Υπαπαντή του Κυρίου

Συντονιστές: Νίκος, Anastasios68, johnge

Άβαταρ μέλους
ΜΑΝΩΛΗΣ
Δημοσιεύσεις: 5637
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 06, 2014 11:38 am

Υπαπαντή του Κυρίου

Δημοσίευσηαπό ΜΑΝΩΛΗΣ » Κυρ Φεβ 02, 2014 4:06 pm

Μεγάλου Αθανασίου - Λόγος εις την Υπαπαντή του Κυρίου
February 01, 2014

Εικόνα

Με το να είπή δέ ή Παναγία Παρθένος• «Ιδού ή δούλη Κυρίου, ας γίνη εις έμέ όπως είπες», έφανέ-ρωσε τούτο. Είμαι πίναξ, λέγει, επάνω εις τον όποιον γράφεται ό,τι θέλει ό Κύριος του παντός. Άφού δε ό άγγελος ελαβε την διαβεβαίωσιν της πίστεως της Παρθένου άνεχώρησεν άπ' αυτής.

«Δοξάζει ή ψυχή μου τον Κύριον».,.
«Διότι είδε με εύμένειαν την ταπεινην δούλην του.Διότι από τώρα θα με μακαρίζουν όλαι αι γενεαί», 'Αλλά πόσο μεγάλο κατόρθωμα είναι ή παρθενία; Όταν κανείς θέλη να άσκηση τάς αλλάς άρετάς καθοδηγείται από τον νόμον, ή παρθενία όμως, επειδή είναι ανωτέρα του νόμου και έχει ως ύψηλότερον σκοπόν την διαμόρφωσιν της προσωπικής ζωής,είναι άφ' ενός μεν γνώρισμα του μέλλοντος αιώνος, άφ' έτερου δε είκών της καθαρότητας των αγγέλων."Οταν δηλαδή ό Δεσπότης του παντός ό Θεός Λόγος,επειδή ήθελεν ό Πατήρ να άνεγείρη και να ανακαίνιση τα πάντα, επέλεξε, δια να γίνη μήτηρ του σώματος το όποιον έπρόκειται να φορέση, την Παρθένον, ή οποία και έγινε, και με αυτόν τον τρόπον ήλθε μεταξύ μας ως άνθρωπος ό Κύριος,έκαμε την επιλογήν αυτήν,ώστε,όπως τα πάντα έγιναν δι' αΰτού,έτσι και ή παρθενία να προέλθη εξ αύτού,και να δοθή πάλιν δι'αυτού το χάρισμα τούτο εις τους ανθρώπους και να πολλαπλασιάζεται.
Πόσο μεγάλο θα έλεγε κανείς το καύχημα της αγίας Παρθένου και θεοειδούς Μαρίας,επειδή υπήρξε και είναι μήτηρ του Λόγου ως προς την γέννηοιν του Σώματος; Διότι το θείον αυτό γέννημα στρατιά μεν αγγέλων έδοξολόγηοε, κάποια γυναίκα δε ύψωσε την φωνήν και έλεγε: «Μακαριά ή κοιλία που σε έβάστασε και οι μαστοί που έθήλασες».Και ή ιδία ή Μαρία πού έγέννησε τον Κύριον και ή οποία έμεινεν άειπάρθενος, επειδή αντελήφθη αυτό πού συνέβη εις τον εαυτόν της, έλεγεν «Από τώρα θα με μακαρίζουν όλαι αί γε-νειαί». Αυτό πού συνέβη εις την Μαρίαν είναι καύχημα δι' όλας τάς παρθένους. "Ολαι δηλαδή αύται κρέμονται ωσάν παρθενικά παρακλάδια άπ' αυτήν, ή οποία είναι ωσάν ρίζα δι' αυτάς.
«Και όταν συνεπληρώθησαν αί ήμέραι του καθαρισμού, σύμφωνα προς τον Μωσαϊκόν νόμον, έφεραν αυτόν εις τα Ιεροσόλυμα, δια να τον παρουσιάσουν εις τον Κύριον, όπως είναι γραμμένον εις τον νόμον του Κυρίου,ότι κάθε άρσενικόν που ανοίγει μήτραν,πρέπει να θεωρηθή ως άφιερωμένον εις τον Κύριον, και δια να προσφέρουν θυσίαν,σύμφωνα με αυτό πού λέγει ό νόμος του Κυρίου εν ζεύγος τρυγόνια ή δύο μικρά περιστέρια». Ούτος περιείίλήθη την σάρκα, Οχι δια να ύπάρχη και να ζή όπως οι άλλοι άνθρωποι, αλλ' έγινεν άνθρωπος δια να άγιάζη την σάρκα. Εάν δε νομίση κανείς ότι ή φράσις «δια να παρουσιάσουν εις τον Κύριον» αναφέρεται εις τον ίδιον τον Κύριον, έχει λάθος εις αυτήν την σκέψιν. Διότι πότε άπεκρύβη ό Κύριος από τα μάτια του Πατρός διά να μη ήμπορή ό Πατήρ να τον βλέπη; "Η ποίος τόπος ευρίσκεται έξω από την έξουσίαν του Κυρίου, ώστε να ευρίσκεται εκεί και να μη ευρίσκεται μαζί με τον Πατέρα, εάν δεν ανήρχετο εις Ιεροσόλυμα και δεν έπαρουσιάζετο εις τον ναόν; Και πώς προσέφερε τάς τυπικάς θυσίας, άφού ό ίδιος είναι ή αλήθεια; Μήπως αυτά δεν εγράφησαν δι' εκείνον, αλλά δι' ημάς; "Οπως δηλαδή, ενώ είναι Θεός,γίνεται κατά φυσικόν τρόπον άνθρωπος χωρίς να ύποστή μεταβολήν,και υφίσταται την περιτομήν και βαπτίζεται και τα άλλα σχετικά, όχι δια τον εαυτόν του,αλλά δι' ημάς,δια να γίνωμεν ημείς δια της χάριτος θεοί, ενώ είμεθα άνθρωποι, και δια να ύποστώμεν πνευματικήν περιτομήν και όχι νομικήν,και δια να καθαρισθώμεν από τον ρύπον της αμαρτίας δια του βαπτίσματος και δια να σταυρωθώμεν δια τον κόσμον και άναστηθώμεν δια τον Θεόν- ή ακακία και ή σωφροσύνη[...]

Μεγάλου Αθανασίου, Ερμηνεία εις το Κατά Λουκάν. "Εργα, 12, σελ. 317-321.


Αν θέλεις εύνοια Θεού να ʽχεις και ευλογία
Αφιερώσου ολόκαρδα, κάνʼ το με προθυμία.

Άβαταρ μέλους
ΜΑΝΩΛΗΣ
Δημοσιεύσεις: 5637
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 06, 2014 11:38 am

Το κήρυγμα της Κυριακής: Υπαπαντή του Κυρίου

Δημοσίευσηαπό ΜΑΝΩΛΗΣ » Κυρ Φεβ 02, 2014 4:08 pm

Το κήρυγμα της Κυριακής: Υπαπαντή του Κυρίου

Εικόνα

Του Αρχιμανδρίτου Παϊσίου Λαρεντζάκη
Ιεροκήρυκος Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης

«Οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραήλ καί εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον».
Μια ακόμη εορτή, στενά συνδεδεμένη με τις εορτές των Χριστουγέννων, είναι η γνωστή σε όλους με το όνομα Υπαπαντή του Χριστού. Αν και φαίνεται κάπως μακρύτερα από τις εορτές αυτές, ακολουθεί όμως την σειρά των γεγονότων της νηπιακής ζωής του Χριστού. Γιατί εορτάζεται σαράντα ημέρες από την ημέρα της Γεννήσεως του Χριστού, κατά την οποία συνέβησαν τα γεγονότα που μνημονεύει η σημερινή εορτή. Δύο είναι τα γεγονότα αυτά, τα οποία με πολύ παραστατικό τρόπο αναφέρει ο ευαγγελιστής Λουκάς. Το πρώτο, η συμμόρφωση στις διατάξεις του Μωσαϊκού Νόμου από την Παναγία και το δεύτερο η υποδοχή του Κυρίου από τον δίκαιο Συμεών και την προφήτιδα Άννα.
Ο Πανάγαθος Θεός καλεί όλους τους ανθρώπους να σωθούν, διότι πρώτος αυτός επιθυμεί όλων την σωτηρία. Γράφει ο Απόστολος των Εθνών Παύλος· «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» . Για το λόγο αυτό φέρνει προσωπικά στον καθένα περιστάσεις, με τις οποίες καλεί στο δρόμο της σωτηρίας. Ο ίδιος ο ενανθρωπήσας Υιός του Θεού, ο Λυτρωτής του ανθρωπίνου γένους, καλεί όλους τους ανθρώπους να σωθούν με τη διακήρυξη: «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς» . Πολλοί είναι όμως εκείνοι που δεν αποδέχονται την πρόσκληση αυτή του Κυρίου και δεν θέλουν να βαδίσουν το δρόμο της σωτηρίας. Το χειρότερο είναι ότι μερικοί πολεμούν το έργο της σωτηρίας τους και γίνονται έτσι εχθροί του Χριστού, οι οποίοι με πολλούς και διάφορους τρόπους πολεμούν ακόμη και το πρόσωπο του Χριστού. Αυτό ακριβώς είχε προφητεύσει ο δίκαιος Συμεών, όταν έλεγε: «Να, αυτός θα γίνει αιτία να πέσουν και να αναστηθούν πολλοί στον Ισραήλ (θα πέσουν δηλαδή εκείνοι που δεν θα πιστεύσουν, θα αναστηθούν και θα λυτρωθούν εκείνοι που θα πιστεύσουν) και θα γίνει ακόμη σημείο αντιλογίας μεταξύ των ανθρώπων».
Ας προσπαθήσουμε να αναπαραστήσουμε την σκηνή εκείνη, όταν ο δίκαιος Συμεών ελάμβανε στα χέρια του τον Χριστό και έλεγε τα παραπάνω προφητικά λόγια. Ο Συμεών δεν φαίνεται να είχε κάποιο ιερατικό αξίωμα ούτε κάποια άλλη θέση στην κοινωνική ιεραρχία του ισραηλιτικού λαού. Δεν ήταν μέλος του Συνεδρίου ή της Γερουσίας και δεν ανήκε στη τάξη των πρεσβυτέρων. Ήταν όμως πιστός και ενάρετος. Είχε λάβει αποκάλυψη από το Άγιο Πνεύμα ότι δεν θα έφευγε από τον κόσμο αυτό πριν έβλεπε τον αναμενόμενο Λυτρωτή του ανθρωπίνου γένους.
Το Άγιο Πνεύμα οδήγησε τα βήματα του Συμεών στο Ναό του Κυρίου την ώρα που προσέφεραν το ζεύγος τρυγόνων ή τους νεοσσούς των περιστεριών, όπως όριζε ο Μωσαϊκός Νόμος. Τότε είπε, μεταξύ των άλλων, και την προφητεία αυτή. Ο Χριστός θα ήταν «σημεῖον ἀντιλεγόμενον» όχι μόνο μεταξύ του ισραηλιτικού λαού κατά την περίοδο της Γεννήσεώς του αλλά και δια μέσου των αιώνων μεταξύ των ανθρώπων. Πραγματικά κάποιοι από τους σύγχρονους του Εβραίους είχαν πιστέψει στον Κύριο και τον ομολογούσαν ως Λυτρωτή του ανθρωπίνου γένους, ως Μεσσία που είχαν προκηρύξει οι Προφήτες.
Βλέπουμε ότι από την νηπιακή ηλικία Του ακόμη οι απλοϊκοί ποιμένες έρχονται να τον προσκυνήσουν. Οι σοφοί της Ανατολής, οι Μάγοι, έρχονται να του προσφέρουν τα δώρα και μαζί με αυτά την προσκύνησή τους. Ο Ηρώδης όμως είχε πάρει την απόφαση «ζητεῖν τό παιδίον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό» . Κατά το διάστημα της επί γης ζωής του ο κύριος είχε γίνει σημείο αντιλεγόμενο όχι μόνο μεταξύ του λαού αλλά και μεταξύ των αρχόντων. Άλλοι τον αναγνώριζαν ως Μεσσία, που είχαν προφητεύσει ο Μωυσής και οι Προφήτες. Πάντως είναι γεγονός ότι ένα πνεύμα δυσφορίας επικρατούσε εναντίον του στην πλειονότητα του ισραηλιτικού λαού, ώστε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης να γράφει: «ἐν τῷ κόσμῳ ἦν, καί ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καί ὁ κόσμος αὐτόν οὐκ ἒγνω. Εἰς τά ἲδια ἦλθε καί οἱ ἲδιοι αὐτόν οὐ παρέλαβον» .
Μεταξύ των Εβραίων άλλοι τον ανακήρυξαν ως Μεσσία ενά άλλοι, οι περισσότερο φανατισμένοι, τον συκοφαντούσαν ότι «ἐν τῷ ἂρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τά δαιμόνια» .
Ο λαός είχε διαιρεθεί εξαιτίας της διδασκαλίας και των έργων του Κυρίου και «σχίσμα ἐν τῷ ὂχλῳ ἐγένετο δι’ αυτόν» . Και τότε είχαν εκδηλωθεί αντιλογίες και φιλονικίες μεταξύ του λαού.
Όχι όμως μόνο μεταξύ του λαού αλλά και μεταξύ των αρχόντων υπήρχαν διχογνωμίες για την προσωπικότητα του Χριστού. Κάποτε είχαν στείλει υπηρέτες για να συλλάβουν τον Χριστό και να τον οδηγήσουν υπόδικο ενώπιον του Συνεδρίου. Οι υπηρέτες όμως με έκπληξη και θαυμασμό τον άκουσαν να διδάσκει με σοφία και να αναλύει υπέροχα διδάγματα προς τον λαό. Μαγεύτηκαν τόσο πολύ από το πρόσωπο και τη διδασκαλία του, ώστε επέστρεψαν άπρακτοι. Οι σύνεδροι τότε τους ρώτησαν: «Διατί οὐκ ἠγάγετε αὐτόν;». Εκείνοι απάντησαν ότι «οὐδέποτε οὓτως ἐλάλησεν ἂνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἂνθρωπος» .
Κάποτε επίσης έγινε συζήτηση ανάμεσα στους συνέδρους. Ο Νικόδημος τότε τους υπέδειξε ότι κρίνοντας και κατακρίνοντας τον Χριστό, καταπατούσαν τον νόμο του Μωϋσέως που έγραφε ότι έπρεπε να προηγηθεί η απολογία του κατηγορουμένου και κατόπιν να εκφέρουν κρίση οι σύνεδροι. Φαίνεται ότι και άλλοι πήραν το μέρος του Κυρίου και δεν κατέληξαν σε οριστική απόφαση, πράγμα το οποίο υπονοεί ο ιερός ευαγγελιστής γράφοντας ότι «ἀπῆλθον ἓκαστος περί αὐτοῦ ἧν ἐν τοῖς ὂχλοις. Οἱ μέν ἒλεγον ὃτι ἀγαθός ἐστιν· ἂλλοι ἒλεγον, οὒ, ἀλλά πλανᾷ τόν ὂχλον» .
Εάν ο Κύριος υπήρξε σημείο αντιλεγόμενο, το ίδιο και οι Μαθητές του θα γινόταν σημεία αντιλογίας μεταξύ των ανθρώπων. Κάποιοι θα πίστευαν στο κήρυγμα τους και θα τους ακολουθούσαν, ενώ κάποιοι άλλοι όχι και θα έφθαναν μέχρι του σημείου να καταδιώξουν τους Αποστόλους και τους εργάτες του Ευαγγελίου.
Ο Κύριος είχε πει ότι εχθροί του πιστού ανθρώπου θα γινόταν «οἱ οἰκιακοί αὐτοῦ». Καθημερινά βλέπουμε να έχουν εφαρμογή στη ζωή μας τα προφητικά αυτά λόγια του Κυρίου. Υπήρξαν γονείς, που τυφλωμένοι από την απιστία και φανατισμένοι από το πείσμα τους συνήργησαν στο μαρτυρικό θάνατο των παιδιών τους, με την ιδέα ότι προσφέρουν ευάρεστη θυσία στα είδωλα της εποχής τους.
Και στις ημέρες μας ακόμη πόσα δεν υποφέρουν τα ευσεβή μέλη μιας οικογένειας, που αγωνίζονται να ζήσουν μια πνευματική ζωή, από τους οικείους τους. Κάθε μέρα ακούν χλευασμούς και ύβρεις, εμπαιγμούς και ειρωνείες, πολλές φορές υφίστανται στερήσεις και όχι μόνο. Άνθρωποι των νέων δήθεν ιδεών, της κοσμικής και αμαρτωλής ζωής, δημιουργούν μια αφόρητη οικογενειακή ατμόσφαιρα για τα ευσεβή μέλη. Και βλέπουμε να πραγματοποιείτε αυτό που είχε πει ο Κύριος: «Ἒρχεται ὣρα ἳνα πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑμᾶς δόξῃ λατρείαν προσφέρει τῷ Θεῷ» .
Οι πιστοί όμως ας μείνουν ακλόνητοι και σταθεροί στην πίστη τους με την πεποίθηση ότι η τελική νίκη ανήκει σ’ αυτούς.
Ας μη μας κάνει να δειλιάζουμε το γεγονός, ότι θα είμαστε εμείς οι πιστοί κατά το παράδειγμα του Κυρίου «σημεῖα ἀντιλεγόμενα». Αμήν.


Αν θέλεις εύνοια Θεού να ʽχεις και ευλογία
Αφιερώσου ολόκαρδα, κάνʼ το με προθυμία.

Άβαταρ μέλους
ΜΑΝΩΛΗΣ
Δημοσιεύσεις: 5637
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 06, 2014 11:38 am

Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, Λόγος εις την Υπαπαντή του Κυρίου

Δημοσίευσηαπό ΜΑΝΩΛΗΣ » Κυρ Φεβ 02, 2014 4:10 pm

Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, Λόγος εις την Υπαπαντή του Κυρίου

Εικόνα

Όπου γίνεται λόγος και περί σωφροσύνης και της αντίθετης με αυτήν κακίας.

Εκείνη την προγονική κατάρα και καταδίκη προ Χριστού την είχαμε όλοι κοινή και ίδια, εκχυμένη σε όλους από έναν προπάτορα, σαν να αναπτυσσόταν από τη ρίζα του γένους και να ήταν συνημμένη με τη φύσι. Ο καθένας επέσυρε από τον Θεό στην υπόστασί του με όσα έπραττε προσωπικώς ή την μομφή ή τον έπαινο, ενώ δεν μπορούσε να κάμη τίποτε απέναντι σ’ εκείνη την κοινή κατάρα και καταδίκη και απέναντι στον πονηρό κλήρο που κατεβαίνει από επάνω σ’ αυτόν και δι’ αυτού στους απογόνους του.

Άλλ’ ήλθε ο Χριστός ελευθερωτής της φύσεως, που μετέβαλε την κοινή κατάρα σε κοινή ευλογία˙ αφού ανέλαβε την ένοχη φύσι μας από την ακήρατη Παρθένο και την ήνωσε στην υπόστασί του, νέαν, χωρίς να έχη μετάσχει σε παλαιό σπέρμα, την κατέστησε αθώα και δικαιωμένη, ώστε και οι γεννώμενοι από αυτόν έπειτα κατά πνεύμα να μένουν όλοι έξω από την προγονική εκείνη κατάρα και καταδίκη. Τί λοιπόν; Δεν μεταδίδει τη χάρι του σε καθεμιά από τις υποστάσεις μας και δεν λαμβάνει ο καθένας μας άφεσι των πλημμελημάτων του από αυτόν, επειδή αυτός δεν ανέλαβε υπόστασι από εμάς, αλλά την φύσι μας, την οποία ανανέωσε ενωθείς με αυτήν κατά την ιδιαίτερη υπόστασί του; Πώς όμως θα ενεργούσε έτσι, αυτός που θέλει να σωθούν όλοι τελείως και κατήλθε κλίνοντας τους ουρανούς για χάρι όλων και, αφού δι΄ έργων και λόγων και παθημάτων του υπέδειξε κάθε δρόμο σωτηρίας, επανήλθε στους ουρανούς, ελκύοντας προς τα εκεί τους πιστούς τους; Επομένως για να παράσχη τελεία απολύτρωσι όχι μόνο στη φύσι την οποία έλαβε ο ίδιος από εμάς σε αδιάσπαστη ένωση, αλλά και στον καθένα από τους πιστεύοντας σ’ αυτόν; Τούτο λοιπόν έπραξε και δεν έπαυσε να πράττη, συνδιαλλάσσοντας τον καθένα μας δι’ εαυτού προς τον Πατέρα και επαναφέροντας τον καθένα στην υπακοή και θεραπεύοντας κάθε παρακοή.

Γι’ αυτό λοιπόν καθώρισε και θείο βάπτισμα κι’ έθεσε σωτηρίους νόμους, εκήρυξε μετάνοια σε όλους και μετέδωσε δεν μεταδίδει τη χάρι του σε καθεμιά από τις υποστάσεις μας από το σώμα και αίμα του. Διότι δεν είναι γενικώς η φύσις αλλά η υπόστασις του καθενός από τους πιστεύοντας που δέχεται το βάπτισμα και πολιτεύεται κατά τις θείες εντολές και γίνεται μέτοχος του θεουργού άρτου και του ποτηρίου. Δια των μέσων τούτων βέβαια ο Χριστός μας εδικαίωσε υποστατικώς και μας επανέφερε στην υπακοή του ουρανίου Πατρός˙ την ίδια δε τη φύσι που προσέλαβε από εμάς και ανανέωσε, την έδειξε αγιασμένη και διαιωμένη και σε όλα υπήκοο στον Πατέρα, δι’ εκείνων που έπραξε και έπαθε αυτός κατ’ αυτήν ενωμένος με αυτήν υποστατικώς. Ανάμεσα σε αυτά είναι και η εορταζομένη σήμερα από εμάς ανάβασις ή αναβίβασίς του στον παλαιό εκείνο ναό προς καθαρισμό, η προϋπάντησις από τον θεόληπτο Συμεών και η ευχαριστία της Άννας, η οποία παρέμενε στον ναό όλη τη ζωή της.1

Πραγματικά μετά την γέννησι του Σωτήρος από την Παρθένο και την κατά τον μωσαϊκό νόμο περιτομή την ογδόη ημέρα, όπως λέγει ο ευαγγελιστής Λουκάς, «όταν συμπληρώθηκαν οι ημέρες του καθαρισμού αυτών κατά τον νόμο του Μωϋσέως, τον ανέβασαν στα Ιεροσόλυμα για να τον παρουσιάσουν στον Κύριο». Περιτέμνεται κατά τον νόμο, ανεβάζεται κατά το γεγραμμένο, προσφέρεται θυσία κατά τα λεγόμενα στον νόμο Κυρίου. Βλέπετε ότι ο ποιητής και δεσπότης του νόμου γίνεται καθ’ όλα υπήκοος στον νόμο; Επιτελώντας τί με αυτά; Καθιστώντας καθ’ όλα υπήκοο την φύσι μας στον Πατέρα και θεραπεύοντας την κατ’ αυτήν παρακοή μας και μετατρέποντας την γι’ αυτήν κατάρα σ’ ευλογία. Όπως δηλαδή όλη η φύσις μας ήταν στον Αδάμ, έτσι και στον Χριστό˙ και όπως δια του από την γη Αδάμ όλοι όσοι ελάβαμε από εκείνον την ύπαρξι εστραφήκαμε προς την γη και καταρριφθήκαμε, φεύ, στον Άδη, έτσι δια του από τον ουρανό Αδάμ, κατά τον απόστολο, όλοι ανακληθήκαμε στον ουρανό και αξιωθήκαμε την εκεί δόξα και χάρι. Τώρα όμως αξιωθήκαμε μυστικώς, διότι, λέγει «η ζωή σας μαζί με τον Χριστό είναι στον Θεό όταν δε ο Χριστός φανερωθή κατά την δευτέρα επιφάνεια και παρουσία, τότε και σεις όλοι θα φανερωθήτε σε δόξα».2 Ποιοί «όλοι»; Όσοι υιοποιήθηκαν κατά τον Χριστό δια του Πνεύματος αποδείχθηκαν και δια των έργων πνευματικά τέκνα τούτου.

Όταν συμπληρώθηκαν οι ημέρες του καθαρισμού αυτών, τον ανέβασαν στα Ιεροσόλυμα για να τον παρουσιάσουν στον Κύριο. Ποιών «αυτών»; Ο λόγος του νόμου είναι περί των γεννητόρων, καθώς επίσης και των γεννωμένων από την ένωσί τους, που έχουν ανάγκη καθάρσεως. Διότι και ο ψαλμωδός λέγει «συνελήφθηκα σε ανομίες και η μητέρα μου μ’ εκυοφόρησε σε αμαρτίες».3 Εδώ δε που δεν υπάρχουν γεννήτορες, αλλά ήταν μόνο μητέρα, και αυτή Παρθένος, που υπάρχει επίσης γέννησις παιδιού συλληφθέντος ασπόρως, οπωσδήποτε δεν υπήρχε χρεία καθαρισμού, άλλ’ ήταν έργο υπακοής και τούτο, που επανέφερε την παρακούσασα φύσι και απήλειφε την ευθύνη εξ αιτίας της παρακοής. Όταν λοιπόν συμπληρώθηκαν οι ημερες του καθαρισμού των, τον ανέβασαν για να τον παρουσιάσουν στον Κύριο, να τον αφιερώσουν, να καταστήσουν φανερό ότι είναι πρωτότοκος, όπως έχει γραφή στον νόμο του Κυρίου, ότι «κάθε αρσενικό παιδί που διανοίγει την μήτρα, θα αποκληθή αφιερωμένο στον Κύριο».4

Και όμως αυτός είναι ο μόνος που διάνοιξε μήτρα, αφού εκυοφορήθηκε χωρίς γεννετήσια ένωσι με μόνο το προσφώνημα και το μήνυμα του Θεού, που εδέχθηκε στις ακοές της η Παρθένος δι’ αγγέλου˙ πώς λοιπόν ο νόμος λέγει «κάθε αρσενικό παιδί που διανοίγει μήτρα»; Όπως πολλοί λέγονται προφήτες και πολλοί χρισμένοι, καθώς λέγει ο Θεός δια του ψαλμωδού, «μη εγγίζετε τους χρισμένους μου και μη κακοποιήτε τους προφήτες μου»,5 ενώ ένας είναι ο Χριστός και ένας μόνο ο Προφήτης αυτός, έτσι λέγεται ότι και κάθε πρωτότοκο διανοίγει μήτρα, άλλ’ ο αληθώς διανοίξας είναι αυτός ο μόνος άγιος του Ισραήλ. Λέγει δε ότι τον ανέβασαν για να δώσουν θυσία κατά το λεγόμενο στον νόμο του Κυρίου, ένα ζεύγος τρυγονιών ή δύο νεοσσούς περιστεριών». Το μεν ζεύγος των τρυγονιών λοιπών, δηλώνοντας την σωφροσύνη των γονέων, είχε κάποια σχέσι προς τους συνεζευγμένους κατά τον νόμο του γάμου, προεδήλωναν σαφώς την Παρθένο και τον γεννηθέντα από την Παρθένο αυτή που είναι έως το τέλος Παρθένος. Και πρόσεξε την ακρίβεια του νόμου. Πραγματικά για τα τρυγόνια είπε ζεύγος διότι υπαινίσσονται τους συνεζευγμένους σε γάμο, ενώ για τα περιστεράκια το απέφυγε τούτο˙ διότι άπειροι γάμου ήσαν και η μητέρα και ο υιός. Αλλά ο μεν νόμος, προμηνύοντας από παλαιά την παρθενική γέννησι, τέτοια χρησμοδοτεί και με τέτοια την προτυπώνει˙ τώρα δε που ωδηγήθηκε στον ναό ο ίδιος ο παραδόξως γεννηθείς, το άγιο Πνεύμα ετοίμασε άλλα τρυγόνια και άλλους νεοσσούς περιστεριών περισσότερο ταιριαστούς. Ποιούς λοιπόν; Τον Συμεών και την Άννα, τους οποίους είτε νεοσσούς περιστεριών τους ειπή κανείς, λόγω της τελείως νηπιακής διαθέσεως προς την κακία, είτε τρυγόνια για το άκρο ύψος της σωφροσύνης, σωστά αθ ειπή.

Αλλά ο μεν Συμεών, για να διέλθωμε σύντομα τα ευαγγελικά λόγια, δίκαιος και ευλαβής και προεμπνευσμένος από άγιο Πνεύμα, ήλθε στον ναό κινημένος και τώρα από αυτό, προϋπάντησε και ασπάσθηκε τούτο το ουράνιο και επίγειο βρέφος, προφέροντας σ’ αυτό ως Θεόν τον ύμνο και την ικεσία, παρακαλώντας ν’ απαλλαγή ειρηνικά από το σώμα και διακηρύσσοντας σε όλους ότι αυτό είναι το σωτήριο φως, ισχυριζόμενος δε ότι τούτο έχει τεθή σε πτώσι των απιστούντων και σε ανάστασι των πιστευόντων σ’ αυτό.

Έπειτα συνωμίλησε με την Παρθένο και Μητέρα του βρέφους, δεικνύοντας από την οδύνη για τον μελλοντικό σταυρό του παιδιού ότι θα φανερωθή κατά φύσι μητέρα του τώρα θεανθρώπου βρέφους και ό,τι αφού αποκαλύψη τους αμφιβόλους γι’ αυτό λογισμούς θα τους απαλείψη από τις καρδιές˙ διότι και ο Συμεών την γνησία μητέρα του αμφιβόλου παιδιού 6 προσδιώρισε από την σχετική με το πάθος οδύνη και από την γι’ αυτό το πάθος σφοδρά λύπη και συμπάθεια.

Η δε προφήτις Άννα, χήρα του Φανουήλ ηλικίας ογδόντα τεσσάρων ετών, επιδιδομένη σε νηστείες και δεήσεις και μη απομακρυνομένη καθόλου από τον ναό, καταληφθείσα τότε περισσότερο από θείο Πνεύμα ευχαρίστησε τον Θεό και ευαγγελίσθηκε ότι θα έλθη η λύτρωσις σ’ όσους την προσδέχονται, δεικνύοντας ότι αυτή είναι το βρέφος τούτο. Τέτοια λογικά τρυγόνια προέπεμψε το άγιο Πνεύμα προς προϋπάντησι του Χριστού, καθώς ανέβαινε στον ναό και μας έδειξε οποίοι πρέπει να είναι οι δεχόμενοι μέσα τους τον Χριστό, και οποίοι και οποίες πρέπει να είναι αυτές που έχασαν τους άνδρες των και αυτοί που έχασαν τις συζύγους των. Διότι η Άννα αυτή ήταν χήρα του Φανουήλ αλλά και προφήτις. Πώς; Διότι, αφού άφησε τις κοσμικές και βιωτικές φροντίδες, δεν εγκατέλειψε τον ναό˙ διότι είχε άμωμο τον βίο διημερεύοντας και διανυκτερεύοντας με νηστείες και αγρυπνίες, με προσευχές και ψαλμωδίες. Γι’ αυτό και η γυναίκα αυτή τον Κύριο, που ελάτρευε με έργα, ευλόγως τον ανεγνώρισε όταν ήλθε, όπως λέγει προς αυτόν ο ψαλμωδός προφήτης, «θα ψάλω και θα προσέξω στην τελεία οδό, πότε θα έλθης προς εμένα».7

Τέτοιες και τέτοιοι πρέπει να είναι όσοι από τον γάμο δια της έντιμης χηρείας αποφασίζουν να προσέλθουν προς τον παρθενικό βίο ή στην συμβίωσι. Εάν λοιπόν καταφρονήσης τελείως την δευτέρα συζυγία ως χαμερπή, κράτησε σταθερά την πρόθεσί σου, βάδιζε στα ίχνη των από την αρχή έως το τέλος αγάμων. Κάποτε είχε και ο Πέτρος πεθερά, αλλά δεν υστέρησε του παρθένου Ιωάννου, όταν έτρεξε προς το ζωαρχικό μνήμα˙ σε μερικά σημεία μάλιστα και υπερτέρησε, γι’ αυτό και από τον κοινό δεσπότη κατέστη κορυφαίος των κορυφαίων. Προς τόσο ύψος αναβιβάζει ο πόθος που μεταφέρεται από την σάρκα προς το πνεύμα.

Εσύ δε πρόσεχε, μη τυχόν από μεν την συζυγία απόσχης ως πάνδημη, την δε αγαμία δεν επιτύχης ως δυσέφικτη, οπότε θα εκτραπής και χωρίς να το καταλάβης θα καταπέσης, διότι θ’ ακολουθής όχι τα κατά νόμο ούτε τα υπέρ νόμο, αλλά τα παρά νόμο. Αν εμείς τους ευρισκομένους σε χηρεία, εφ’ όσον δεν σωφρονούν, τους θεωρούμε κατακρίτους, ενώ, και αν συνέλθουν νομίμως σε δεύτερο γάμο, δεν τους θεωρούμε εντελώς αμέμπτους (ο Παύλος έλεγε ότι αθέτησαν την πρώτη πίστι), πόσο μεγαλυτέρας καταδίκης άξιοι είναι εκείνοι που, ενώ συζούν με γυναίκες, δεν απέχουν της πορνείας; Πορνεία, η οποία επέφερε τον παγκόσμιο εκείνο κατακλυσμό σε αυτούς που ωνομάσθηκαν αρχικώς υιοί Θεού και προεκάλεσε τον από τον ουρανό εμπρησμό στους Σοδομίτες και έφερε στους Ισραηλίτες την ήττα από τους Μωαβίτες και τον πολυάνθρωπο εκείνο φόνο, τώρα δε, νομίζω, φέρει σ’ εμάς τις από τα αλλόφυλα έθνη ήττες και τις πολυειδείς από μέσα και έξω κακώσεις και συμφορές; Υιούς δε Θεού εκάλεσε η Γραφή πρώτους τους απογόνους του Ενώς, ο οποίος πρώτος ήλπισε ότι θα καλήται με το όνομα του Κυρίου.8 Ήταν δε αυτός υιός του Σήθ, του οποίου το γένος ήταν διαφορετικό από το καταραμένο γένος του Κάϊν και εζούσε σωφρόνως. Εξ αιτίας αυτών εστεκόταν ακόμη τότε ο κόσμος, έως ότου κατά το γεγραμμένο είδαν ότι οι θυγατέρες των ανθρώπων, δηλαδή οι κόρες από την γενεά του Κάϊν, ήσαν ωραίες και γοητευμένοι από την πορνική ομορφιά τους επήραν όσες εδιάλεξαν από όλες αυτές και έμαθαν τα έργα τους. Τότε αυξήθηκε η κακία επάνω στη γη, ήλθε ο κατακλυσμός και τους εξαφάνισε όλους˙ και αν τότε δεν ευρίσκονταν επάνω στη γη σώφρονες, ο Νώε και οι υιοί του Νώε (τούτο δε φανερώνεται από το γεγονός ότι ο καθένας ήταν σύζυγος μιας γυναικός με την οποία εισήλθε στην κιβωτό), δεν θα υπολειπόταν καμμιά ρίζα και αρχή για τη γένεσι δευτέρου κόσμου.

Βλέπετε ότι εξ αιτίας των πορνευόντων θα καταστρεφόταν παλαιά ο κόσμος αυτός, αν δεν διατηρείτο από τους σωφρονούντας; Αυτοί δε που δεν είναι άξιοι ούτε του παρόντος κόσμου, αφού τον μεταβάλλουν σε ακοσμία, πώς δεν θα εξωσθούν και από τον μέλλοντα αιώνα, παραδιδόμενοι στο πυρ της γεέννης, διότι δεν άνθεξαν στο πύρ των σαρκικών ηδονών, αν δεν σπεύσουν τώρα να το αποσβέσουν δια της μετανοίας και να ξεπλύνουν με τα δάκρυα τούς από αυτό γενομένους ήδη μολυσμούς; Ας μη αγνοούν δε και τούτο, ότι αν δεν σπεύσουν ν’ αντισταθούν στο πάθος δια της μετανοίας, με τον καιρό θα παραδοθούν σε χειρότερα παρά φύσι πάθη, τα οποία είναι γεννήματα πορνικής επιθυμίας, ελκύει δε εδώ το πυρ της γεέννης, για να συναρπάση από εδώ τους ακολάστους σ’ αιώνια κόλασι.

Ποιός δεν γνωρίζει τους Σοδομίτες και την παρανομωτέρα από πορνεία έξαψί τους και την παραδοξοτέρα βροχή του πυρός επάνω σ’ αυτούς και την απώλεια; Πολλές φορές μάλιστα ολόκληρη πόλις υπέστη τις συνέπειες της διαγωγής ενός μόνο ασελγούς ανδρός, όπως συνέβηκε στην πόλι των Σικίμων, οι οποίοι αφανίσθηκαν τελείως από τα παιδιά του Ιακώβ, επειδή ο Συχέμ άρπαξε την θυγατέρα του Ιακώβ Δείνα.9 Αλλά για ν’ αφήσωμε τώρα τους προ του νόμου, ο ίδιος ο μωσαϊκός νόμος δεν παραγγέλλει να λιθοβολήται η νύφη, αν δεν ευρεθή παρθένος, η δε πορνευομένη κόρη ιερέως να καίεται στο πύρ; Δεν απαγορεύει δε να προσφέρεται στον ναό του Κυρίου ο μισθός πόρνης; Όταν δε οι Ισραηλίτες συνήλθαν πορνικώς με τις Μωαβίτιδες, έπεσαν με μάχαιρα σε μια ημέρα είκοσι τρεις χιλιάδες άνδρες. Γι’ αυτό και ο μέγας Παύλος μας λέγει˙ «μη πορνεύετε, όπως επόρνευσαν μερικοί από αυτούς και έπεσαν σε μια ημέρα είκοσι τρεις χιλιάδες».10 Τέτοια είναι τα επιτίμια της πορνείας και προ του μωσαϊκού νόμου και στο νόμο και δια του νόμου. Τί πρέπει λοιπόν ν αισθανώμαστε εμείς που, ενώ έχομε διαταχθή να σταυρώσωμε τη σάρκα μαζί με τις επιθυμίες, περιπίπτομε πάλι στα ίδια, εξ αιτίας των οποίων έρχεται η οργή του Θεού προς τους υιούς της απειθείας; Που, ενώ διαταχθήκαμε να νεκρώσωμε τα μέλη τα επί της γης, πορνεία, ακαθαρσία, πάθος κακό και την επιθυμία, δεν εφαρμόζομε την παραίνεσι;11 δεν θα φοβηθούμε λοιπόν κάποτε, αν όχι τίποτε άλλο, τουλάχιστο τις θεομηνίες, τις από κάτω, τις από επάνω, τις περασμένες, τις μελλοντικές εκείνες και αιώνιες που μας απειλούν; Δεν θα σεβασθούμε την κατά σάρκα επιφάνεια του ηλίου της δικαιοσύνης Χριστού, ώστε να περιπατήσωμε προσεκτικά σαν σε ημέρα; Δεν θα φρίξωμε τις αποστολικές προειδοποιήσεις και αποφάσεις και παραινέσεις, που λέγουν, «δεν γνωρίζετε ότι είσθε ναοί Θεού και μέσα σας κατοικεί το Πνεύμα του Θεού; Όποιος φθείρει το ναό του Θεού, θα τον φθείρη ο Θεός»12 ˙ και πάλι, «φανερά είναι τα έργα της σαρκός, που είναι πορνεία, ακαθαρσία, ασέλγεια και τα όμοια, για τα οποία προλέγω, όπως και ήδη προείπα, ότι όσοι πράττουν τέτοια δεν θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού»13˙ και πάλι, «τούτο να γνωρίζετε, ότι κάθε πόρνος ή ακάθαρτος ή πλεονέκτης, δηλαδή ειδωλολάτρης, δεν έχει κληρονομία στη βασιλεία του Χριστού και Θεού»14˙ και πάλι, «τούτο είναι το θέλημα του Θεού, ο αγιασμός μας, η αποχή από την πορνεία˙ διότι δεν μας εκάλεσε ο Θεός για ακαθαρσία, αλλά για αγιασμό˙ επομένως όποιος το αθετεί, δεν αθετεί άνθρωπο, αλλά τον Θεό που δίδει το άγιο Πνεύμα του σ’ εμάς».15

Ποιός θα μπορούσε να συλλέξη όλες τις παραγγελίες των Αποστόλων και των προφητών για το θέμα τούτο; Σ’ αυτούς ακριβώς που σωφρονούν και γι΄ αυτό ευρίσκονται ανάμεσα στα μέλη του Χριστού, τί παραγγέλλει ο απόστολος; «Σας έγραψα στην επιστολή, μη συναναστρέφεσθε πόρνους».16 Πραγματικά επειδή εκείνοι δεν εντρέπονται οι ίδιοι, συμβουλεύει τους άλλους να τους αποφεύγουν και να τους εντροπιάζουν, λέγοντας προς αυτούς, «εάν κάποιος κατ’ όνομα αδελφός είναι πόρνος, με αυτόν˙ ούτε να συντρώγετε».17 Βλέπεις ότι όποιος κυλίεται στην πορνεία είναι κοινό μόλυσμα της Εκκλησίας, και γι’ αυτό πρέπει όλοι να τον αποφεύγουν και να τον απομακρύνουν; Ο ίδιος δε ο Παύλος παρέδωσε στον Σατανά τον πορνεύοντα στην Κόρινθο και δεν συνέστησε προς αυτόν αγάπη ούτε τον προσέλαβε, έως ότου επέδειξε την μετάνοια ικανοποιητικώς.

Σώζε οπωσδήποτε την ψυχή σου από τα τόσα κακά, ώ άνθρωπε, των παρόντων και των μελλόντων, των τελευταίων διττών μάλιστα, και στον μέλλοντα και στον παρόντα αιώνα. Το γένος του Ησαύ ήταν απόβλητο, διότι εκείνος ήταν πόρνος και βέβηλος, και ο Ροβοάμ έχασε το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας, επειδή ο πατέρας του Σολομών, γυναικομανής περισσότερο από κάθε άλλον, επέθανε χωρίς να πάθη τούτο ο ίδιος λόγω του Δαβίδ, ο οποίος το προσαφθέν κάποτε σε βάρος του άγος εκαθάρισε με ροές δακρύων και με τα άλλα έργα της μετανοίας. Αποφεύγετε την πορνεία, αδελφοί, παραγγέλλει πάλι ο απόστολος.18 Αν την απέφευγε ο Σαμψών, δεν θα έπιπτε στα χέρια της Δαλιδάς, ώστε μαζί με τα μαλλιά του να χάση και την δύναμί του, δεν θα ετυφλωνόταν, δεν θα έχανε αδόξως τη ζωή του μαζί με τους αλλοφύλους. Αν την απέφευγαν οι οδηγούμενοι από τον Μωϋσή ως στρατηγό και νομοθέτη Ιουδαίοι δεν θα εθυσίαζαν στον Βεελφεγώρ, δεν θα έτρωγαν θυσίες, δεν θα έπιπταν όσο έπεσαν. Αν την απέφευγε ο Σολομών, δεν θ’ απομακρυνόταν από τον Θεό που τον κατέστησε βασιλέα και σοφό ούτε θα ανήγειρε ναούς και είδωλα.

Βλέπετε ότι το πάθος της πορνείας ωθεί τον άνθρωπο και προς ασέβεια; Ούτε το κάλλος της Σωσάννης, που εξαπάτησε στη Βαβυλώνα τους πρεσβυτέρους, θα εθριάμβευε έπειτα και θα συνεκάλυπτε τον λιθοβολισμό, αν αυτοί απέφευγαν από την αρχή το βδέλυγμα και δεν την παρατηρούσαν κάθε μέρα ακολάστως πρωτύτερα. Ούτε ο Ολοφέρνης θα εκοιτόταν με κομμένον τον λαιμό ο άθλιος, αν προηγουμένως, όπως έχει γραφή, δεν είλκυε τον οφθαλμό του το σανδάλιο της Ιουδίθ και δεν αιχμαλώτιζε την ψυχή του η ομορφιά της. Γι’ αυτό λέγει ο Ιώβ˙ «έβαλα κανόνα στους οφθαλμούς μου, και δεν θα προσέξω παρθένο»,19 πόσο μάλλον άσεμνο γύναιο, άγαμο ή έγγαμο.

Ή αγαμία θεοφιλή να τηρής, αγαπητέ, ή συζυγία θεόδοτη. Πίνε ύδατα απ΄οτα πηγάδια σου, κι αυτό με σωφροσύνη, άπεχε δε τελείως από νοθευμένο ποτό, διότι είναι ύδωρ Στυγός, ρεύμα του ποταμού Αχέροντος, είναι γεμάτο θανατηφόρο ιό, έχει τη δύναμι δηλητηρίου˙ διότι έχει την ιδιότητα να ρίπτη τους μυχούς του Άδη. Απόφευγε το μέλι από πορνικά χείλη, διότι έχουν την ιδιότητα να επαλείφουν πορνικό θάνατο, που είναι ο χωρισμός από το Θεό. Προς αυτόν λέγει ο Δαβίδ, «εξωλόθρευσε όλους όσοι πορνεύουν».20 Είναι λοιπόν ανάγκη να καθαρεύη ή να καθαίρεται κι έτσι να μένη διαρκώς αμίαντος αρκούμενος στις επιτρεπτόμενες ηδονές, αυτός του οποίου το σώμα έγινε ναός του Θεού δια του Πνεύματος και το Πνεύμα του Θεού κατοικεί σ’ αυτό, να σπεύδη προς απόκτησι αγνείας και σωφροσύνης και προς αποφυγή πορνείας και κάθε ακαθαρσίας, για να παραμείνωμε αιωνίως ευφραινόμενοι μαζί με τον άφθαρτο νυμφίο στις αγνές παστάδες, με τις πρεσβείες της αειπαρθένου και παναμώμου και υπερδοξασμένης Μητέρας που τον εγέννησε παρθενικώς για την σωτηρία μας˙ τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Γένοιτο.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Λουκά 2, 22 – 38.
2. Κολ. 3, 3.
3. Ψαλμ. 50, 7.
4. Έξ. 13, 2. 12.15. Λουκά 2.23.
5. Ψαλμ. 104, 15.
6. Αμφίβολο παιδί είναι ο Χριστός λόγω της διπλής ιδιότητός του, θείας και ανθρωπίνης.
7. Ψαλμ. 100,1.
8. Γεν. 4, 26.
9. Γεν. 34, 1 έ έ.
10. Α’ Κορ. 10, 8.
11. Κολ. 3, 5.
12. Α’ Κορ. 3, 16.
13. Γαλ. 5, 19.
14. Εφ. 5, 5.
15. Α’ Θεσσ. 4, 3.
16. Α’ Κορ. 5, 9.
17. Α’ Κορ. 5, 11.
18. Α’ Κορ. 6, 18.
19. Ιώβ 31, 1.
20. Ψαλμ. 72, 27,


Αν θέλεις εύνοια Θεού να ʽχεις και ευλογία
Αφιερώσου ολόκαρδα, κάνʼ το με προθυμία.

Άβαταρ μέλους
Achilleas
Δημοσιεύσεις: 2088
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 7:09 pm

Re: Υπαπαντή του Κυρίου

Δημοσίευσηαπό Achilleas » Κυρ Φεβ 02, 2014 10:22 pm

Εορτή της Υπαπαντής: Ο Χριστός στα χέρια μας.

Εικόνα


Σήμερα ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία πανηγυρίζει τὴν Ὑπαπαντὴ τοῦ Χριστοῦ, τὴν ὑποδοχή Του δηλαδὴ στὸ ναὸ τοῦ Σολομῶντα ἀπὸ τὸν πρεσβύτη Συμεών. Ὅπως μᾶς διηγεῖται ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, ὅταν συμπληρώθηκαν οἱ σαράντα μέρες καθαρισμοῦ τῆς Παναγίας μετὰ τὴν γέννηση τοῦ Κυρίου, προσῆλθαν στὸ ναό, γιὰ νὰ ἀφιερώσουνν τὸν Ἰησοῦ στὸν Θεὸ καὶ νὰ ἐφαρμόσουν τὶς τυπικὲς διατάξεις ποὺ προέβλεπε ὁ μωσαϊκὸς νόμος.


Τότε ἕνας γέροντας, ὁ Συμεών, ποὺ εἶχε λάβει τὴν θεία ὑπόσχεση ὅτι δὲν θὰ πέθαινε, ἐὰν δὲν ἔβλεπε τὸν Μεσσία, βαστάζοντας στὰ γεροντικά του χέρια τὸν Κτίστη καὶ Δημιουργὸ τοῦ παντός, ἐμπνεόμενος ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἀναγνώρισε τὸν Λυτρωτὴ τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ Τὸν δοξολόγησε μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «Τώρα μπορεῖς νὰ ἀφήσῃς τὸν δοῦλο Σου νὰ πεθάνῃ εἰρηνικά, Κύριε, σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσή Σου, διότι εἶδαν τὰ μάτια μου τὴν σωτηρία ποὺ ἑτοίμασες γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα, τὸ φῶς τῆς ἀποκαλύψεώς Σου καὶ τὴν αἰτία νὰ δοξάζεται ὁ εὐλογημένος λαός Σου, ὁ Ἰσραήλ». Καὶ στὴν Θεοτόκο εἶπε: «Ὁ Υἱός σου θὰ εἶναι αἴτιος πτώσης καὶ ἀνάστασης πολλῶν, ἐνῷ τὴν δική σου ψυχὴ θὰ διαπεράσῃ ξίφος». Ἔχοντας τὰ μάτια τῆς ψυχῆς του στραμμένα πρὸς τὸν Γολγοθά, τὴν στιγμὴ τῆς φρικτῆς θυσίας, ὁ γέροντας Συμεὼν προφήτευσε μὲ ἀκρίβεια τὰ μελλούμενα.

Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς πραγματικὰ κεῖται «εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν». Δι’ Ἐκείνου «πεπτώκασι δαίμονες καὶ ἀνέστησαν ἄνθρωποι»· δι’ Ἐκείνου ἀποκαλύφθηκε τὸ ἀληθινὸ φῶς ποὺ φωτίζει καὶ ἁγιάζει τὰ σύμπαντα· δι’ Ἐκείνου δοξάζεται ὁ Ἰσραήλ, δηλαδὴ ἡ Ἁγία Ἐκκλησία Του· δι’ Ἐκείνου ἔρχεται ἡ λύτρωση ἀπὸ τὰ δεινὰ τῆς ἁμαρτίας, ἀφοῦ καταπατήθηκε ὁ μεγάλος ἐχθρὸς τῶν ἀνθρώπων, ὁ θάνατος.

Μὲ τὴν Ὑπαπαντή Του ὁ Κύριος ἀπέδειξε ὅτι ὑπῆρξε ὑπόδειγμα ταπείνωσης στὸ νόμο ποὺ ὁ Ἴδιος εἶχε δώσει στοὺς ἑβραίους. Ἡ ὑπακοή Του αὐτὴ φανερώνει τὸ θεῖο μεγαλεῖο Του, διότι ὁ Θεὸς δὲν ἐπιβάλλεται στὸν ἄνθρωπο μὲ τὴ βία. Μέσα στὸ ναὸ ὁ Συμεὼν ἐναγκαλίζεται τὸν Νομοθέτη τοῦ Ἰσραήλ, ὁ Ὁποῖος δὲν ἦρθε νὰ καταργήσῃ τὸν νόμο, ἀλλὰ νὰ τὸν ὁλοκληρώσῃ. Γι’ αὐτὸ ἐξάλλου καὶ κατὰ τὴν ἐπίγεια δράση Του τηροῦσε ἀπαρέγκλιτα τὶς διατάξεις ποὺ ὑποχρεώνονταν νὰ ἐφαρμόζουν οἱ Ἰουδαῖοι. Κι ἐνῷ Ἐκεῖνος ὑποτάχθηκε σὲ νόμο ποὺ δὲν ὁδηγοῦσε στὴ σωτηρία, ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ δυσανασχετοῦμε, ὅταν ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλῇ νὰ ἐφαρμόσουμε τὸ Εὐαγγέλιο, γιὰ νὰ πετύχουμε τὴν σωτηρία μας. Αἰσθανόμαστε βαρὺ φορτίο τὸν εὐαγγελικὸ νόμο, ἐπειδὴ ζοῦμε μέσα στὴν χλιαρότητα, ἀλλὰ καὶ ὅταν τὸν ἐφαρμόζουμε, συχνὰ τὸ κάνουμε ἐντελῶς τυπολατρικά, χωρὶς συναίσθηση, συμμετέχουμε στὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μὲ ἀπολιθωμένη, τυπολατρικὴ καὶ νεκρὴ συνείδηση. Ὅμως ἡ Ἐκκλησία καταργεῖ τοὺς νόμους καὶ τὶς τυπικότητες, ὅταν αὐτὲς δὲν ὁδηγοῦν στὴν ἐλευθερία καὶ τὴν χάρη, ὅταν τὸ ζητούμενο δὲν εἶναι ἡ ὑπέρβαση τῶν στερεοτύπων.

Ὁ πρεσβύτης Συμεὼν πῆρε στὰ χέρια Του Αὐτὸν ποὺ ἔπλασε μὲ τὰ χέρια Του τὸν Ἀδάμ· καὶ ἡ χαρά του ἦταν ἀπερίγραπτη. Μποροῦμε νὰ φανταστοῦμε τὸ μέγεθος τῆς χαρᾶς του, ἐὰν θὰ εἶχε τότε τὴν δυνατότητα ποὺ ἔχουμε ἐμεῖς οἱ χριστιανοί; Καὶ ποιά εἶναι αὐτὴ ἡ δυνατότητα; Ὄχι μόνον νὰ ἀγγίξουμε τὸ Σῶμα τοῦ Θεανθρώπου, ἀλλὰ νὰ Τὸ ἑνώσουμε μὲ τὸ δικό μας Σῶμα μέσῳ τῆς θείας Εὐχαριστίας. Ἡ Ὑπαπαντὴ τοῦ Χριστοῦ μας εἶναι ἕνα γεγονὸς μὲ διάρκεια. Διότι καθημερινὰ ἀπαντοῦμε, δηλαδὴ ὑποδεχόμαστε τὸν Κύριο μέσα μας κατὰ τὴν διάρκεια τῆς θείας λειτουργίας, γι’ αὐτὸ καὶ ἠ συγκίνηση, ἡ χαρὰ καὶ ἡ ἀγαλλίαση, εἶναι συναισθήματα ποὺ πρέπει νὰ μᾶς διακατέχουν κάθε φορὰ ποὺ Τὸν κοινωνοῦμε καὶ Τὸν δεχόμαστε μέσα στὶς ἀγκάλες τῆς καρδιᾶς μας.

Τὸ καλὸ συναπάντημα μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ εἶναι μία εὐλογημένη αἰώνια γιορτή. Ὁ ἄνθρωπος συναντᾶται μὲ τὸν Θεὸ μέσα σὲ μία σχέση θεωτική, ὅπου ὁ Θεὸς δωρίζει ὅλο Του τὸ εἶναι στὸ πλᾶσμα Του, τοῦ παρέχει τὰ πάντα γιὰ τὴν σωτηρία του. Αὐτὴν τὴν σωτηρία εἶδαν τὰ γερασμένα μάτια τοῦ Συμεών, ἀλλὰ καὶ τῆς προφήτιδος Ἅννης, ἡ ὁποία περίμενε καὶ αὐτὴ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Μεσσία μέχρι τὰ βαθιὰ γεράματά της.

Ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, ἂς μὴν περιμένουμε νὰ γεράσουμε, γιὰ νὰ ποῦμε «Νῦν ἀπολύεις». Ἡ εὐκαιρία νὰ πάρουμε στὰ χέρια μας τὸν Χριστὸ μᾶς δίνεται σήμερα. Τώρα! Ἡ Ὑπαπαντή Του εἶναι μία γιορτὴ τοῦ σήμερα, τοῦ κάθε σήμερα· Ὁ Χριστὸς εἶναι ἐδῶ, μέσα στὸ Ναό Του! προσφέρεται καθημερινὰ στοὺς Ναοὺς ὡς «προσφέρων καὶ προσφερόμενος», σαραντίζει καθημερινὰ μέσα στὶς Ἐκκλησιές μας ὡς βρέφος, ἕτοιμος γιὰ θυσία, Τὸν βαστάζουν καθημερινὰ οἱ πρεσβύτεροι στὴν θεία λειτουργία, προτείνοντας «Τὰ Ἅγια τοῖς ἁγίοις». Καθημερινὰ κι ἐμεῖς οἱ πιστοὶ μποροῦμε καὶ πρέπει νὰ Τὸν κοινωνοῦμε, γιὰ νὰ αἰσθανόμαστε ἀνυπέρβλητα μεγαλύτερη χαρὰ ἀπὸ αὐτὴν τοῦ Συμεὼν καὶ τῆς Ἅννης καὶ νὰ λέμε μὲ ἀγαλλίαση ψυχῆς «Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν Σου, Δέσποτα, κατὰ τὸ ῥῆμά Σου ἐν εἰρήνῃ, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν Σου, ὃ ἠτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν, φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καὶ δόξαν λαοῦ Σου Ἰσραήλ».


π.Στυλιανός Μακρής

πηγή:imverias


Μακάριοι οι πραείς, ότι αυτοί κληρονομήσουσι την γην.

Άβαταρ μέλους
Toula
Δημοσιεύσεις: 1963
Εγγραφή: Τρί Ιούλ 31, 2012 3:32 pm
Τοποθεσία: Παναγιώτα, Αμπελόκηποι

Ο Άγιος Συμεών

Δημοσίευσηαπό Toula » Δευτ Φεβ 03, 2014 1:16 pm

Ο Συμεών ο Θεοδόχος και η διπλή προφητεία του κατά την Υπαπαντή του Κυρίου

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ:

Ο Θεοδόχος Συμεών ήταν: “Άνθρωπος δίκαιος και ευλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν του Ισραήλ και Πνεύμα ην Άγιον επ' αυτόν” (Λουκ. β΄25).
Ένας “πρωταγωνιστής” της Υπαπαντής είναι και ο άγιος Συμεών. Ο Μέγας Φώτιος λέει ότι ο δίκαιος Συμεών, χρόνια πρίν από τήν γέννηση τού Χριστού, επιστρέφοντας στά Ιεροσόλυμα με νομοδιδασκάλους από κάποια αποστολή, έκανε μαζί τους συζήτηση πάνω σε κάποια προφητικά κείμενα.

Μεταξύ αυτών συζητήθηκε και η προφητεία του Ησαϊα: "Ιδού η Παρθένος εν γαστρί έξει καί τέξεται Υιόν, καί καλέσεις τό όνομα αυτού Εμμανουήλ" (στ΄ 14). Ο Συμεών, αν και ευλαβής, δυσπίστησε προβάλλοντας αντιρρήσεις γιά το αδύνατο της γεννήσεως από παρθένο. Ο Συμεών λίγο αργότερα, γινόμενος μάρτυς κάποιου θαύματος, δοξολόγησε το Θεό γι' αυτό που του φανέρωσε, και, πεπεισμένος πια, επέστρεψε στά Ιεροσόλυμα με την απόφαση της παραμονής, για το υπόλοιπο της ζωής του, στον ιερό χώρο του Ναού αναμένοντας να δεί “ιδίοις όμμασιν” την εκπλήρωση της προφητείας. Κατά το Πρωτευαγγέλιον του Ιακώβου (κεφ. 24), ήταν ιερέας, πράγμα που δεν επιβεβαιώνεται από τα συμφραζόμενα του κατά Λουκάν Ευαγγελίου. Σε υπερεκατονταετή ηλικία αξιώθηκε να κρατήσει στην αγκαλιά του το Βρέφος Ιησού ζητώντας μετά απ' αυτό τήν "απόλυσή" του από την ζωή.

Η ΔΙΠΛΗ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ:

Ο ευαγγελιστής διασώζει μια διπλή προφητική αποστροφή του Αγίου προς τη Θεοτόκο: "ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον, και σου δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία" (Λουκ. β΄ 32-35), προφητεύοντας μ' αυτόν τον τρόπο και την αντιμετώπιση του Κυρίου από τους Ιουδαίους, αλλά και τη Σταυρική Θυσία Του. Ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι πτώση των μη πιστευόντων σε Αυτόν, και ανάσταση αυτών που πιστεύουν σε Αυτόν. Ο ένας ληστής στο Γολγοθά πιστεύει και σώζεται, ο άλλος αμφισβητεί και καταδικάζεται.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ «ΣΗΜΕΙΟΝ ΑΝΤΙΛΕΓΟΜΕΝΟΝ»:

Η λέξη «σημείον» μπορεί να εννοηθή με πολλούς τρόπους και πολλές έννοιες. Κατ' αρχάς σημείο είναι η σάρκωση Του, η ενανθρώπηση του Λόγου του Θεού. Κατά την ενανθρώπηση έγιναν πολλά παράδοξα. Ο Θεός έγινε άνθρωπος, η Παρθένος μητέρα. Ακριβώς δε αυτό το σημείο αντιλέγεται και αμφισβητείται από πολλούς. “Άλλοι θεωρούν ότι ο Χριστός ως Θεός έχει προαιώνια ύπαρξη και άλλοι νομίζουν ότι έλαβε αρχή της υπάρξεως του από την παρθένο και άχραντη Μαρία” (Κύριλλος Αλεξ.). Ό Νικόδημος Αγιορείτης, λέγει, εξηγώντας τα προηγούμενα, ότι ο αιρετικός που βλέπει την επίγεια ζωή του Χριστού, ο οποίος άλλοτε ως άνθρωπος πεινά, διψά, δέχεται το μαρτύριο, σταυρώνεται, πάσχει (τα λεγόμενα “αδιάβλητα πάθη”), και άλλοτε ως Θεός κάνει θαύματα, εκδιώκει δαίμονες, ανίσταται κλπ., αμφιταλαντεύεται αν ο Χριστός είναι Θεός ή άνθρωπος.

Ομως ό Χριστιανός δεν έχει τέτοιες αμφιβολίες, γιατί γνωρίζει ότι καίτοι ο Χριστός είχε δύο φύσεις, θεία και ανθρώπινη, εν τούτοις είναι ένας κατά την υπόσταση (υποστατική ένωση των δύο φύσεων), και έτσι ο ένας και Αυτός Χριστός ενεργεί άλλοτε τα θεοπρεπή και άλλοτε τα άνθρωποπρεπή. Έπειτα, σημείο αντιλεγόμενο είναι και ο Σταυρός του Χριστού. Άλλοι δέχονται τον Σταυρό και την σταύρωση του Χριστού θεωρούντες αυτήν ως σωτηρία, ότι στον Σταυρό νίκησε τις αρχές και εξουσίες του σκότους, και άλλοι αρνούνται τον Σταυρό. Δεν μπορούν να αντιληφθούν πως ο Χριστός σταυρώθηκε. “Ο Σταυρός είναι για τους Ιουδαίους σκάνδαλο, για τους Έλληνες μωρία. Για μας όμως τους πιστούς ό Σταυρός είναι Θεού δύναμις και θεού σοφία” (Α' Κορ. α', 23-24). Η δεύτερη προφητεία του αγίου Συμεών, που αναφερόταν στην Παναγία, είναι η εξής: «και σου δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία, όπως αν αποκαλυφθώσιν εκ πολλών καρδιών διαλογισμοί» (Λουκ. β', 35). Προφανώς η προφητεία αυτή αναφέρεται στον πόνο και την θλίψη της Θεοτόκου πάνω στον Σταυρό, όταν θα έβλεπε τον Υιό της, που είναι ταυτόχρονα Υιός του Θεού, να πάσχει και να υποφέρει. Η Παναγία δεν υπέφερε ούτε πόνεσε κατά την γέννηση του Χριστού, ακριβώς γιατί τον συνέλαβε ασπόρως και τον γέννησε αφθόρως (ανήδονος σύλληψη – ανώδυνος γέννεση). Θα πόνεσει, όμως, πολύ από τη ρομφαία, που θα διαπεράσει την ψυχή της Θεοτόκου κατά τον σταυρικό θάνατο του Χριστού και η οποία θα αποκάλυψει τους διαλογισμούς πολλών ανθρώπων, που βρίσκονταν κρυμμένοι στην καρδιά τους. Αυτοί αμφιβάλλουν αν είναι γνήσια και αληθινή μητέρα. Αλλά από τον πόνο που αισθάνθηκε καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για την φυσική του μητέρα. Έτσι ο πόνος της Παναγίας στον Σταυρό έδειξε ότι αυτή είναι η πραγματική μητέρα, ότι από αυτήν ο Κύριος παρέλαβε την σάρκα. Γιατί, αφού η Παναγία είναι πραγματική μητέρα, σημαίνει ότι και ο Χριστός έχει πραγματικό σώμα και δεν είναι άνθρωπος κατά φαντασία. Ο Μ. Αθανάσιος λέγει ότι η φράση «όπως αν αποκαλυφθώσιν εκ πολλών καρδιών διαλογισμοί» σημαίνει ότι ό Σταυρός και το Πάθος του Χριστού, θα αποκάλυψει όλες τις εσωτερικές διαθέσεις των ανθρώπων, αφού ο Πέτρος από θερμός και ζηλωτής, θα τον αρνηθεί, οι Μαθητές θα τον εγκαταλείψουν, ο Πιλάτος θα μεταμεληθεί νίβοντας τα χέρια, η γυναίκα του θα πιστεύσει με το νυκτερινό όνειρο, ο εκ των σταυρωτών, εκατόνταρχος θα ομολογήσει, ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος, δύο εκ των Φαρισαίων, θα φροντίσουν το νεκρό Του σώμα, ο Ιούδας θα αυτοκτονήσει, οι Ιουδαίοι θα δώσουν αργύρια στους φρουρούς για να αποκρύψουν την Ανάσταση. Συμπερασματικά, ο Χριστός θα είναι «εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών» και στην άλλη ζωή, αφού όλοι θα δουν τον Χριστό, αλλά για άλλους θα είναι Παράδεισος και για άλλους Κόλαση.

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΦΩΣ:

Με δυο ονόματα ονόμασε ο Συμεών τον Κύριο: Σ ω τ η ρ ί α και Φ ω ς. Ότι ο Χριστός είναι αληθινά ο Σωτήρας μας, μαρτυρεί και το όνομα Ιησούς, το οποίο Άγγελος Κυρίου ανακοίνωσε στον Ιωσήφ: «Καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν, αυτός γαρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών». Και ότι ο Κύριος είναι το αληθινό Φως, το βεβαιώνει ο Ίδιος λέγοντας: «Εγώ ειμί το Φώς του κόσμου. Εκείνος που με ακολουθεί δεν θα περπατήσει στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το Φώς της ζωής». Πραγματικά, ο Χριστός είναι το φως του κόσμου, το πραγματικό, πού διώχνει το σκότος της άγνοιας του νου, αλλά είναι και η δόξα ολόκληρης της ανθρωπινής φύσεως. “Χωρίς το Χριστό ή ανθρώπινη φύση είναι άδοξη, ανείδεη, αόριστη και ανώνυμη. Με τον Χριστό αποκτά είδος και όρο.» (Νικόλαος Καβάσιλας). Tα λόγια του Ἁγίου Συμεών σημειώνουν το τέλος μιας μακρας περιόδου, χιλιάδων χρόνων κατὰ τη διάρκεια των οποίων οι άνθρωποι ζούσαν χωρὶς το Θεό.

Γράφει: Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου,δάσκαλος – συγγραφέας
Πηγή: http://aktines.blogspot.gr




Επιστροφή στο

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: 1 και 0 επισκέπτες