Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε

Αγαπημένα Τροπάρια και Ύμνοι από την Υμνολογία της Εκκλησίας μας (κείμενο και σχόλια).

Συντονιστές: Νίκος, Anastasios68, johnge

Άβαταρ μέλους
Athanasios
Δημοσιεύσεις: 498
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 3:20 pm

Re: Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε

Δημοσίευσηαπό Athanasios » Τετ Σεπ 12, 2012 6:12 pm

Παναγία η Πορταΐτισσα

Η θαυματουργή Πορταΐτισσα, ή εξέχουσα μεταξύ των θεομητορικών εικόνων του "Αθω, ήταν αρχικά φυλαγμένη, καθώς διασώζει ή παράδοση, στη μικρασιατική Νίκαια. Μια ευσεβής γυναίκα με τον μοναχογιό της την είχαν τοποθετήσει μέσα στην ιδιόκτητη εκκλησία τους καί την τιμούσαν.
Στά χρόνια της δεύτερης εικονομαχίας Βασιλικοί κατάσκοποι ανακάλυψαν την εικόνα καί απείλησαν τη γυναίκα πώς θα τη σκοτώσουν αν δεν τους δωροδοκήσει. Εκείνη υποσχέθηκε ότι την επομένη θα τους έδινε τα χρήματα. Καί τη νύχτα, αφού προσευχήθηκε μπροστά στην εικόνα, τη σήκωσε με ευλάβεια, κατέβηκε στην παραλία καί την έριξε στη θάλασσα λέγοντας:
- Δέσποινα Θεοτόκε, εσύ έχεις τη δύναμη κι εμάς να διασώσεις από τη οργή του Βασιλιά, αλλά καί την εικόνα σου από τον καταποντισμό.
Τότε πραγματικά έγινε κάτι θαυμαστό. Ή θαυματουργή εικόνα στάθηκε όρθια στα κύματα καί κατευθύνθηκε προς τη δύση. Συγκινημένη ή γυναίκα από το γεγονός γυρίζει στον γιο της καί του λέει:
- Εγώ, παιδί μου, για την αγάπη της Παναγίας είμαι έτοιμη να πεθάνω. Εσύ να φύγεις. Να πάς στην Ελλάδα.
Χωρίς αργοπορία το παιδί ετοιμάστηκε καί ξεκίνησε για τη Θεσσαλονίκη, κι από κει για τον "Αθωνα, όπου έμόνασε. Σάν μοναχός άσκήτεψε στον τόπο πού αργότερα ιδρύθηκε ή μονή των Ιβήρων. Αυτό ήταν οικονομία Θεού, γιατί έτσι πληροφορήθηκαν οί άλλοι μοναχοί το ιστορικό της θαυματουργής εικόνας.
Πέρασε καιρός. Ό μοναχός από τη Νίκαια πέθανε, καί το μοναστήρι των Ιβήρων ιδρύθηκε καί ολοκληρώθηκε. Ήταν βράδυ, όταν οι μοναχοί άντίκρυσαν ένα παράξενο θέαμα: Ένα πύρινο στύλο πού ξεκινούσε από τη θάλασσα κι έφθανε στον ουρανό.
Το όραμα συνεχίστηκε ήμερες καί νύχτες. Κατεβαίνουν οι αδελφοί στην παραλία καί βλέπουν με θαυμασμό στη βάση του πύρινου στύλου μία εικόνα της Θεοτόκου. Όσο όμως την πλησίαζαν εκείνη απομακρυνόταν. Συγκεντρώθηκαν τότε στην εκκλησία καί παρακάλεσαν με δάκρυα τον Κύριο να χαρίσει στο μοναστήρι τους τον ανεκτίμητο αυτό θησαυρό. Μεταξύ των μοναχών υπήρχε ένας ευλαβής ασκητής, πού λεγόταν Γαβριήλ. Σ' αυτόν παρουσιάζεται ή Παναγία καί του λέει:
- Να πεις στον ηγούμενο καί στους αδελφούς ότι θα σας παραδώσω την εικόνα μου, για να σας προστατεύει. Θα μπεις κατόπιν στη θάλασσα, θα περπατήσεις πάνω στα κύματα, κι έτσι θα καταλάβουν όλοι την εύνοια μου για το μοναστήρι σας.
Έτσι κι έγινε. Ό π. Γαβριήλ περπάτησε πάνω στη θάλασσα σαν σε στερεά γη, παρέλαβε με ευλάβεια τη θαυματουργή εικόνα καί επέστρεψε στην παραλία. Εκεί συγκεντρωμένοι όλοι οι μοναχοί της επιφύλαξαν τιμητική υποδοχή. Ύστερα την παρέλαβαν καί την τοποθέτησαν στο Ιερό βήμα του καθολικού.
"Οταν την επομένη ό εκκλησιαστικός πήγε ν' ανάψει τα καντήλια, ή εικόνα έλειπε. Ερεύνησε παντού καί την ανακάλυψε στο τείχος, πάνω από την πύλη της μονής. Την επανέφεραν στο καθολικό, αλλά ή εικόνα έφυγε καί πάλι. Αυτό επαναλήφθηκε πολλές φορές. Τέλος ή Παναγία παρουσιάζεται στον γέροντα Γαβριήλ καί του λέει:
- Να πεις στους αδελφούς να μη μ' ενοχλούν. Δεν ήρθα εδώ νια να φυλάγομαι από σας, αλλά να σας φυλάω. Όσοι ζείτε στο Όρος τούτο ενάρετα, να ελπίζετε στην ευσπλαχνία του Υιού μου. Γιατί, όσο υπάρχει ή εικόνα μου μέσα στη μονή σας, ή χάρη καί το έλεος Του θα σας επισκιάζουν πάντοτε.
Ύστερα άπ' αυτό οί μοναχοί έχτισαν παρεκκλήσι κοντά στην πύλη κι εκεί τοποθέτησαν την ιερή εικόνα.
Πράγματι ή Πορταΐτισσα, καθώς υποσχέθηκε, προστατεύει τη μονή καί οικονομεί κάθε της ανάγκη Ή θεραπεία της πριγκίπισσας. Το 1651 οί 365 Ιβηρίτες μοναχοί δοκίμαζαν οικονομική στενότητα, γι' αυτό ανέθεσαν στη Θεοτόκο να μεριμνήσει για τη συντήρηση τους. Αμέσως ή φιλόστοργη Μητέρα έτρεξε νια εξεύρεση πόρων με το ακόλουθο χαριτωμένο θαύμα.
Εκείνη την περίοδο ήταν βαριά άρρωστη ή κόρη του τσάρου της Ρωσίας Αλεξίου Μιχαήλοβιτς. Τα πόδια της ήταν παράλυτα καί για τους γιατρούς αθεράπευτα.
Τη θλίψη της πριγκίπισσας καί των Βασιλέων γονέων της έρχεται τώρα να μεταβάλει σε χαρά ή θαυματουργή Πορταίτισσα. Παρουσιάζεται μια νύχτα στον ύπνο της, κι αφού της έδωσε θάρρος καί υποσχέθηκε να τη θεραπεύσει της λέει:
- Να πεις στον πατέρα σου να φέρει από τη μονή των Ιβήρων την εικόνα μου την Πορταϊτισσα.
Το πρωί ή άρρωστη διαβίβασε την εντολή κι αμέσως ξεκίνησε έκτακτη αποστολή, για να μεταφέρει στους Ιβηρίτες μοναχούς την επιθυμία του τσάρου. Εκείνοι φοβήθηκαν μήπως ή εικόνα δεν επιστραφεί, καί αποφάσισαν να στείλουν ένα πιστό αντίγραφο με τιμητική συνοδεία τεσσάρων ιερομόναχων.
Μόλις μαθεύτηκε ό ερχομός της σεπτής εικόνας στη Μόσχα, ή πόλη άδειασε. Όλοι, βασιλείς καί λαός, έτρεξαν να την προϋπαντήσουν. Στ' ανάκτορα όμως ή πριγκίπισσα κειτόταν στο κρεβάτι, χωρίς να γνωρίζει τίποτε. Κάποια στιγμή ζήτησε τη μητέρα της καί τότε πληροφορήθηκε το μεγάλο γεγονός.
- Τί; φώναξε. Έρχεται ή Παναγία, κι έμενα με άφησαν εδώ;
Πηδά αμέσως από το κρεβάτι, ντύνεται καί τρέχει να υποδεχθεί κι εκείνη την Παναγία. Ό κόσμος είδε την παράλυτη πριγκίπισσα να τρέχει καί τα έχασε. Ή συγκίνηση κορυφώθηκε, όταν από την άλλη μεριά έφθασε ή αγία είκόνα κι έγινε ή τελετή της υποδοχής καί της προσκυνήσεως.
- Μεγαλειότατε, είπαν οί απεσταλμένοι, προσφέρουμε τη σεπτή αυτή είκόνα σαν δώρο στο ευσεβές ρωσικό έθνος.
- Σας ευχαριστώ, είπε συγκινημένος ό τσάρος. Σέ ένδειξη της ευγνωμοσύνης μου σας παραχωρώ μία από τίς καλύτερες μονές της πρωτεύουσας, τον άγιο Νικόλαο. Επίσης ετήσιο επίδομα από 2.500 ρούβλια, ατέλεια σε ό,τι εισάγετε καί εξάγετε από τη χώρα μου, καθώς καί δωρεάν μετακίνηση των απεσταλμένων σας.
Το μετόχι αυτό παρέμεινε στην κυριότητα της μονής Ιβήρων μέχρι το 1932 καί της εξασφάλιζε τόσες προσόδους, ώστε κάλυπτε όλες σχεδόν τίς υλικές της ανάγκες.



Άβαταρ μέλους
Athanasios
Δημοσιεύσεις: 498
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 3:20 pm

Re: Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε

Δημοσίευσηαπό Athanasios » Τετ Σεπ 12, 2012 6:12 pm

Δέσποινα, δέχου δούλου λόγον αμαρτωλού, αλλ΄ εκπύρως ποθούντος και σέβοντος και Σε μόνην κεκτημένου χαράς ελπίδα, του βίου προστάτην και προς τον Σον Υιίν διαλακτήν και σωτηρίας αρραβώνα στερέρμνιον (στερεόν)



Άβαταρ μέλους
Athanasios
Δημοσιεύσεις: 498
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 3:20 pm

Re: Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε

Δημοσίευσηαπό Athanasios » Τετ Σεπ 12, 2012 6:13 pm

Η Ζωοδόχος Πηγή


Ήταν γύρω στα 450μχ, όταν ένας βυζαντινός στρατιώτης, Λέοντας στο όνομα, έκοβε βόλτες σ΄ ένα δασάκι στα μέρη της βασιλεύουσας, όταν ξάφνου βλέπει μπροστά του έναν τυφλό άνθρωπο να του ζητάει λίγο νερό για να σβήσει τη δίψα του. Ο Λέοντας προθυμοποιήθηκε να του βρει και να του φέρει νερό. Έψαξε λοιπόν, στο δάσος για να βρει νερό αλλά μάταια και έτσι, επέστρεφε λυπημένος.

Τότε όμως, άκουσε μια γυναικεία φωνή να του λέει: «Ου χρεών σε, Λέων, αγωνιάν, το γαρ ύδωρ εγγύς», δηλαδή, «Δεν χρειάζεται Λέων να αγωνιάς, να άγχεσαι, να στεναχωριέσαι, το νερό είναι δίπλα σου». Και πάλι ακούει τη φωνή την άγνωστη να τον προστάζει: «Λέων βασιλιά, πάρε απ΄ το νερό αυτό και δώσε να πιει να ξεδιψάσει ο τυφλός άνθρωπος και κάτι ακόμα, άλειψε μ΄ αυτό τα μάτια του και αμέσως θα καταλάβεις ποια είμαι εγώ που σου μιλώ».

Έτσι πράγματι έπραξε ο Λέοντας και παρευθύς ο τυφλός ανέβλεψε. Αλλά ταυτόχρονα άνοιξαν και τα μάτια του Λέοντα ο οποίος τώρα, κατάλαβε πως εκείνη η φωνή που του μιλούσε ήταν της Παναγίας που έκανε αυτό το θαύμα και του μίλησε και πως επίσης, σ΄ Εκείνην τη Μεγαλόχαρη, οφείλεται και το μεγάλο θαύμα της θεραπείας του τυφλού.

Ακόμη, θαύμα αξιοθαύμαστο ήταν και η εύρεση της πηγής του σωτήριου αυτού νερού. Αλλά θαύμα ήταν και η επαλήθευση της προσφώνησης από την Παναγία, του Λέοντα , ως βασιλιά. Διότι πράγματι ο Λέων, το 486μ.Χ, ανέβηκε στον θρόνο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ως Λέων ο Α΄ ο Θράξ, ο επονομαζόμενος και Μακέλλης(457-474), και τον οποίο η Αγία Εκκλησία μας ως ʼγιο τον τιμά στις 20 του Ιανουρίου. Αμέτρητα τα θαυμάσια σου Παναγία μας.

Ο Λέων, ως αυτοκράτορας πλέον, θα αναγείρει επί της θαυματουργής πηγής, θαυμάσιο Ναό αφιερωμένο στην Παναγία τη Ζωοδόχου Πηγή για να θυμίζει τις δωρεές της Θεοτόκου προς εκείνον αλλά και όλες τις μεγάλες ευεργεσίες της προς το γένος των ανθρώπων.

Στην θαυματουργή πηγή αυτού του ιερού Ναού, βρήκε τη γιατρειά και ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός ο Α΄, ο Λέοντας ο ΣΤ΄ ο Σοφός, η γυναίκα του, Αγία βασίλισσα Θεοφανώ, ο Ρωμανός Α΄ ο Λεκαπηνός και η γυναίκα του, ο Πατριάρχης Στέφανος (886-912), ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Ιωάννης(964-966), αλλά και πλήθος ακόμη, άρχοντες και απλοί άνθρωποι εκεί γιατρεύτηκαν. Μέχρι και νεκρό ανέστησε το αγιασμένο νερό της Ζωοδόχου Πηγής.

Το Ναό της Ζωοδόχου Πηγής, γκρέμισαν οι Τούρκοι για να φτιάξουν με τα υλικά του το τέμενος του Σουλτάνου Βαγιαζήτ. Οι χριστιανοί στη θέση αυτή έχτισαν ένα παρεκκλήσι και αργότερα ένα πιο μεγάλο Ναό(1835).

Αυτού του ιερού Ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου της Ζωοδόχου Πηγής, τα εγκαίνια εορτάζει η Εκκλησία μας την Παρασκευή της Διακαινησίμου (Λαμπροβδομάδα).

Ο Ναός αυτός έμεινε γνωστός στην ιστορία ως το αγίασμα του «Μπαλουκλί». «Μπαλούκ» στα τουρκικά σημαίνει ψάρι και η παράδοση μας λέει πως εκεί δίπλα στο αγίασμα, στις 23 Μαΐου 1453 ένας καλόγερος τηγάνιζε ψάρια, όταν κάποιος του έφερε την είδηση πως πήραν την Πόλη οι Τούρκοι. Ο καλόγερος απάντησε πως μόνο αν τα ψάρια που τηγάνιζε έφευγαν απ΄ το τηγάνι και έπεφταν μέσα στο αγίασμα θα πίστευε ότι έγινε κάτι τέτοιο. Και πραγματικά τα ψάρια ζωντάνεψαν και έπεσαν μέσα στην πηγή του αγιάσματος. Μέχρι σήμερα δε, μέσα στην δεξαμενή της Ζωοδόχου Πηγής διατηρούνται επτά ψάρια και μάλιστα σαν να είναι μισοτηγανισμένα απ΄ την μια πλευρά.

Πέρα όμως από θρύλους και παραδόσεις, η Παναγία μητέρα του Χριστού και μητέρα πάντων των χριστιανών, παραμένει για όλους μας η Πηγή της Ζωής, καθότι Εκείνη έφερε τη Ζωή, το Χριστό στον κόσμο, ελπίδα και προστασία μας, «καταφυγή τε σκέπη και αγαλλίαμα».

Τσαγκάρη Παναγιώτη Θεολόγου

Απολυτίκιον Ζωοδόχου Πηγής

Ήχος α΄

Ο ναός σου Θεοτόκε ανεδείχθη παράδεισος, ως ποταμούς αειζώους αναβλύζων ιάματα ώ προσερχόμενοι πιστώς, ως Ζωοδόχου εκ Πηγής, ρώσιν αντλούμεν, και ζωήν την αιώνιον, πρεσβεύεις γαρ συ τω εκ σου τεχθέντι, Σωτήρι Χριστώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Μεγαλυνάριον

Ύδωρ το ζωήρυτον της Πηγής, μάννα το προχέον, τον αθάνατον δροσισμόν το νέκταρ το Θείον την ξένην άμβροσίαν το μέλι το εκ πέτρας, πίστει τιμήσωμεν.



Άβαταρ μέλους
Athanasios
Δημοσιεύσεις: 498
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 3:20 pm

Re: Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε

Δημοσίευσηαπό Athanasios » Τετ Σεπ 12, 2012 6:13 pm

Η μοναχή Ερμιόνη

Δεν είχε κλείσει ένα χρόνο από τον γάμο της ή Έρμίνα, όταν την επισκέφθηκε ή επάρατη ασθένεια. Γιατρός ή ίδια, αριστούχος καί με καριέρα, ήξερε πολύ καλά τί σημαίνει καρκίνος.

Ό πόνος, μικρός στην αρχή, διαρκώς μεγάλωνε, ώσπου την έριξε στο στρώμα. Ό σύζυγος της Ερρίκος αντί να την παρηγορεί βαρυγκωμούσε.

-Να πάρ' ή οργή! Κακό πού με βρήκε!

- Έχε υπομονή κι ελπίδα, γιε μου, τον νουθετούσε η γιαγιά της Έρμίνας. Ό Θεός είναι μεγάλος.

-Αφού είναι μεγάλος, γιατί καταδέχεται καί τα βάζει μ' εμάς τους μικρούς; διαμαρτυρόταν εκείνος.

Ή ασθένεια έπαιρνε μάκρος. Ό Ερρίκος δεν άντεχε να βλέπει τη σύντροφο του σ' αυτά τα χάλια, μα ούτε καί κουράγιο της έδινε.

Ή Έρμίνα ήταν πεντάρφανη. Μοναδικό της στήριγμα είχε την καλή της γιαγιά. Χάρη σ' αυτήν είχε πάρει τον καλό δρόμο κι είχε γίνει χαρακτήρας σεμνός, σοβαρός καί ευσεβής.

- Γιαγιά μου, πόσο σε κουράζω τώρα πού θα έπρεπε να σε βοηθώ!

-Μη στενοχωριέσαι, κορούλα μου. Που ξέρεις; Ή Παναγιά μας κάνει καί θαύματα. Πρωί καί βράδυ την παρακαλώ με δάκρυα να σου χαρίσει την υγεία. Παρακάλεσε τη κι εσύ.

Στό νοσοκομείο πού πήγε, ή κατάσταση της διαρκώς χειροτέρευε.

- Στό στάδιο πού βρίσκεται ή ασθένεια δεν παρέχει ελπίδες, γνωμάτευαν οϊ γιατροί καί αποχωρούσαν σιω­πηλοί από το κρεβάτι της άρρωστης.

- Γιαγιά, παρακάλεσε μια μέρα ή Ερμίνα, πήγαινε στον ιερέα του νοσοκομείου να κάνει μια Παράκληση στην Παναγία για μένα. Ύστερα θέλω να έρθει να μ' εξομολογήσει για να κοινωνήσω.

Ή γιαγιά εκπλήρωσε την επιθυμία της. Της έφερε μάλιστα καί μία εκφραστική εικόνα της Μεγαλόχαρης καί της είπε:

- Γύριζε, κόρη μου, να τη βλέπεις, να της μιλάς καί να παίρνεις κουράγιο.

Ένα βράδυ ή γιαγιά περπατούσε στον διάδρομο του νοσοκομείου. Ξαφνικά, βλέπει μπροστά της μια γλυκύτατη γυναικεία μορφή, ντυμένη με την κάτασπρη στολή προϊσταμένης νοσοκόμας. Παραξενεύτηκε. Δεν ήταν άπ' αυτές πού ήξερε.

-Σάς βλέπω για πρώτη φορά, κυρία προϊσταμένη, παρατήρησε. Θα σας έχουμε τώρα εδώ; Τιμή μας.

- Εγώ, απάντησε ή άγνωστη, είμαι ή Παναγία. "ʼκουσα τίς ικεσίες σας καί ήρθα να σας βοηθήσω. Αύριο λοιπόν το πρωί ή Έρμίνα θα είναι καλά. Μόνο ν' αφοσιωθεί περισσότερο στον Υίό καί Θεό μου.

Αυτά είπε κι έγινε άφαντη.

Ή ηλικιωμένη γυναίκα έμεινε μαρμαρωμένη. Όλα μπροστά της στριφογύριζαν. Είδε κι έπαθε να ισορροπήσει. Ύστερα τάχυνε το βήμα της προς την εγγονή της. Τη βρήκε κι εκείνη χαρούμενη.

- Έρμίνα μου, αυτό κι αυτό μου συνέβη.

- Ναί, γιαγιά, ήρθε καί σε μένα ή Πανάχραντη. Με χάιδεψε στο κεφάλι καί μου έδωσε θάρρος. Δεν πονάω πια. Αισθάνομαι ανάλαφρη.

Στήν πρωινή τους επίσκεψη οι γιατροί άντίκρυσαν ανεξήγητο θέαμα: Ή άρρωστη καθόταν ντυμένη σε μία καρέκλα. Μόλις τους είδε, σηκώθηκε χαρούμενη να τους υποδεχθεί.

- Περίεργο! είπαν μεταξύ τους. Πρόκειται ασφαλώς για θεραπεία με αυθυποβολή. Φαίνεται πώς ενήργησε κίνηση ψυχολογική ή παραψυχολογική.

- Κύριοι συνάδελφοι! πήρε τότε τον λόγο ή Έρμίνα. Σάς πληροφορώ - καί σαν γιατρός σας βεβαιώνω - πώς τίποτε άπ' αυτά πού λέτε δεν συμβαίνει. Ή θεραπεία μου οφείλεται αποκλειστικά στην Ύπεραγία Θεοτόκο. Πήρε είδηση καί ό Ερρίκος. Είχε όμως τίς αμφιβολίες του.

- Σίγουρα πρόκειται για προσωρινή βελτίωση, παρατήρησε. Αυτές οί αρρώστιες ξανάρχονται με μεταστάσεις. Δεν έχω εμπιστοσύνη.

- Μα εδώ δεν συνέβη κάτι φυσιολογικό. Έγινε θαύμα! εξήγησε ή θεραπευμένη.

- Δεν πιστεύω εγώ σε θαύματα. Μου φτάνει ή πρώτη λαχτάρα.

- Καί τότε τί θα γίνει;

- Ανάλαβε την ευθύνη της ζωής σου μόνη σου. Έτσι είπε κι έφυγε βαρύς.

Ή Έρμίνα ένοιωσε σκοτοδίνη. Ήταν κάτι αναπάντεχο. Αμέσως όμως θυμήθηκε τη σύσταση της Παναγίας «ν' αφοσιωθεί περισσότερο στον Υιό καί θεό της».

- "Α, ναί, Χριστέ μου, Παναγία μου αναφώνησε. Μόνο ή δική σας αγάπη μένει σταθερή. Αυτή μου χρειάζεται. Αυτή θα με γεμίσει.

Έφυγε λοιπόν από την πατρίδα της την Πάτρα μακριά, σε μια φημισμένη μονή, κι έκεί - σαν Ερμιόνη μοναχή - αφιερώθηκε καί αφοσιώθηκε ολόψυχα στον νυμφίο της Χριστό.



Άβαταρ μέλους
Athanasios
Δημοσιεύσεις: 498
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 3:20 pm

Re: Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε

Δημοσίευσηαπό Athanasios » Τετ Σεπ 12, 2012 6:13 pm

Παναγία ή Μυροβλύτισσα στην Ιερά Πατριαρχική Μονή


Ένα Ιερό άκουσμα, ευχάριστο άκουσμα, πού έχει σχέση με την Πανάχραντο Δέσποινα του κόσμου είναι ή Ιερά Εικόνα Της στη Μονή Αγίου Νικολάου στην Άνδρο, πού όμως συνοδεύεται με το άκρως γλυκόηχο, τιμητικό και τόσο ελπιδοφόρο για τους πονεμένους κυρίως της ζωής επίθετο, «Παναγία ή Μυροβλύτισσα», ή «Κυρά Ανδριώτισσα».

Είναι ή κατ' εξοχήν γνωστή σε πολλούς πιστούς ως «Μυροβλύτισσα» Εικόνα της Παναγίας. Σπάνιο το φαινόμενο της μυροβλυσίας ακόμη και στις ονομαστές εικόνες της Παναγίας. Διαφοροτρόπως το Θείο ενεργεί και μέσω των Εικόνων. Το γιατί έτσι ενεργεί και γιατί ή εν λόγω εικόνα μυροβλύζει, αυτό δεν είναι δικό μας θέμα.

Σύμφωνα με το ολιγόγραπτο ιστορικό, «ή αγία αύτη είκών της Θεοτόκου της ρίζης Ίεσσαί προσεφέρθη ως δώρον εκ του περιωνύμου Ιερού Ναού της Ύπεραγίας Θεοτόκου των Βλαχερνών της Κωνσταντινουπόλεως εις τους Πατέρας του Βλάχ-Σαράι, Μετοχίου της Ιεράς Μονής Αγ. Νικολάου Άνδρου εις Κων/πολιν. Οί Πατέρες του Μετοχίου Βλάχ-Σαράι μετέφεραν το μέγα τούτο κειμήλιο εις την Κυρίαν Μονήν του Αγίου Νικολάου Άνδρου τον 16ον αιώνα ως πολυτιμότατο θησαύρισμα εκχέον ανά τους αιώνας έως των ημερών μας το άγιον μύρον και άκτιστον ταύτην ενέργειαν του Αγίου Πνεύματος ενεργούν δε άπειρα συνεχώς θαύματα και δηλοποιούν την αέναον ζώσαν παρουσία και παραμυθίαν και πρόνοια και άφατο άγάπην της Κυρίας Θεοτόκου εις τα χειμαζόμενα ποικιλοτρόπως και λιποψυχούντα τέκνα της ημάς τους σημερινούς αμαρτωλούς και απειθείς μεν Χριστιανούς, κλίνοντας δε ευλαβώς το γόνυ της ψυχής και του σώματος εις την άμετρο φιλανθρωπία Αυτής».


Σύμφωνα με αυτό, ή Εικόνα αυτή φέρει το χαρακτηριστικό γνώρισμα και την επωνυμία της ρίζης του Ίεσσαί, και τούτο επειδή δεξιά και αριστερά της κυρίως εικόνος ό αγιογράφος έχει αγιογραφήσει Προφήτες οί όποιοι μίλησαν και έγραψαν για την καταγωγή της Παναγίας από τον Ίεσσαί τον Δαυίδ. Ως προς την προέλευση της ή Εικόνα προσφέρθηκε ως δώρον στο Μετόχι της Μονής Αγίου Νικολάου Άνδρου πού υπήρχε στην Κων/πολη, από τον περιώνυμο Ναό των Βλαχερνών. Το πότε αυτό συνέβη δεν αναφέρεται παρά μόνο το ότι οί Πατέρες του Μετοχίου προσέφεραν την εικόνα στην κυρία μονή στην Άνδρο τον 16ο αιώνα. Σύμφωνα με τα γραφόμενα, άγνωστο πότε μυρόβλυσε ή Εικόνα. Μπορούμε να πούμε κατ' εικασία ότι ή μυρόβλυση είναι δύσκολο να είχε αρχίσει όταν ή Εικόνα ήταν στο Ναό των Βλαχερνών, διότι δεν θα εδωρίζετο. Ίσως να άρχισε στο Μετόχι στην Πόλη. Ας ληφθεί ως δεδομένο ότι μυρόβλυσε στο Μοναστήρι του Αγ. Νικολάου, στο μόνιμο πλέον θρονί της. Ή φράση «εκχέον ανά τους αιώνας έως των ήμερων μας μύρον», αφήνει να νοηθεί ότι ή Εικόνα στο Μοναστήρι μυροβλύζει αιώνες. Δεν διασώθηκε ή πρώτη εκκίνηση του


Περί της τιμίας Εσθήτος της Υπεραγίας Δεσποίνης Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, εις τον Ναόν των Βλαχερνών


Μια «κρυφή» εορτή αφιερωμένη στη «Μητέρα του Φωτός» είναι και ή «Κατάθεσις της τιμίας Εσθήτος της Ύπεραγίας Θεοτόκου εν Βλαχέρναις» (473). όπως αναφέρει το ημερολόγιο της Εκκλησίας της Ελλάδος στις 2 Ιουλίου, ημέρα πού εορτάζεται επίσημα αυτό το γεγονός. Μάλιστα είναι ή πρώτη και κυρία εορτή την ήμερα αυτή. Όντως είναι «κρυφή» εορτή, υπό την έννοια ότι ελάχιστοι γνωρίζουν για το θέμα αυτό, σε αντίθεση με την τίμια Ζώνη πού γνωρίζουν πολλοί. Επειδή έστω έμμεσα συνδέεται με το θέμα μας πού είναι ή Παναγία, θα κάνουμε λόγο. Πώς λοιπόν έχει το θέμα, ή ιστορία του ιερού αυτού κειμηλίου της Θεοτόκου πού ονομάζεται Έσθήτα και πώς έφθασε στην Κωνσταντινούπολη ;


Όταν αυτοκράτορας ήταν ό Λέων ό Μεγάλος ό Μακέλλης περί το 470 μ.Χ.. δύο Πατρίκιοι (αξιωματούχοι) αυτού, ό Γάλβιος και ό Κάνδιδος. από θείο πόθο κινηθέντες πορεύθηκαν στους Αγίους Τόπους για προσκύνηση. Περιδιαβαίνοντας τα ιερά Προσκυνήματα μετά την Γαλιλαία και τη Ναζαρέτ. κατά θεία οικονομία, όπως αποδείχθηκε, βρέθηκαν σε ένα χωριό της ευρύτερης περιοχής και απεφάσισαν να διανυκτερεύσουν στο σπίτι μιας σεβάσμιας γερόντισσας Χριστιανής Εβραίας. Εκεί λοιπόν οί δύο Πατρίκιοι είδαν ότι συνέχεια του κυρίως σπιτιού υπήρχε και άλλος κλειστός χώρος και Εκεί υπήρχαν κάποιοι ασθενείς άνδρες και γυναίκες, με λαμπάδες και λιβάνια προσευχόμενοι. Από το χώρο δε αυτό, ερχόταν και μια άρρητος εύωδία. Ήταν τόσο φυσικό να ρωτήσουν τη σεβάσμια γερόντισσα και αυτή απάντησε: «Ό Θεός πρόσταξε και γίνονται εις τούτον τον οίκον μεγάλα θαυμάσια• δαίμονες από τους ανθρώπους διώκονται, τυφλοί αναβλέπουσι. χωλοί περιπατούσι και πάσα άλλη ανίατος ασθένεια θεραπεύεται στους προσερχόμενους με πίστη». Και αυτοί είπαν: «Και πόθεν έλαβε εξ αρχής ούτος ό τόπος αυτό το χάρισμα; Παρακαλούμεν να μας ειπείς δια την άγάπην του Θεού, ότι και ημείς δια να δοξάσωμεν τα θεία Μυστήρια ήλθομεν από τόπον μακρινό να προσκυνήσωμεν».


Αμέσως φάνηκε ότι δεν ήθελε να φανερώσει την υπόθεση. Συμπλήρωσε μόνο: «Άλλο δεν ήξεύρω να σας ειπώ. ει μη μόνον, ότι ό τόπος είναι πεπληρωμένος της θείας χάριτος». Τότε οί δύο άρχοντες διέγνωσαν ότι κάτι μεγάλο μυστήριο κρύπτεται Εκεί. Έτσι την παρακάλεσαν και την εκολάκευσαν να τους πει την όλην αλήθεια και ότι δεν έχει να υποστεί βλάβη ή ζημία αφού αυτοί είναι ξένοι και φεύγουν. Τότε ή σεμνή εκείνη γυναίκα τους είπε: «Από την ώραν πού επιστεύθη Τούτο το θείον Μυστήριον δεν το φανέρωσα τίνος ουδέποτε, καθώς και οι προγονοί μας δεν το ομολόγησαν τινός ανδρός κατά τον όρκο οπού αλληλοδιαδόχους ελάβομεν άλλ' επειδή βλέπω από τους λόγους σας ότι είσθε άνθρωποι ευλαβείς και αιδέσιμοι.


Θέλω να σας ειπώ εξ αρχής την υπόθεσιν αλλά να μην ομολογήσετε το πράγμα εις άλλον τινά αλλά να φυλάξετε κεκρυμμένο το μυστήριον. Γινώσκετε ότι εις τούτον τον ταπεινόν οικίσκο είναι πεφυλαγμένο ένα ίμάτιον της Παναγίας Θεοτόκου Μαρίας εις μικρόν κιβώτιο του οποίου ή χάρις και θεία δύναμις ενεργεί τοιαύτα θαυμάσια». Συγκλονίστηκαν οι δύο ή δε γερόντισσα συνέχισε• «Αύτη ή Θεία Παρθένος Θεοτόκος εις τον καιρόν της Κοιμήσεως, είχε δύο γυναίκας παρθένους πολύ οικείας, εις τάς οποίας χάρισε δύο χιτώνας, τους οποίους φορούσε ή Δέσποινα να τάς έχουν χάριν ευλογίας. Μία από αύτάς τάς δύο γυναίκας ήτο από το γένος μου και εις τον θάνατον της άφήκεν άλλην παρθένον συγγενή αυτής αυτό το θείον ίμάτιον και αυτή άλλης κατά διαδοχή παραγγέλλουσαι να μην το ομολογήσουν, και ούτω κατήντησε εις έμέ την ανάξια και τώρα δεν υπάρχει άλλη παρθένος να της αφήσω τον θησαυρόν αυτόν τον πολύτιμο». Με πολλή συγκίνηση ευχαρίστησαν τη γυναίκα και τόνισαν ότι στα όρια της Παλαιστίνης δεν θα αναφέρουν ότι άκουσαν. Την παρακάλεσαν ακόμη να επιτρέψει να κοιμηθούν στον ιερό αυτό χώρο για να προσευχηθούν έτι περισσότερον και λάβουν χάρη και ευλογία. Έ γυναίκα δέχθηκε και τους ετοίμασε όπως μπορούσε. Ή χαρά και συγκίνηση τους έφθασαν έως δακρύων. Προσευχόμενοι και ευχαριστούντες την Παναγία πού τους αξίωσε τέτοιας χάριτος, ελάχιστα κοιμήθηκαν. Όταν διαπίστωσαν ότι μέρος των ασθενών είχαν σε άλλο χώρο κοιμηθεί διότι οι πολλοί είχαν φύγει, πήραν ακριβώς τα μέτρα (διαστάσεις) του κιβωτίου εκείνου. Το πρωί αφού ευχαρίστησαν τη γυναίκα αποχαιρετώντας την της είπαν, ότι πριν αφήσουν την Παλαιστίνη θα περάσουν να προσκυνήσουν και θα τίς φέρουν από ευγνωμοσύνη δώρα.


Στη συνέχεια κάπου στα Ιεροσόλυμα βρήκαν έναν ξυλουργό και του είπαν να τους ετοιμάσει, από παλαιά ξυλεία κιβώτιο σύμφωνα με τα μέτρα πού του έδωσαν. Έτσι μετά παρέλευση ημερών ξαναβρέθηκαν (με το κιβώτιο εντός σάκου), στο χωριό εκείνο και στο σπίτι της γερόντισσας. Έχοντες μαζί τους τα αναγκαια φαγητά έφαγαν με τη γυναίκα και συνευφράνθησαν. Και πάλι θέλησαν να κοιμηθούν εντός του ιερού εκείνου χώρου για χάρη και ευλάβεια, όπως και έγινε. Αυτοί έχοντας το γνωστό τους σκοπό είχαν στο βάθος και ένα φόβο μήπως δεν είναι θέλημα της Παναγίας ή τολμηρή ενέργεια πού θα πράξουν. Έτσι προσευχόμενοι με δάκρυα εδέοντο στη Θεομήτορα να τους ελεήσει για ότι θα πράξουν. Μεταξύ άλλων είπαν και τούτο εκείνη τη νύκτα. «Πιστεύομεν ότι είναι ορισμός σου και θέλημα να έλθη και αυτός ό πολύτιμος θησαυρός εις την τιμώσαν σε πόλιν, την σήν επώνυμο, εις ασφάλεια και περιποίησιν των ορθοδόξων δούλων σου και σωτηρίαν διαιωνίζουσαν δια Τούτο τολμώμεν να εγγίσωμεν οι ανάξιοι εις το ιερόν Τούτο κιβώτιο και ή χάρις σου να μας συγχώρηση την τόλμη μας». Έτσι εκείνη τη νύκτα τρέμοντες αλλά και χαίροντες έκαναν αλλαγή κιβωτίων χωρίς να διακρίνεται τίποτε το επιλήψιμο. Το πρωί όλα ήταν φυσιολογικά, χωρίς να εννοήσει ή απονήρευτη γερόντισσα το συμβάν, την αποχαιρέτησαν με πολλές ευχαριστίες, έφυγαν μετά ανεκλάλητης χαράς για τη Βασιλεύουσα.


Φθάσαντες, σκέφθηκαν να μην ομολογήσουν αρχικά το γεγονός. Έχοντες προσωπικό χώρο πλησίον του Κερατίου Κόλπου, ό οποίος ονομάζεται Βλαχέρναι. έκτισαν ναό στο όνομα των Αποστόλων Πέτρου και Μάρκου, και όχι της Θεοτόκου για να μη δώσουν στόχο. Εκεί έθεσαν το ιερό κιβώτιο και φρόντισαν να γίνονται ιεροπραξίες. Όμως ή Χάρη της Παναγίας ενεργούσε θαύματα και το θέμα έπαιρνε διαστάσεις. Έτσι ανακοίνωσαν στον αυτοκράτορα Λέοντα το όλο θέμα το τι έφεραν από τους Αγίους Τόπους, και ό οποίος χάρηκε υπερβαλλόντως για το χαρμόσυνο γεγονός και τίμησε τούς δύο Πατρικίους και τους μακάρισε πού ό Θεός τους αξίωσε να φέρουν τέτοιο θησαυρό στην Πόλη. Πάραυτα πήγε στο Ναό και προσκύνησε με συγκίνηση την Εσθήτα της Παναγίας (είδος γυναικείου φορέματος). Τιμώντας ό Βασιλεύς το ιερό κειμήλιο κατασκεύασε ειδικό κουβούκλιο και περιτύλιξε την Εσθήτα με πορφυρίδα βασιλική και έβαλε σε ειδική θήκη την οποία σφράγισε με βούλα και υπογραφή. Το επίσης σπουδαίο, τον υπάρχοντα μάλλον ναό της Θεοτόκου πού νωρίτερα είχε κτίσει ή Πουλχερία, επεξέτεινε ό Λέων σε μεγαλοπρεπή προς χάρη της Παναγίας, τον γνωστό και με τόση φήμη Ναό των Βλαχερνών, και εκεί έθεσε την ιερά Έσθήτα. Ώστε ό Ναός της Παναγίας των Βλαχερνών με την τόση ιστορία έγινε προς χάρη του ιερού κειμηλίου. Όσο ζούσαν οι δύο Πατρίκιοι αλλά και ό Λέων είχαν μια συνεχή σχέση με το Ναό αυτό και την αγία σορό, όπως ονομάσθηκε ή κατάθεση της Εσθήτος και θεσπίστηκε ή εορτή στις 2 Ιουλίου.


Ό μεγαλοπρεπής αυτός Ναός με τον πνευματικό θησαυρό εντός, πήρε τέτοιες διαστάσεις, ώστε μάλλον έγινε το μεγαλύτερο Προσκύνημα της Κων/λεως. και αφού το Προσκύνημα συνοδευόταν από ποικίλα θαύματα για χίλια χρόνια έως φυσικά την άλωση. Πέραν αυτών ή Θεοτόκος Δέσποινα με ιερό «ορμητήριο» το Ναό αυτό συνέδραμε σε κινδύνους και επιδρομές, σε λιμούς και λοιμούς και οποία λυπηρά τους κατοίκους της Πόλεως. Αυτός ό Ναός ήταν και το κέντρο «αμύνης» στην επίθεση των Αβάρων Εκεί εψάλη ό Ακάθιστος Ύμνος.


Σε μεταγενέστερους από τότε χρόνους, μετά το σωτηριώδες τέλος μιας πολιορκίας της Κων/λεως, ό Πατριάρχης για ευχαριστίες της Παναγίας αλλά και την τόνωση του λαού κάλεσε άρχοντες και αρχόμενους και έκαναν μεγάλη περιφορά με την Έσθήτα φερομένη, μαζί και ό αυτοκράτορας του καιρού εκείνου χωρίς στέμμα, ταπεινά φερόμενος, ακολουθούσε ψάλλοντας με το λαό το «Κύριε ελέησον». Φθάσαντες και πάλι στο Ναό των Βλαχερνών έξω αυτού, σε ψηλή εξέδρα ό Πατριάρχης, αφού έκανε εκτενή δέηση άνοιξε ενώπιον τόσου λαού την ιερά θήκη πήρε στα χέρια του την ιερά Έσθητα της Θεοτόκου την σήκωσε και βλέποντας την όλοι επευλόγησε ό λαό ψάλλοντας με άκρα συγκίνηση. Στη συνέχεια πέρασε κατά δεκάδες χιλιάδας ο λαός για ώρες πολλές και προσκύνησε το μοναδικό αυτό κειμήλιο της Παρθένου. Όντως μέρες δόξας και πίστης.


Που πλέον ευρίσκεται ή ιερά Έσθήτα; «...Ή εσθής της Θεοτόκου εν αργυρά επίχρυσω σορώ και εν ιδιαιτέρω παρεκκλήσιω. το όποιον εκαλείτο δια τούτο και «Αγία Σορός» κείμενον προς βορρά του Αγίου Βήματος, και κιτισθέν υπό Λέοντος του Μεγάλου. Ή εσθής αύτη ήτις ονομάζεται και «Μαφόριο" εκ του εβραϊκού μαφορά δηλούντος σκέπασμα της κεφαλής. δεν ήτο κυρίως φόρεμα. Άλλα σκέπασμα - πέπλος, κεφαλής επικάλυμμα. Μαζί δε με' αλλά κειμήλια μετακομίσθη εκ Κωνσταντινουπόλεως εις Ευρώπη όπου εσώζετο εν τη "μονή των Τριβήρων" εν Γαλλία, ην δε εξ ερίων εύφθαρτων εξειργασμένον και ή κρόκη και ό στημων ομοειδή και όμόχροα. και αδιάλυτο επί τοσαύτους αιώνας.


Και διαμένει πάντως και μέχρι του νύν όπου και αν σώζεται. Εφερον δε αυτό οι αυτοκράτορες μεθ` εαυτών στρατεύοντες και το εκράτουν εν είδει σημαίας……» (ΒΙΒΛΊΟ «τα θαύματα της Παναγίας» 1890. σελ. 453).


Το κείμενο αυτό λέει ότι η ιερά Εσθήτα από την Πόλη μετακομίσθη σε μονή της Γαλλίας προφανώς από τους Σταυροφόρους στην οποια και μάλον υπάρχει.


Ως προς το Ναό των Βλαχερνών. «το 1453 οί "Οθωμανοί ερειπωμένη βρήκαν την βλαχερνίτισσα για αυτό και ουδέποτε την «ορέχθηκαν». να την κάνουν τζαμί. Ο ιστορικός Γεώργιος Φραντζής μας πληροφορεί ότι είχε καεί το 1434 από απροσεξία κάποιον αρχοντόπουλων. Αργότερα την ξαναέκτισαν ξυλοστέγη βασιλικά- Στα γεγονότα 6-7 Σεπτ. 1955 ή Παναγία των Βλαχερνών υπέστη σημαντικές καταστροφές... Ανακαινίσθηκε το 1960 ταπεινός πλέον ό Ναός όπως τον βλέπουμε.
Ως πρός την αρπαγή- κλοπή της Έσθήτος (ωμοφόριο της Θεοτόκου) από τη γυναίκα εκείνη φάνηκε ότι ήταν θέληση της Παναγίας να πάει στην Πόλη με όσα συνέβησαν για αυτή γύρω για χίλια χρόνια. Όπως δε είπε. δεν είχε πρόσωπο να την αφήσει. Μάλλον δεν θα έμαθε για την «κλοπή». ή δε ασθενείς μετά το θάνατό της θα έπαψαν να πηγαίνουν μύρου και τα τότε ιστορικά περιστατικά πού ή Χάρη Της άνοιξε αυτή την Ουράνια πηγή το ιερό μύρο. Κατά κανόνα, στην αρχή τα θέματα αυτά παίρνουν διαστάσεις, αφού ή πίστη ακόμη και ολιγόπιστων και αδιαφορών κάποιες φορές «φουντώνει», ειδικά δε στην περίπτωση εκροής μύρου - σπάνια περίπτωση - συνοδεύεται από πληθώρα ποικίλων θαυμάτων με προεξάρχοντα πάντα τίς σωματικές ιάσεις.


Στα γραφόμενα ότι ή παρουσία του μύρου ενεργεί «άπειρα θαύματα τα όποια δηλοποιούν την αέναον αγάπην της Κυρίας Θεοτόκου», έχουμε μια συμπύκνωση της πλημμυρίδας των θαυμάτων και του παροξυσμού της αγάπης της Παντανάσσης προς τους πονεμένους και θλιμμένους πιστούς πού δέονται και παρακαλούν. Εδώ θέση έχει και το εξής: με το να μη κυκλοφορεί ή Ιερά Μονή βιβλίο θαυμάτων, να μη δίνει δηλαδή έντονη έμφαση στην πληθώρα των θαυμάτων, είναι σαν να λέει: Προέχει ή πίστη, ή εν Χριστώ ζωή, ή απόλυτη δηλαδή εμπιστοσύνη στη Χάρη Της, όπου αυτά υπάρχουν, ας σπεύδουν να προσπίπτουν μετά δέους και να λαμβάνουν όταν εκείνη το εγκρίνει. Και Τούτο διότι τα θαύματα πού τόσο εντυπωσιάζουν και τόση σημασία δίδεται, δεν είναι αυτοσκοπός. Βέβαια, ή Παναγία θέλει να ανακουφίζει από αγάπη και έλεος, κυρίως όμως αποσκοπεί στην αύξηση της πίστεως, στη βίωση των εντολών του Χριστού, στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας.


Ως προς την εκροή του μύρου στο κείμενο αναφέρεται ότι ή παροχή οφείλεται «εις την άκτιστον ένέργειαν του Αγίου Πνεύματος». Τόσο περιεκτική ή φράση. Δεν λέει ουσία (του Θείου), καθότι παντάπασι απλησίαστη ανθρωπίνως, αλλά ενέργεια, οπότε γίνεται νοητό ότι ή παροχή του Ιερού μύρου δεν είναι γήινο άγιασμα, δηλαδή νερό πού ή Χάρη το μετατρέπει σε θεραπευτικό και πάντα διατηρήσιμο, αλλά μύρο προερχόμενο απευθείας από το Άγιο Πνεύμα, αφού το Ιερό αντικείμενο ή εικόνα αναβλύζει όχι κάτι γήινο αλλά Ουράνιο. Όντως μυστήριο το φαινόμενο, και δεν λέμε ορθολογιστικά πώς συμβαίνει, αλλά γιατί συμβαίνει, για παροχή και για του τρόπου αυτού πλούσιου ελέους, χάρη σε αμαρτωλά πλην πιστεύοντα τέκνα της Εκκλησίας.
Ως προς την έκταση της φήμης πού έχει πάρει ή Χαριτόβρυτος Ιερά Εικόνα, ό Καθηγούμενος π. Δωρόθεος τονίζει ότι: «Το μέγα αυτό θησαύρισμα της γεραράς ημών Μονής, εις ην καταφθάνουν καθ' ήμέραν απ' όλον τον κόσμον πλήθη ψυχών και εναποθέτουν προ των ποδών Της τους πόνους, τάς θλίψεις και τα αιτήματα των με άμετρο εμπιστοσύνη κομίζοντες εξ αυτής την δύναμιν και παρηγοριά δια την ουρανοδρόμον πορείαν των και της δωρεάς τα ιάματα». Δίδει έμφαση ότι πρέπει «με άμετρο εμπιστοσύνη» να ζητούμε προσευχόμενοι τίς δωρεές. Τονίζει ειδικά και Τούτο. Να δίδει ή Παναγία «την δύναμιν και παρηγοριά δια την ουρανό -δρόμο πορείαν», πού σημαίνει ότι πέραν των δωρεών για υγεία και τα συναφή, πού είναι τόσο εύκολο να ζητούμε και το κάνουμε από ανάγκη, το πρέπον και σωτήριο να ζητούμε δύναμη και παρηγοριά στον αγώνα της πίστεως, των αρετών και στην προσήλωση της βιώσεως της πίστεως, ότι δηλ. οδηγεί στην ουράνια σωτηρία.


Έκτος της τιμής και πανηγύρεως πού τελεί ή Μονή στον Άγιο Νικόλαο, πανήγυρη τελεί στις 2 Ιουλίου «προς τιμήν της τίμιας Έσθήτος της Ύπεραγίας Θεοτόκου και της Αγίας Ζώνης, τμήμα των οποίων εν τη Ιερά Μονή τεθησαύρισται, ωσαύτως δε και προς τιμήν της θαυματουργού και Μυροβλύτου Εικόνος της «Ρίζης του Ίεσσαί» της αυτής Μονής». Ώστε ή Μονή κατέχει και τμήματα των ιερών κειμηλίων της Παναγίας. Και ναι μεν είναι γνωστόν ότι ή Αγία Ζώνη ευρίσκεται στην Ί. Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου, τμήμα τιμίας Έσθήτος ίσως είναι το πρώτον πού υπάρχει σήμερα, σε ορθόδοξα χέρια. Ή τ. Έσθήτα υπάρχει σε μονή της Γαλλίας όπως γίνεται λόγος στο παρόν «περί της τιμίας Έσθήτος.,.». Φαίνεται ότι και τα δύο έχουν προέλθει από το Ναό των Βλαχερνών, οπού κάποτε υπήρχαν τα δύο αυτά κειμήλια.



Θεοτοκίον. Ήχος πλ. δ'.
Την ψυχήν μου Παρθένε την ταπεινήν, την εν ζάλη του βίου των πειρασμών, νυν ως ακυβέρνητον, ποντουμένην πανάμωμε, αμαρτιών τω φόρτω φανείσαν υπέραντλον, και εις πυθμένα Αδου, πεσείν κινδυνεύουσαν φθάσον Θεοτόκε, τη θερμη σου πρεσβεία και σώσον παρέχουσαν σον λιμένα τον εύδιον, ίνα πίστει κραυγάζω σοι. Πρέσβευε τω σω Υιώ και Θεώ των πταισμάτων δούναι μοι την αφεσιν σε γαρ έχω ελπίδα, ό δούλος σου Δέσποινα.



Άβαταρ μέλους
Athanasios
Δημοσιεύσεις: 498
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 3:20 pm

Re: Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε

Δημοσίευσηαπό Athanasios » Τετ Σεπ 12, 2012 6:14 pm

Το θαύμα περί του φονευθέντος υπό των Ιουδαίων και αναστηθέντος υπό της Θεομήτορος


Εις μίαν Εκκλησίαν είχον συνήθειαν οι Χριστιανοί και έψαλλαν τινάς Λιτανείας και εγκώμια της Αειπαρθένου Μαρίας αναμεταξύ εις τα οποία έλεγαν έναν Ύμνον, εις το τέλος του οποίου είναι ταύτα γεγραμμένα. «Αισχυνέσθωσαν οι ασεβείς Ιουδαίοι». Μίαν ημέραν ουν συναθροισθέντες οι Ορθόδοξοι εις την Εκκλησίαν, προσεκάλεσαν έναν ευλαβή, όστις είχε φωνήν μελωδικήν και ωραίαν και του είπαν να ψάλλη τον Ύμνον μεγαλοφώνως • και ψάλλοντας έτυχε, και περνώντες τινες Ιουδαίοι απ’ εκείνον τον Ναόν ήκουσαν τον λόγον εκείνον που έψαλλεν ο νέος εις αισχύνην αυτών και κατάκρισιν, και θυμωθέντες μεγάλως, εσυμβουλεύθησαν να τον φονεύσουν, όταν εύρουν καιρόν επιτήδειον.


Λοιπόν εις ολίγας ημέρας τον επήραν εις τον αμπελώνα αυτών, προφασιζόμενοι αιτίαν τινά, και εκεί τον εφόνευσαν, και έριψαν εις τόπον απόκρυφον.

Τότε, αφού οι φονείς ανεχώρησαν, παρεγένοντο η παντοδύναμος Δέσποινα, ήτις αναστήσασα αυτόν τον επρόσταξε να ψάλλη αφόβως τους Ύμνους της.

Ο δε ευχαριστήσας αυτής επήγε πάλιν εις τον Ναόν, και έψαλλε καθ’ εκάστην μελωδικώτερα. Ιδόντες δε αυτόν οι φονείς Ιουδαίοι εξέστησαν, και τον ηρώτησαν μυστικώς, εάν ήτο εκείνος, οπού εφόνευσαν, και ανέστηθη.

Ο δε είπεν αυτοίς • ότι η Αειπάρθενος Μήτηρ του Ιησού τον ανέστησε, διότι έψαλλε τα εγκώμιά της.

Από ταύτην την θαυματουργίαν επίστευσαν ου μόνον οι φονείς, αλλά και οι συγγενείς και φίλοι τους, και έτεροι πλείστοι, βαπτισθέντες εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος • ώ η δόξα εις τους αιώνας. Αμήν



Άβαταρ μέλους
Athanasios
Δημοσιεύσεις: 498
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 3:20 pm

Re: Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε

Δημοσίευσηαπό Athanasios » Τετ Σεπ 12, 2012 6:15 pm

Το θαύμα της Θεοτόκου περί κοινωνήσαντος Ιουδαίου παιδός και μη χωνευθέντος υπό του πυρός της καμίνου



Εις τα μέρη της Ανατολής ήτο τις Ιουδαίος έχων παιδίον χρόνων επτά • τούτο ανταμώθη μίαν ημέραν μετά των χριστιανών, και πηγαίνοντας εις την εκκλησίαν εκοινώνησε το τίμιον Σώμα και Αίμα του Κυρίου, καθώς είδε τα άλλα παιδία και έκαμναν. Ο γαρ Ιερεύς νομίζων ότι είναι χριστιανού παιδίον, το εκοινώνησεν.


Αφού δε έφαγε το Αντίδωρον, απήλθεν εις τον οίκον αυτού, και το ανήγγειλε εις τους Γονείς του.

Ο Πατήρ αυτού εθυμώθη, ως εχθρός του Χριστού, και θέλοντας να εκδικηθή την ύβριν, όπου το βρέφος έκαμε (καθώς έκαμε (καθώς και αυτός ο πλανεμένος ενόμισε) του Μωσαϊκού νόμου, ήρπασεν ευθύς το ανεύθυνον, και το έρριψεν εις μίαν αναμμένην κάμινον, βάνοντας και έτερα ξύλα περισσά, διά να χωνεύση ταχύτερον.

Αλλ’ ο εν μέσω της Χαλδαϊκής καμίνου τους τρεις Παίδας αβλαβείς διαφύλαξας, εσκέπασε και αυτό το ευλογημένον, και δεν εχωνεύθη υπό του παμφάγου πυρός, αλλά εστέκετο ώσπερ να ήτο εις δρόσον αναπαυμένον.


Τούτο ακούσασα η Μήτηρ αυτού έδραμε μετά οδυρμών, νομίζουσα να το εύρη στάκτην γενόμενον. Απελθόντες δε και άλλοι χριστιανοί, είδασι το παιδίον ιστάμενον εν τω μέσω της φλογός σώον και υγιές, και μήτε ένδυμα μήτε τρίχα της κεφαλής του εβλάφθη. Αφού λοιπόν το έβγαλον έξω μετά θάμβους πολλού και εκπλήξεως, εβόησαν άπαντες, ότι έπρεπε να ρίψουν εις την κάμινον τον Πατέρα του, ίνα λάβη την αυτοπάθειαν.

Έδεσαν ουν αυτόν, και έρριψαν έσω, και ευθύς εχωνεύθη ο άθλιος. Το δε παιδίον ερωτηθέν απεκρίνετο λέγων.

Η γυνή εκείνη, ήτις είναι εις την εκκλησίαν, όπου έφαγα το ψωμί, και κρατεί το βρέφος εις την αγκάλη της, έστεκε πλησίον μου και εσκέπαζέ με με το επανωφόρι της, και δεν μου ήγγιζεν η φλοξ καθόλου.


Τότε κατάλαβαν, ότι η Παναγία ήτο οπού το έσκεπεν διά την χάριν της ιεράς Κοινωνίας. Ούτω λοιπόν γνωρίσασα η Ιουδαία την αληθή πίστιν, ανεγεννήθη μετά του παιδός, βαπτισθέντες εις το όνομα της Αγίας Τριάδος.

Έτι δε και έτεροι Ιουδαίοι διά ταύτην την αιτίαν επίστευσαν εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, ώ η δόξα εις τους αιώνας. Αμήν.



Άβαταρ μέλους
Athanasios
Δημοσιεύσεις: 498
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 3:20 pm

Re: Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε

Δημοσίευσηαπό Athanasios » Τετ Σεπ 12, 2012 6:15 pm

Ειπέ μοι το θαύμα περί του αναστηθέντος Θετταλού υπό του ύδατος της Ζωοδόχου Πηγής


Εις το Πεντηκοστάριον τη Παρασκευή της Διακαινησίμου αναγινώσκεται ομοίως ότι, άνθρωπός τις εκίνησεν από την Θεσσαλονίκην με πολλήν ευλάβειαν να υπάγη εις την Κωνσταντινούπολιν εις τον Ναόν της Ζωοδόχου Πηγής να προσκυνήση ακούοντας τα εξαίσια θαύματα όπου ετέλει η Μεγαλοδύναμος Δέσποινα με το ύδωρ εκείνο, από το οποίον είχε πόθον να πίη εις αγιασμόν της ψυχής του.

Λαβών λοιπόν ικανά αργύρια διά έξοδον, διά να δώση εις τον Ναόν, εισήλθεν εις το πλοίον, και αρμενίζοντας του ήλθε βαρείαν ασθένειαν, όθεν γνωρίζοντας ότι αποθαίνει, είπεν εις τον ναύκληρον.

Νομίζω, ότι δεν ήμουν άξιος να προσκυνήσω το Ναόν της Υπεραγίας, ούτε να πίω απ’εκείνο το ύδωρ το αγιώτατον • και επειδή αι αμαρτίαι μου εμπόδισαν να μη υπάγω ζωντανός, ορκίζω σε εις το όνομα της Δεσποίνης Θεοτόκου να μη με ρίψης εις την θάλασσαν, αλλά να με βάλης εις ένα σεντούκιον, να με υπάγης εις εκείνον τον άγιον Ναόν, να με ενταφιάσης εκεί, και ούτω θέλεις έχει μεν βοηθόν την Παναγίαν, αφήνω σου δε και από τα χρήματά μου εκατό χρυσά, και τα επίλοιπα να τα δώσης εις τον Ναόν εκείνον, διά μνημόσυνον της ψυχής μου.

Ταύτα λέγων ο ασθενής, ώμωσεν αυτώ ο καραβοκύρης να κάμη το θέλημάτου • και ούτω παρέδωκε το πνεύμα.

Ο δε ναύκληρος εφύλαξε το λείψανον, και μετά τρεις ημέρας έφθασεν εις την Κωστανιτούπολιν, και βγάζοντας τον νεκρόν, προσεκάλεσεν ιερείς να ψάλλουν κατά την τάξιν και να το ενταφιάσουν εις τον άνωθεν Ναόν της Παρθένου.


Και καθώς τον έψαλλαν, εφάνη του Εφημερίου να ανοίξη το σεντούκι, διότι δεν εβρώμα ως οι άλλοι νεκροί.

Ανοίξαντες λοιπόν έρριψαν επάνω εις το λείψανον τον πηλόν σταυροειδώς, κατά το συνήθες, λέγων, τον πηλόν ο κεραμεύς ζωοπλαστήσας ανεθηκάς μοι• και τα εξής. Τότε λαβών εις σύντροφος του πλοίου ολίγον ύδωρ της Ζωοδόχου Πηγής και πλησιάσας τω νεκρώ είπε ταύτα.

Ω πτωχέ, πόθον είχες να πίης από τούτο το ύδωρ και δεν επρόφθασες αλλά καν τώρα νεκρός αποδέξου το.

Ούτως ειπών έχυσε το νερόν εις το λείψανον και ευθύς (ώ των υπερφυών θαυμασίων σου ζωοπαρόχε Δέσποινα) ηγέρθη ο νεκρός και εκάθησε δοξάζων τον Κύριον και την Μακαρίαν Παρθένον.

Πόσην έκπληξιν, αδελφοί μου, νομίζετε να έλαβον οι περιεστώτες και μάλιστα οι ναύται, όπου ήτο ημέραι τέσσαρες, να αναστηθή ως τετραήμερος Λάζαρος;

Αλλ’ αυτοί μεν περισσώς εθαύμαζον• ο δε νεκρόγερτος ευχαρίστησεν ικανώς την Υπεραγίαν, και δεν αστόχησε την ευεργεσίαν αλλ’ ως ευγνώμων έμεινεν έως τέλος εις τον Ναόν της υπηρετών μετά πάσης προθυμίας γενόμενος Μοναχός ευλαβής και ενάρετος.


Ήρχοντο δε από διαφόρους τόπους, και τον ηρώτων διά τον Άδην αλλ’ αυτός ουδέν επεκρίνατο καθώς ο Λάζαρος.

Ζήσας δε θεάρεστον και θαυμαστήν πολιτείαν χρόνους είκοσι μετά την αυτού αναβίωσιν, ανεπαύσατο εν Κυρίω.

Ώ, δόξα εις τους αιώνας. Αμήν.



Άβαταρ μέλους
Athanasios
Δημοσιεύσεις: 498
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 3:20 pm

Re: Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε

Δημοσίευσηαπό Athanasios » Τετ Σεπ 12, 2012 6:15 pm

Διήγησις περί της Θαυματουργού Εικόνος των Χαιρετισμών της Υπεραγίας Θεοτόκου της ευρισκομένης εν τω Ιερώ Κοινωβίω του Διονυσίου


Περί της Θαυματουργού Εικόνος διεβεβαιούται, ότι αύτη η αγία Εικών εστίν εκείνη η ίδια, ενώπιον της οποίας κατά πρώτον εξεφωνήθη ο υπό του Πατριάρχου Σεργίου συντεθείς ακάθιστος ύμνος της Θεοτόκου, μετά την κατά των Σκυθών τελείαν νίκην. Αφιέρωσε δε αυτήν ο ευσεβέστατος Βασιλεύς Αλέξιος ο Κομνηνός εγχειρήσας αυτήν ιδιοχείρως τω Οσίω Διονυσίω τω της Μονής Κτήτορι, ευρισκόμενος εις την Τραπεζούντα. Ούτως είναι γεγραμμένον όπισθεν της εικόνος εν αργυρά πλακί.


Κατά δε το 1592 έτος πειραταί έκλεψαν αυτήν, αλλ’ εν μία των νυκτών εν τρομερόν όραμα κατετρόμαξε τον αρχηγόν αυτών, τον οποίον διέταξε το όραμα να επιστρέψη αυτήν • ότε δε έφερον εις την Μονήν το κιβώτιον το περιέχον την αγίαν Εικόνα και ήνοιξαν αυτό, εύρον αυτό πλήρες ευωδεστάτου μύρου • τούτο δε τόσον κατεφόβισε τινας των πειρατών, ώστε εγένεντο Μοναχοί.


Αλλά και κατά το 1767 έτος και δεύτερον έκλεψαν αυτήν ετερόθρησκοι, τους οποίους ευρόντες καθ’ οδόν Χριστιανοί, αφήρεσαν απ’ αυτών την αγίαν Εικόνα και μετεκόμισαν εις την νήσον Σκόπελον, όπερ μαθόντες οι Μοναχοί απήλθον, ίνα παραλάβωσιν αυτήν εκείθεν, αλλά δεν ηδυνήθησαν, καθότι οι κάτοικοι δεν ηθέλησαν να την δώσωσιν.


Μετά ταύτα, παταχθείσης απάσης της νήσου υπό λοιμικής νόσου, επέστρεψαν αυτήν μόνοι αυτοθελήτως οι κάτοικοι εις την Μονήν, αφιερώσαντες και εν Μετόχιον εις ευχαριστίαν εν τη ιδία νήσω Σκόπελω, το οποίον Μετόχιον και μέχρι της σήμερον υπάρχει υπό την δεσποτείαν της Μονής.


Λείψανα του αγίου μύρου φαίνονται και μέχρι σήμερον επί της αγίας Εικόνος. Η αγία αύτη Εικών ευρίσκεται εν τω παρεκκλησίω των Χαιρετισμών της Υπεραγίας Θεοτόκου και καθ’ εκάστην εσπέραν εν καιρώ αποδείπνου συνερχόμενοι άπαντες οι αδελφοί εν τω παρεκκλησίω τούτω, αναγινώσκουσι τον Ακάθιστον ύμνον ενώπιον αυτής.


Ο Ρώσσος Προσκυνητής Βασίλειος Βάρσκων, όστις κατά το 1724 και 1744 έτος επεσκέφθη το Άγιον Όρος, ούτως εκφράζεται περί της αγίας ταύτης Εικόνος :


«Εκεί (εν τω του Διονυσίου Μοναστηρίω) ευρίσκετο ουχί προ πολλών ετών και Θαυματουργός εικών της Υπεραγίας Θεοτόκου, ήτις παραδόξως έβλυσε μύρον εξ όλης της περιγραφής αυτής, ώστε και όλον το αργυρούν αυτής ένδυμα εβράχη εκ του μύρου • τα νυν δε ευρίσκεται εν τη Νήσω τη λεγομένη Σκοπέλω, ελθών δε ποτε εις την Μονήν ταύτην εις πειρατής, αρχηγός των τότε λοιπών πειρατών, και αρπάσας την αγίαν εικόνα δυναστικώς και παρά την γνώμην των τότε λοιπών πειρατών, και π α ρ ά την γνώμην των εν αυτή Μοναχών, κατακλείσας αυτήν εντός κιβωτίου αυτού εν τω πλοίω, απέπλευσεν απειλών και υβρίζων τους Μοναχούς • αποπλεύσας ουν μακράν κατ’ εκείνην την ημέραν, το εσπέρας βλέπει τρις όναρ την Υπεραγίαν Θεοτόκον, απειλούσαν και λέγουσαν αυτώ : «Διατί, πονηρέ κλειδούχε, κατησφάλισάς με εν τη φυλακή επίστρεψον και μετακόμισόν με εν τω εμώ καταλύματι, ένθα ησύχως και ειρηνικώς διήγον». Ούτος δε είτε μη κατανοήσας, είτε περιφρονήσας τους λόγους τούτους, διϋπνισθείς ουδέν περί τούτου εφρόντισεν ούτε εσυλλογίζετο • και ευθέως ηγέρθη εις την θάλασσαν άνεμος σφοδρός και τρικυμία φοβερά, ώστε το πλοίον εκινδύνευεν αύτανδρον • και τότε μόλις ενεθυμήθη περί της αγίας εικόνος, όθεν έδραμεν εις το κιβώτιον αυτού και εύρεν αυτό συντετριμμένον εις πολλά τμήματα, την δε αγίαν εικόνα περικεχυμένην υπό πλήθους μύρου ευωδεστάτου ρέοντος εξ αυτής. Άμα δε έλαβεν αυτήν εις τας χείρας αυτού, ευθέως ήρξατο και ο σφοδρός άνεμος και η τρικυμία να κατευνάζωνται, και προς τούτοις εβιάζετο και υπό των συντρόφων αυτού, ίνα επιστρέψωσιν εις την Μονήν • όθεν προσορμισθέντες εις τον λιμένα παραλάβωσιν αυτής εντίμως. Οι δε Μοναχοί ακούσαντες το τοιούτον θαύμα αμέσως κατήλθον ενδεδυμένοι τας ιεράς στολάς, μετά λαμπάδων και θυμιαμάτων, και λαβόντες εκείνην την τίμιαν εικόνα της Θεομήτορος, και φέροντες εις το Καθολικόν Ναόν έθεσαν αυτήν εις τον διατεταγμένον αυτή τόπον. Ο δε πειρατής εκείνος εδείκνυε τα τμήματα του κιβωτίου αυτού και τα εαυτού ενδύματα καταβρεγμένα από το εωδέστατον εκείνο Μύρον, το ρεύσαν εκ της αγίας εικόνος, ώστε εξέστησαν άπαντες • πολλοί δε των συντρόφων αυτού αφέντες την πειρατικήν αποτρόπαιον εργασίαν και αρπαγήν μετενόησαν και ανεχώρησαν απ’ αυτού, όσοι δε εσκληρύνθησαν τη καρδία κακώς απωλέσθησαν».



Άβαταρ μέλους
Athanasios
Δημοσιεύσεις: 498
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 3:20 pm

Re: Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε

Δημοσίευσηαπό Athanasios » Τετ Σεπ 12, 2012 6:16 pm

Εκ του κατά Λουκάν. Κεφ. Α’ 39-49 και 56.


Εν ταίς ημέραις εκείναις, αναστάσα Μαριάμ επορεύθη εις την ορεινήν μετά σπουδής εις πόλιν Ιούδα και εισήλθεν εις τόν οίκον Ζαχαρίου και ησπάσατο την Ελισάβετ. Και εγένετο, ως ήκουσεν η Ελισάβετ τόν ασπασμόν τής Μαρίας, εσκίρτησε τό βρέφος εν τή κοιλία αυτής και επλήσθη Πνεύματος αγίου η Ελισάβετ και ανεφώνησε φωνή μεγάλη και είπεν, Ευλογημένη σύ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός τής κοιλίας σου. Και πόθεν μοι τουτο, ίνα έλθη η μήτηρ του Κυρίου μου πρός με; Ιδού γαρ, ως εγένετο η φωνή του ασπασμού σου εις τά ώτά μου, εσκίρτησε τό βρέφος εν αγαλλιάσει εν τή κοιλία μου. Και μακαρία η πιστεύσασα, ότι έσται τελείωσις τοίς λελαλημένοις αυτή παρά Κυρίου. Και είπε Μαριάμ, Μεγαλύνει η ψυχή μου τόν Κύριον και ηγαλλίασε το πvεύμα μου επί τώ Θεώ τώ σωτήρι μου, ότι επέβλεψεν επί τήv ταπείvωσιν τής δούλης αυτου. Ιδού γάρ από του νύv μακαριούσί με πάσαι αι γεvεαί. Ότι εποίησέ μοι μεγαλεία ο Δυvατός και άγιοv τό όvομα αυτου. Έμεινε δέ Μαριάμ σύv αυτή ωσεί μήvας τρείς και υπέστρεψεν εις τόν οίκοv αυτής.




Επιστροφή στο

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: 1 και 0 επισκέπτες