγαπήσουμε με πάθος, με θείο έρωτα.

Ευτυχισμένος ο μοναχός που έμαθε να αγαπάει όλους μυστικά. Δεν ζητά από τους άλλους αγάπη, ούτε τον νοιάζει να τον αγαπούν. Εσύ αγάπα όλους, και προσεύχου μυστικά μέσα σου. Ξέχυνε την αγάπη σου προς όλους και θα έλθει ώρα που θα αγαπάς αβίαστα. Και θα νιώθεις, ότι όλοι σ' αγαπούν. Ένα κοσμικό τραγούδι λέει: «Μη μου ζητάς να σ' αγαπώ. Η αγάπη δεν ζητιέται. Μέσα στα φύλλα της καρδιάς μονάχη της γεννιέται». Πάρ' το πνευματικά.

Εσύ σκόρπα φυσικά, από την καρδιά σου, την αγάπη του Χριστού.
Μερικοί μοναχοί, ιδίως γυναίκες, λένε:
- Μ' αγαπάς;
- Γιατί δεν μ' αγαπάς;

Πω πω! Πόσο μακριά είναι από την αγάπη του Χριστού! Φτώχεια, πνευματική φτώχεια. Μη σε νοιάζει αν σ' αγαπούν. Εσύ μόνο ξεχείλιζε από αγάπη Χριστού προς όλους. Και τότε μυστικά έρχεται μια μεταβολή, μια αλλαγή σ' όλο το σύνολο.

Αυτό που σου λέω είναι η καλύτερη ιεραποστολή. Εφάρμοσέ το και τηλεφώνησέ μου τα αποτελέσματα».

Πηγή: ΨΗΓΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ


Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τώ αμαρτωλώ και ελέησόν με.

Άβαταρ μέλους
Νίκος
Διαχειριστής
Δημοσιεύσεις: 5866
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 11:05 am
Τοποθεσία: Κοζάνη

Re: Το φοβερό πάθος του φθόνου

Δημοσίευσηαπό Νίκος » Δευτ Σεπ 30, 2013 12:45 pm

Λόγοι των αγίων Πατέρων για το φθόνο.
Δευτέρα, 30 Σεπτέμβριος 2013 - desk Agioritikovima.gr

Εικόνα

Τέτοιος είναι ο φθόνος. Δεν ανέχεται να βλέπει την ευτυχία των άλλων, διότι νομίζει ότι η ευτυχία του πλησίον είναι δική του συμφορά και λιώνει για όλα τα καλά του πλησίον του.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Όπως η σκουριά φθείρει το σίδηρο, έτσι και ο φθόνος φθείρει την ψυχή που τον κατέχει.
Μέγας Βασίλειος

Ο φθόνος κατατρώει εσωτερικά την καρδιά σαν τη φωτιά που κατακαίει κάποιο συμπιεσμένο σωρό από άχυρα. Και κρύβει μεν από ντροπή την αρρώστια, αλλά δεν είναι δυνατός να την κρύψει παντοτινά.
Άγιος Γρηγόριος Νύσσης

Όποιος με φθονερό βλέμμα κοιτάζει την αξιότητα του άλλου, αυτού η καρδιά δεν είναι εντελώς καθαρή.
Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

Ο φθόνος είναι δίδαγμα του διαβόλου, αρραβώνας κολάσεως, εμπόδιο στην ευσέβεια, πρόσθετη σπορά εχθρού, δρόμος για την κόλαση, στέρηση της βασιλείας του ουρανού.
Μέγας Βασίλειος

Οι φθονεροί άνθρωποι είναι χειρότεροι και από τους δαίμονες. Διότι οι δαίμονες αισθάνονται άσπονδη έχθρα εναντίον μας, εναντίον όμως των άλλων δαιμόνων κανένα κακό δεν σκέπτονται.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Πηγή: ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑ


Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τώ αμαρτωλώ και ελέησόν με.

Άβαταρ μέλους
Toula
Δημοσιεύσεις: 1963
Εγγραφή: Τρί Ιούλ 31, 2012 3:32 pm
Τοποθεσία: Παναγιώτα, Αμπελόκηποι

Η πιο διαδεδομένη αρρώστια.

Δημοσίευσηαπό Toula » Πέμ Φεβ 13, 2014 2:29 pm

Η πιο διαδεδομένη αρρώστια.

Μὴν πάει ὁ νοῦς σας μόνο στὸν καρκίνο καὶ στὶς διάφορες καρδιοπάθειες, ποὺ δίνουν καὶ παίρνουν στὶς μέρες μας. Οὔτε στοὺς ρευματισμοὺς καὶ στὰ ἀρθριτικά, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ὑποφέρουν ὅλοι σχεδὸν οἱ ἡλικιωμένοι. Ἡ ἀρρώστια γιὰ τὴν ὁποία θὰ κάνουμε λόγο στὸ ἄρθρο μας εἶναι παγκόσμια. Προσβάλλει ἀνθρώπους κάθε φυλῆς καὶ χρώματος καὶ γλώσσας, ἀπὸ τὴ βρεφικὴ μέχρι καὶ τὴ γεροντικὴ ἡλικία. Εἶναι ἀρρώστια δυσκολοθεράπευτη, διότι γεννιόμαστε ἔχοντας τὸ μικρόβιό της μέσα μας καὶ ἐκδηλώνεται ξαφνικά, μόλις παρουσιασθεῖ κάποια κατάλληλη εὐκαιρία.

Ὅπως εἶναι γνωστό, ἡ ἰατρικὴ ἐπιστήμη ὀνομάζεται ψυχοσωματικὴ ἰατρική, διότι ὑπάρχει ἀλληλεξάρτηση μεταξὺ σώματος καὶ ψυχῆς καὶ ἡ ὑγεία ἢ ἡ ἀσθένεια τοῦ σώματος ἐπηρεάζει τὴν ψυχὴ καὶ ἀντιστρόφως. Αὐτὸ φαίνεται καὶ στὴν ἀρρώστια, γιὰ τὴν ὁποία ἀρχίσαμε νὰ γράφουμε. Αὐτὸς ποὺ πάσχει ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀσθένεια, ποὺ βασικὰ εἶναι ἐσωτερική, ψυχική, ὅταν τὸν κυριεύσει, κιτρινίζει ἀπὸ τὸ κακό του, λέει ὁ λαός μας. Ἀσπρίζει τὸ πρόσωπό του. Ταλαιπωρεῖται ψυχικά, χάνει τὴν εἰρήνη του καὶ ἐκδηλώνεται αὐτὸ καὶ στὴν ὄψη του. Ἐπηρεάζεται δηλαδὴ καὶ τὸ σῶμα του.

Ἐπιπλέον κάτι παθαίνει καὶ ἡ ὅρασή του. Τὸ βλέμμα του δὲν εἶναι εὐθυτενές. Δὲν μπορεῖ νὰ δεῖ τὸν συνάνθρωπό του κατάματα. Χαμηλώνει τὸ βλέμμα του ἢ στρέφει ἀλλοῦ πρὸς ἄλλη κατεύθυνση τὰ μάτια του. Τὸ πολὺ χειρότερο, ἡ ἀρρώστια αὐτὴ ἐξασθενίζει, ἀδυνατίζει ἢ καὶ ἀχρηστεύει ἐντελῶς τὴν ἱκανότητα τοῦ ἀνθρώπου νὰ κρίνει ὀρθὰ καὶ ἀμερόληπτα. Μπορεῖ νὰ βλέπει κάτι ποὺ εἶναι ὡραῖο καὶ νὰ μὴν τοῦ ἀρέσει καὶ νὰ μὴν τὸ ἐπαινεῖ. Μπορεῖ νὰ ἀκούει κάτι τὸ ὁποῖο ἄλλοι θεωροῦν εὐχάριστο καὶ ἀξιόλογο, καὶ αὐτὸς νὰ τὸ ὑποτιμᾶ τελείως, εἴτε σιωπηλὰ εἴτε φανερά.

Τὸ δὲ θλιβερότερο ἀπὸ ὅλα τὰ ἀποτελέσματα αὐτῆς τῆς ἀρρώστιας εἶναι ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀποκαλύψει, νὰ πεῖ δηλαδὴ σὲ κάποιον φίλο του ὅτι πάσχει ἀπὸ αὐτὴ καὶ νὰ ζητήσει τὴ βοήθειά του. Ντρέπεται νὰ φανερώσει τὴν κατάστασή του καὶ λιώνει μὲ τὸ πάθος του. Τὸ κρατάει κρυμμένο μέσα του καὶ τὸν τρώει.

Ὑπάρχει κάτι ἐλεεινότερο ἀπὸ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο; ἐρωτᾶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Εἶναι καλύτερα, ἔλεγε, νὰ ἔχεις μέσα σου ἕνα φίδι νὰ κυκλοφορεῖ στὰ σπλάχνα σου, παρὰ νὰ ἔχεις φθόνο στὴν ψυχή σου (ΕΠΕ 20, 70-72).

Αὐτὰ κάνει, ἀγαπητέ ἀναγνώστη, ὁ φθόνος. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀρρώστια ποὺ ἀναφέραμε στὸ ἄρθρο μας. Ἐξαιτίας της ἔχουν διαλυθεῖ φιλίες καὶ οἰκογένειες, ἔχουν κλείσει ἑταιρεῖες καὶ σύλλογοι, ἔχουν χυθεῖ αἵματα, ἔχουν ἀποξενωθεῖ κι ἔγιναν ἐχθροὶ μεταξύ τους ἀδελφοί, ἔχουν μείνει μισοτελειωμένα κοινοτικὰ καὶ δημοτικὰ ἔργα, ἔχουν χαθεῖ ἐθνικὲς μάχες καὶ θρίαμβοι.

Μᾶς ἔχει μπολιάσει ὁ σατανὰς ἀπὸ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα μ’ αὐτὸ τὸ μικρόβιο καὶ τὸ κουβαλᾶμε μέσα μας ἀπὸ τὰ γεννοφάσκια μας. Καὶ βλέπετε μόλις σὲ μιὰ οἰκογένεια ποὺ ἔχει ἕνα βρέφος προστεθεῖ καὶ δεύτερο, ἀμέσως τὸ πρῶτο ἀρχίζει νὰ ζηλεύει, ἀκόμη καὶ νὰ φθονεῖ τὸ δεύτερο. Ἀπὸ φθόνο δὲν ἔγινε καὶ ὁ πρῶτος φόνος καὶ μάλιστα ἀδελφοκτονία στὴν ἱστορία τοῦ κόσμου; Φθόνησε ὁ Κάϊν τὸν ἀδελφό του τὸν Ἄβελ καὶ τὸν φόνευσε. Καὶ γιατί τὸν φθόνησε καὶ τὸν φόνευσε; Διότι ὁ Θεὸς ἔκρινε καλύτερη τὴ θυσία τοῦ Ἄβελ ἀπὸ τὴ δική του. Ἀντὶ νὰ διδαχθεῖ καὶ νὰ

παραδειγματισθεῖ καὶ νὰ προσφέρει ἄλλοτε καλὲς θυσίες, αὐτὸς σκοτίστηκε ἀπὸ τὸν φθόνο καὶ προχώρησε στὸν φόνο. Τί ἔκανε πράγματι ὁ σατανὰς μὲ τὴν εἰσβολή του στὴ ζωή τῶν Πρωτοπλάστων! (βλ. Γεν. δ ́ 1-16).

Χρειάζεται προσοχή, διότι ὅλοι μπορεῖ νὰ προσβληθοῦμε ἀπὸ τὴν ἀρρώστια αὐτή. Ὁ φθόνος ξεκινάει ἀπὸ τὴ ζήλεια. Εἶναι τὸ ἀποκορύφωμα, ἡ κατάληξη τῆς ζήλειας. Κι ἂν ἡ ζήλεια δὲν καταπολεμηθεῖ, μπορεῖ νὰ φθάσουμε στὸν φθόνο, πράγμα φοβερό!

Ἂς καλοσκεφθοῦμε ὅμως ψύχραιμα καὶ μεῖς, γιατί ἄραγε ζηλεύουμε ὅσοι ζηλεύουμε, γιατί φθονοῦμε ὅσοι φθονοῦμε; Ὑπάρχει λόγος; Γιὰ τὸ ὅτι παραδείγματος χάριν τὰ παιδιὰ τοῦ γείτονα εἶναι καλὰ καὶ προοδεύουν καὶ ἔχουν καλὲς δουλειὲς καὶ ἔκαναν καλὲς οἰκογένειες, τί χάνουμε ἢ τί κερδίζουμε ἐμεῖς μὲ τὸ νὰ τὰ ζηλεύουμε; Δὲν ἀφαίρεσαν κάτι ἀπὸ μᾶς γιὰ νὰ ἀναδειχθοῦν. Ἀγωνίσθηκαν καὶ πέτυχαν στὴ ζωή τους. Δὲν θὰ ἦταν καλύτερο νὰ παρακαλοῦμε τὸν Θεὸ νὰ βοηθήσει νὰ γίνουν καὶ τὰ δικά μας παιδιὰ σὰν ἐκεῖνα; Γιατί νὰ ζηλεύουμε καὶ νὰ φθονοῦμε ἐπίσης, ἂν κάποιος ἔχει ὡραία φωνή, ἂν μιλάει ὡραῖα, ἂν τὸν τιμοῦν οἱ ἄλλοι, ἂν προβάλλεται; Τὰ χαρίσματα τὰ χαρίζει στὸν κάθε ἄνθρωπο ὁ Θεός. Δὲν παίρνει ἑπομένως αὐτὸς ποὺ προβάλλεται κάτι δικό μας. Καὶ εἶναι παράλογο νὰ λυπόμαστε ἐπειδὴ τὸν τιμοῦν οἱ ἄλλοι. Ἡ ζήλεια καὶ ὁ φθόνος μας δείχνει τὴν ἀσχήμια καὶ τὸ καρκίνωμα τῆς ψυχῆς μας.

Δὲν ὑπάρχει ἄραγε φάρμακο γι’ αὐτὴ τὴ βασανιστικὴ πραγματικὰ ἀρρώστια; Δὲν ὑπάρχει θεραπεία; Ἀσφαλῶς καὶ ὑπάρχει! Χορηγεῖται μάλιστα δωρεὰν σ’ ὅσους καταφεύγουν καὶ τὸ ζητοῦν στὸ ἰατρεῖο τῆς Χάριτος τοῦ Κυρίου, ποὺ εἶναι ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία.

Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ποὺ θεραπεύει κάθε ψυχικὴ ἀσθένεια, κάθε δηλαδὴ ἁμαρτία, μπορεῖ νὰ θεραπεύσει καὶ τὴ σκληρὴ ἀσθένεια τῆς ζήλειας καὶ προπαντὸς τοῦ φθόνου. Ὅσοι ἐξομολογοῦνται τακτικά, εἰλικρινὰ καὶ ταπεινὰ καὶ κοινωνοῦν εὐλαβικά, ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀρρώστια καὶ νὰ γεμίσουν τὴν καρδιά τους μὲ ἀγάπη καὶ πρὸς αὐτοὺς ἀκόμη ποὺ ζήλευαν καὶ φθονοῦσαν προηγουμένως.

Περιοδικό «Ο Σωτήρ»
Τεύχος 2039
15 Φεβρουαρίου 2012




Επιστροφή στο

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: 1 και 0 επισκέπτες

cron