Ρωμαιοκαθολικισμός

Ανάλυση θεμάτων που αφορούν τις αιρέσεις

Συντονιστές: Anastasios68, Νίκος, johnge

Άβαταρ μέλους
Νίκος
Διαχειριστής
Δημοσιεύσεις: 6800
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 11:05 am
Τοποθεσία: Κοζάνη

Re: Ρωμαιοκαθολικισμός

Δημοσίευσηαπό Νίκος » Τετ Φεβ 21, 2018 7:59 am

Πειραιώς Σεραφείμ: Η παναίρεση του Οικουμενισμού και ο Παπισμός
Newsroom 20-02-2018

Εικόνα

Η Ορθόδοξη Πίστη και τα δόγματα είναι το βασικό στοιχείο του μηνύματος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Πειραιώς για την Κυριακή της Ορθοδοξίας.

Αναλυτικά η Εγκύκλιος του Σεβασμιωτάτου

Τέκνα μου αγαπητά και περιπόθητα,
Εάν έχουμε κάτι να καυχηθούμε, αυτό είναι η Αγία Ορθοδοξία μας. Πιστεύουμε, όμως, ακραδάντως ότι, εάν όλοι εμείς, κλήρος και λαός, είμασταν πραγματικά ορθόδοξοι, δεν θα υπήρχε ούτε ένας αιρετικός και αλλόθρησκος. Είμαστε Ορθόδοξοι, αλλά μόνο στο όνομα και στα χαρτιά. Ορθόδοξος δεν σημαίνει να έχουμε μόνο το όνομα. Ορθόδοξος σημαίνει απόφαση για εφαρμογή και τήρηση των νόμων του Κυρίου, των εντολών της Εκκλησίας. Αφού πράγματι η Ορθοδοξία είναι η ανώτερη πίστη στον κόσμο, τότε και τα έργα ημών των ορθοδόξων πρέπει να είναι ανώτερα από όλων των άλλων.

Ο άνθρωπος δεν είναι ένα ον, που μόνο τρώγει, κοιμάται, πίνει, πεθαίνει και εκμηδενίζεται. Είναι μια πνευματική οντότητα. Και εάν δεν έχει την αληθινή πίστη, δεν θα έχει και το αληθινό βίωμα. Λέγουν οι άγιοι Πατέρες μας˙«φαύλος βίος γεννά φαύλα δόγματα» και αντίστροφα «φαύλα δόγματα γεννούν φαύλο βίο». Η αντίληψη αυτή της Εκκλησίας διασώζεται και στην παλαιά ελληνική παροιμία˙ «ο πίπτων ηθικώς, πίπτει και κατά τας ιδέας». Γενικό συμπέρασμα και καθολικό αξίωμα είναι ότι τα πονηρά και διεφθαρμένα δόγματα γεννούν πονηρό και διεφθαρμένο βίο, καθώς και αντιστρόφως ο πονηρός και διεφθαρμένος βίος γεννά πονηρά και διεφθαρμένα δόγματα. Υπάρχει άρρηκτη, οργανική και αδιάσπαστη σχέση μεταξύ πίστεως και ζωής, δόγματος και ήθους, Ορθοδοξίας και ορθοπραξίας. Το ίδιο κακό είναι τα πονηρά δόγματα και η πονηρή ζωή και αντιστρόφως η πονηρή ζωή και τα πονηρά δόγματα. Γιατί, το ένα είναι γεννητικό του άλλου, και όποιος έχει το ένα καταντά και στο άλλο.

Η ζωή της Εκκλησίας προσδιορίζεται από την πίστη της. Και η πίστη αποτελεί τη βάση και τον κανόνα της ζωής της. Η πίστη της Εκκλησίας διατυπώνεται με τα δόγματα. Από τα δόγματα βγαίνει το ήθος. Η συνοπτική παρουσίαση των δογμάτων της Εκκλησίας υπάρχει στο Σύμβολο της Πίστεως, στο «Πιστεύω». Στην εποχή μας παρατηρείται μία ακρότητα περί των δογμάτων, που είναι η πλήρης αδιαφορία γι’αυτά. Σήμερα λησμονούνται σχεδόν τα δόγματα, και οι Χριστιανοί ζούν, χωρίς να αναφέρονται σ’αυτά. Τα δόγματα παραμερίζονται, όταν μας ενοχλούν, γιατί απ’αυτά βγαίνει το ήθος. Έτσι, όμως, φτωχαίνει η ζωή των πιστών και μένει μετέωρο το ήθος τους.

Ο Απόστολος Παύλος δόγματα ονομάζει την πίστη στον Χριστό, η οποία συνίσταται στα δόγματα περί Θεού[1]. Κατά τον ερμηνευτή Θεοδώρητο, «δόγματα εκάλεσε την ευαγγελική διδασκαλία»[2]. «Πατρώα δόγματα»[3], είναι τα απόρρητα δόγματα του Θεού Πατρός, δηλ. οι ορθές δόξες και υπολήψεις περί Θεού και οι μυστηριώδεις κρίσεις, ψήφοι, βουλές, αποφάσεις και ορισμοί του Πατρός. Είναι οι υψηλές θεωρίες και οι θεοπρεπείς υπολήψεις. Κατά τον ερμηνευτή Βαρίνο, «δόγμα εστί πρόσταγμα ή ευσεβές αληθείας κράτος»[4]. Τα περί Χριστού δόγματα είναι οι ρίζες της ευσεβείας, οι θεμέλιοι του Χριστού, διότι αυτά είναι θεμέλια και ρίζα της εις Χριστόν πίστεως.

Τα δόγματα συνδέονται άμεσα με τη ζωή των μελών της Εκκλησίας, και μάλιστα με διπλή κατεύθυνση. Τα δόγματα εκφράζουν την ζωή της Εκκλησίας και είναι δείκτες για την ζωή της Εκκλησίας. Πρακτικότεροι και αναλυτικότεροι δείκτες ζωής είναι οι ηθικές εντολές. Τα δόγματα και οι εντολές συδέονται οργανικά και αναπόσπαστα μεταξύ τους. Όπως τα δόγματα συνοψίζονται στην ταυτότητα «Ιησούς εστιν ο Χριστός», που είναι η ταυτότητα του Θεού της αγάπης, έτσι και οι εντολές του Θεού συνοψίζονται στην εντολή της αγάπης : «Ο γαρ αγαπών τον έτερον, νόμον πεπλήρωκε»[5]. Με την τήρηση των εντολών του Θεού και ειδικότερα της εντολής της αγάπης κατανοούνται τα δόγματα της Εκκλησίας και προσεγγίζεται το μυστήριο του Τριαδικού Θεού.
Τα δόγματα δεν εξαντλούν ούτε απολιθώνουν την αλήθεια της Εκκλησίας. Εκφράζουν την ζωντανή εμπειρία της ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, στο πρόσωπο του Οποίου φανερώθηκε ο Τριαδικός Θεός και πραγματοποιήθηκε η ανακαίνιση και θέωση του ανθρώπου.

Με τα δόγματα διαφυλάσσει η Εκκλησία τα μέλη της από την πλάνη. Αφορμή για την διατύπωση των δογμάτων έδωσε η εμφάνιση των αιρέσεων. Οι αιρέσεις διατύπωναν θέσεις, που έρχονταν σε αντίθεση με την εκκλησιαστική εμπειρία. Χαρακτηριστικό γνώρισμα όλων των αιρέσεων, που καταδίκασε η Εκκλησία, είναι ότι αμφισβητούσαν ολικά ή μερικά την αλήθεια της εν Χριστώ ανακαινίσεως και θεώσεως του ανθρώπου. Με τον τρόπο, όμως, αυτόν αμφισβητούσαν την φύση και τον σκοπό της Εκκλησίας. Τα δόγματα, που διατύπωσε η Εκκλησία, με τις Άγιες και Οικουμενικές Συνόδους, χάραξαν τα όριά της σε σχέση με τις εκτροπές, που εμφανίσθηκαν κατά καιρούς. Για τον λόγο αυτόν τα δόγματα της Εκκλησίας ονομάζονται «όροι», δηλαδή όρια, με τα οποία περιφρουρείται η αλήθεια και προστατεύεται η ελευθερία των πιστών[6].

Ήθος είναι η ηθική ζωή. Το ορθόδοξο ήθος είναι Θεανθρωποκεντρικό και Χριστοκεντρικό˙ όχι ουμανιστικό και ανθρωποκεντρικό. Είναι ήθος αγάπης, μετανοίας, εξομολογήσεως, συγχωρήσεως, πνευματικού αγώνος, προσευχής, ασκήσεως και ελευθερίας. Είναι ήθος σταυροαναστάσιμο και χαρμολύπης. Ορθοπραξία σημαίνει πνευματική εν Χριστώ ζωή, αποβολή των αμαρτιών και παθών και ενστερνισμός των αρετών, τήρηση και εφαρμογή των εντολών του Χριστού. Ορθοπραξία σημαίνει αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον, σεβασμός του ονόματος του Θεού και όχι βλασφημία των θείων, σεβασμός της αργίας της Κυριακής, εκκλησιασμός, Θεία Κοινωνία, μελέτη Αγίας Γραφής, επίσκεψη ασθενών, απαγόρευση του όρκου, σεβασμός του γήρατος, τιμή στους γονείς, κληρικούς και διδασκάλους. Ορθοπραξία θα πεί όχι προγαμιαίες σχέσεις, όχι πορνεία, όχι μοιχεία, όχι ομοφυλοφιλία, όχι παιδεραστία, όχι κτηνοβασία, όχι αλλαγή φύλου. Ορθοπραξία θα πεί «τίμιος ο γάμος… και η κοίτη αμίαντος»[7]. Ορθοπραξία θα πεί κοινωνική δικαιοσύνη και ιδεώδης κοινωνία, στην οποία επικρατεί δικαιοσύνη, όπου δεν υπάρχει πτωχός και πλούσιος, αλλά όλοι έχουν τα πάντα κοινά[8]. Ορθοπραξία θα πεί δάκρυα μετανοίας και εξομολογήσεως, σαν εκείνα των αγίων.

Ο Κύριος είπε· «Ου πας ο λέγων μοι Κύριε Κύριε εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών, αλλ᾽ ο ποιων το θέλημα του πατρός μου του εν ουρανοίς»[9]. Ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος στην Καθολική επιστολή του γράφει: «Δείξον μοι την πίστιν σου εκ των έργων σου»[10]˙ και προσθέτει˙ όποιος είναι πιστός «δειξάτω εκ της καλής αναστροφής τα έργα αυτού»[11]. Δεν ωφελεί τίποτε, εάν λέγει κανείς ότι έχει πίστη, δεν έχει, όμως, έργα που να ταιριάζουν με την πίστη. «Η πίστις χωρίς των έργων νεκρά εστίν»[12]. Η αγάπη εμπνέεται από την πίστη. Αν ο άνθρωπος δεν έχει αληθινή πίστη και δεν ξέρει τις προοπτικές του, πως θα πορευτεί;

Είναι δυστύχημα να διαπιστώνει κανείς ότι η ανθρωπότητα βρίσκεται σήμερα σε έναν δογματικό και ηθικό δαλτονισμό, σε μια δογματική και ηθική αχρωματοψία, και ότι ζεί μια ηθική χωρίς ηθική, μια ανήθικη ηθική, μια ηθική χωρίς όρια, μια ανηθικότητα, έναν αμοραλισμό. Αυτή η νέα σχιζοφρενική ηθική προτάσσει στον σύγχρονο άνθρωπο ένα νέο σχιζοφρενικό δόγμα˙ ότι μπορεί να συζεύξει στο πρόσωπό του τα πιο αντιθετικά και διφορούμενα στοιχεία. Ότι μπορεί να είναι και ηθικός και ανήθικος, και καλός και κακός, και δίκαιος και άδικος, και αμαρτωλός και ενάρετος-ευσεβής, και διπλωμάτης και ευθύς, και πόρνος, μοιχός, αρσενικοίτης, παρθένος, και θυμώδης, οργίλος και πράος, και ψεύτης, συκοφάντης, υβριστής, κλέπτης και αληθής, και Ορθόδοξος και αιρετικός, αλλόθρησκος, και οικουμενιστής και Ορθόδοξος, και Χριστιανός και Μασόνος και Χριστιανός κ.ο.κ.

Το ήθος το θέλουμε, όχι όπως μας το προσφέρει το Ευαγγέλιο, αλλά μάλλον επί μιάς φιλοσοφικής ηθικής. Όχι ευαγγελικής ηθικής, αλλά φιλοσοφικής ηθικής. Είναι γνωστό ότι όλα τα φιλοσοφικά συστήματα έχουν την ηθική τους. Η Ορθοδοξία δεν έχει ηθική με την έννοια του ευσεβισμού. Ζεί και κηρύττει την αγιότητα και την κατά Χάριν θέωση. Το θέμα είναι ζωτικής σημασίας, γιατί κρίνει την σωτηρία μας. Ένα νόθο Ευαγγέλιο, νόθο δόγμα και νόθο ήθος δεν σώζουν ποτέ. Γι’αυτό πολέμησαν οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας˙ για την ακρίβεια του δόγματος στις Οικουμενικές και στις Τοπικές Συνόδους. Ένα νοθευμένο Ευαγγέλιο, νόθο δόγμα και νόθο ήθος είναι ένα επικάλλυμα των αδυναμιών μας και ένας σιγαστήρας της συνειδήσεώς μας. Η ακρίβεια του δόγματος και του ήθους έχει παραμερισθεί σαν κάτι το αναχρονισμένο και συνεπώς δύσχρηστο. Έτσι, όμως, σημειώνεται ραγδαία μια νέα εξέλιξη χριστιανικής παρακμής[13].

Δεν είναι ουτοπιστικό να λεχθεί ότι στην εποχή μας η Ορθόδοξη Εκκλησία προσβάλλεται και από το μόλυσμα της αιρέσεως και από το μόλυσμα της ηθικής σήψεως. Λέγουν οι άγιοι Πατέρες ότι, όταν υπάρχει μόλυσμα ηθικής σήψεως, τότε αυτό θα γεννήσει δόγματα όχι καλά, όχι σωστά. Και αντίστροφα, τα δόγματα τα μη σωστά, θα γεννήσουν ήθος όχι σωστό. Γι’ αυτό έχουμε Ορθοπραξία και Ορθοδοξία δεμένα αδιαχώριστα. Δεν έχουμε παρά να δούμε στην σύγχρονη εποχή μας, τόσο την ηθική σήψη, όσο και την μόλυνση την δογματική[14].

Τραγική απόδειξη της διαρρήξεως του συνδέσμου μεταξύ δόγματος και ήθους είναι τόσο οι παλαιοί εικονομάχοι, όσο και οι απόγονοί τους, νέοι εικονομάχοι, Προτεστάντες, καθώς και οι ανατολικές θρησκείες, που είναι ανεικονικές. Η Εκκλησία στη διδασκαλία των αιρετικών και χριστιανοκατηγόρων εικονομάχων διέκρινε την αναβίωση των παλαιοτέρων αιρέσεων του Αρειανισμού, του Νεστοριανισμού και του Μονοφυσιτισμού με μια νέα μορφή και έκφραση. Οι εικονομάχοι δεν καταπολεμούσαν μόνο τις εικόνες του Χριστού, αλλά και την τιμή των αγίων, των λειψάνων τους και των εικόνων τους. Αρνούνταν την προσωπική παρουσία του Θεού στον κόσμο και την μετάδοση της θείας Χάριτος μέσω της ύλης. Αυτονομούσαν την ύλη και απέρριπταν την δυνατότητα μεταμορφώσεώς της. Μετέτρεπαν την θεολογία σε ιδεολογία. Με το πρόσχημα ότι καταπολεμούσαν ειδωλολατρικές και μαγικές αντιλήψεις, εκκοσμίκευαν την Εκκλησία και αποσπούσαν τον κόσμο από τον Θεό και την Χάρι Του. Με τον τρόπο αυτόν οι εικονομάχοι ακύρωναν την εγκοσμίκευση του Θεού, που ολοκληρώνεται με την ενανθρώπηση και διαιωνίζεται με την Εκκλησία.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία, όμως, δεν περιφρονεί την ύλη, γιατί και αυτή δημιουργήθηκε από τον Θεό. Η ύλη δεν είναι ανεξάρτητη από τον Θεό, αλλά αισθητή παρουσία του θείου θελήματος. Ο ίδιος ο Θεός έγινε ύλη, σκήνωσε στην ύλη και απεργάσθηκε με την ύλη την σωτηρία του ανθρώπου. Ειδικότερα μάλιστα η ύλη, που φέρει τη μορφή κάποιου ιερού προσώπου, η εικόνα, αποτελεί αντικείμενο ιδιαίτερου σεβασμού. Γι’αυτό ο Χριστιανός σέβεται την ύλη, όχι βέβαια ως Θεό, αλλά επειδή είναι έμπλεως θείας ενεργείας και Χάριτος[15].
Φοβερές, επίσης, είναι οι συνέπειες της αμαυρώσεως του δόγματος και του ήθους στην αιρετική Δύση.
Αυτονοήτως είμαστε εναντίον της ακρίτου και χωρίς αποτέλεσμα επικοινωνίας με τους αιρετικούς, την στιγμή που εκείνοι εμμένουν σκληρά και με προκλητική αυθάδεια στις κακοδοξίες τους. Ένας τέτοιος ατέρμων διάλογος μεταξύ κωφών δεν έχει κανένα αποτέλεσμα. Αποτελεί μόνο άλλοθι για την δική τους εμμονή.

Η αιτία της διαφοράς είναι ότι η αίρεση του Παπισμού διέστρεψε το ευαγγελικό μήνυμα, αλλοίωσε την δογματική πίστη της Εκκλησίας, δημιούργησε τεράστιο πρόβλημα στο Ευαγγελικό και ζείδωρο μήνυμα της ζωής και αυτή την στιγμή συνεχίζει να εμμένει στο ίδιο αυτό μοτίβο της απαξιώσεως της κανονικής τάξεως, της δογματικής, πατερικής και αποστολικοπαράδοτης πίστεως.
Υπάρχει ένας διάλογος, που έχει ξεκινήσει το 1980. Είμαστε τώρα στο 2018 και δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ. Δεν είναι μόνο η αίρεση του Filioque (φιλιόκβε), δηλ. η εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος και εκ του Υιού, που είναι μία τεράστια δογματική έκπτωση και διαστροφή της πίστεως στο Τριαδικό δόγμα. Είναι και το τεράστιο θέμα της εκκοσμικεύσεως. Το πάλαι ποτέ περίπυστο Πατριαρχείο της Δύσεως, το οποίο χάθηκε δυστυχώς το 1054, το κατέλαβαν οι Φράγκοι, και γι’ αυτό υπάρχει όλη αυτή η αλλοίωση της πνευματικής ζωής. Κατ’αρχήν, ο Παπισμός έχει μεταβάλει την Εκκλησία σε κράτος. Ο αιρεσιάρχης Πάπας είναι και αρχηγός κράτους.Έχει κυβέρνηση. Είναι μία πλήρης αλλοτρίωση του ευαγγελικού μηνύματος.

Υπάρχουν και άλλες πολλές δογματικές αποκλίσεις. Η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία δεν αποδέχεται πρωτείο εξουσίας κανενός επισκόπου. Πρωτείο εξουσίας δεν έχει κανείς, διότι η κεφαλή της Εκκλησίας δεν είναι κάποιος άνθρωπος. Για τον Παπισμό κεφαλή της Εκκλησίας είναι ένας άνθρωπος, ο Πάπας. Αυτό είναι απαράδεκτο. Κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Χριστός. Κανείς άλλος. Η Οικουμενική Σύνοδος είναι η υπέρτατη αρχή εξουσίας μέσα στην Εκκλησία. Εκείνη αποφαίνεται επί δογματικών, κανονικών, τυπικών και οποιωνδήποτε άλλων θεμάτων. Οι Προκαθήμενοι των παλαιών πόλεων είχαν την τιμή της πρωτοκαθεδρίας, επειδή οι πόλεις είχαν μία περιωπή. Επειδή η Ρώμη ήταν η πρωτεύουσα του Ρωμαικού Κράτους, ο επίσκοπός της προβάδιζε των άλλων επισκόπων. Όταν η πρωτεύουσα της Ρωμαικής Αυτοκρατορίας επί Μεγάλου Κωνσταντίνου μεταφέρθηκε στη Νέα Ρώμη, ο επίσκοπος της Νέας Ρώμης απέκτησε τα ίδια πρεσβεία τιμής, που είχε και ο της Παλαιάς Ρώμης. Και οι άλλες πόλεις, δηλ. η Αλεξάνδρεια, που είναι μία μεγάλη πόλη, είναι η τρίτη κατά τιμή, η Αντιόχεια τέταρτη, τα Ιεροσόλυμα, που είναι η μητέρα των Εκκλησιών, επειδή είναι η μικρότερη πόλη, πέμπτη κατά τιμή. Αυτός ήταν ο θεσμός της πενταρχίας.

Ο Πάπας της Ρώμης θέλει να έχει το παγκόσμιο imperium (ιμπέριουμ), τον παγκόσμιο έλεγχο, δηλ. ότι είναι ο βικάριος, ο αντιπρόσωπος του Χριστού επί γης, πράγματα τα οποία επί χίλια χρόνια ποτέ δεν υπήρχαν. Εκεί πάνω στηρίχτηκε ένα κακέκτυπο χριστιανισμού, για το οποίο σήμερα εμείς οι Ορθόδοξοι απολογούμαστε, χωρίς να έχουμε καμμία ευθύνη. Π.χ. Ιερά Εξέταση, θρησκευτικοί πόλεμοι, αποικιοκρατία, ιμπεριαλισμός (επεκτατισμός). Τι σχέση έχουν αυτά με το Ευαγγέλιο του Χριστού, ο Οποίος γεννήθηκε μέσα σε μία φάτνη αλόγων και σταυρώθηκε για τον άνθρωπο;
Από΄κεί και μετά πήγαμε στην Μεταρρύθμιση, η οποία, ως αντίδραση σε αυτό το κακέκτυπο εξουσίας και το imperium (ιμπέριουμ), τον έλεγχο, διέλυσε τα πάντα. Από αυτή την διαμάχη με τον Παπισμό προέκυψε η Μεταρρύθμιση. Από την Μεταρρύθμιση προέκυψε η αίρεση του Προτεσταντισμού. Το προτεσταντικό δόγμα λέγει ότι, αν ο Θεός είναι μαζί σου, έχεις λεφτά. Η Ορθοδοξία, όμως, λέγει ότι δεν είμαστε ιδιοκτήτες, αλλά διαχειριστές˙ ότι οι άνθρωποι δεν λατρεύουν την κτίση, αλλά τον Κτίσαντα˙ ότι ο άλλος για μένα δεν είναι ο εχθρός μου, δεν είναι η κόλαση μου, που λέγει η «Διανόηση», αλλά είναι ο παράδεισός μου. Αν, λοιπόν, ζήσουμε με αυτό το κοινοτικό πνεύμα, που εκφράζει η Εκκλησία, να πως υπερβαίνονται τα προβλήματα.
Εμείς οφείλουμε για την σωτηρία των αιρετικών να τους πούμε ότι αυτό είναι λάθος, αυτό είναι αλήθεια. Οφείλουμε να τους προσκαλέσουμε στην Αλήθεια, για να είμαστε μία κοινωνία αγάπης. Η Εκκλησία οφείλει να αρθρώνει λόγο ζωής, που δεν είναι απλώς για την κατά κόσμον επιβίωση, αλλά και για την μεταφυσική αναγωγή του ανθρώπου.

Στην Εκκλησία υπάρχει μία αρχή, που λέει ότι η Αλήθεια και ο εις (ένας) είναι η πλειοψηφία. Γιατί, η αλήθεια στην Εκκλησία δεν είναι ιδεολογική προσέγγιση. Είναι Πρόσωπο. Είναι ο Χριστός. Άρα, λοιπόν, ο Χριστός και εις είναι η πλειοψηφία. Απέναντι μπορεί να είναι δισεκατομμύρια, αλλά να είναι στην πλάνη. Αυτό έχει αποδειχθεί ιστορικά σε πάρα πολλά θέματα. Π.χ. στην εικονομαχική «σύνοδο» της Ιερείας μετείχαν τέσσερεις Πατριάρχες, ο Αυτοκράτορας, 648 επίσκοποι – μητροπολίτες και απέναντι σε αυτούς ολίγοι επίσκοποι, κληρικοί και μοναχοί. Και κατίσχυσαν οι ολίγοι, γιατί ήταν μαζί με τον Χριστό, μαζί με την Αλήθεια. Γι’ αυτό, λοιπόν, δεν είναι αριθμητικό θέμα η σωτηρία των ανθρώπων. Στην ψευδοσύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας μετείχαν εκατοντάδες επισκόπων από Ανατολή και Δύση. Απέναντί τους ένας μόνον˙ ο άγιος Μάρκος, ο οποίος, έχοντας την Αλήθεια, νίκησε τους πολλούς.

Η παναίρεση του διαχριστιανικού και διαθρησκειακού συγκρητιστικού Οικουμενισμού διαρρηγνύει την οργανική σχέση δόγματος και ήθους. Ο Οικουμενισμός έχει ουμανιστικό, ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα και όχι θεολογικό, πνευματικό, θεανθρωποκεντρικο. Παραμερίζει την Πίστη, το δόγμα και την Παράδοση της Εκκλησίας και αποβλέπει περισσότερο σε πρακτικούς σκοπούς. Βλέπει την Εκκλησία κυρίως ως ανθρώπινο ίδρυμα, το οποίο ενωμένο θα δυνηθεί να αντιμετωπίσει καλύτερα τους εχθρούς του. Γι’αυτό δεν λαμβάνονται σοβαρώς υπ’όψιν οι βασικές διαφορές περί την πίστη και το πνεύμα ανάμεσα στην Ορθοδοξία, τις αιρέσεις και τις θρησκείες, ούτε η ιστορία και η συνείδηση της Εκκλησίας[16].

Ιδιαιτέρως ο πρακτικός ή λαικός Οικουμενισμός, ο οποίος επιτάσσει την διαχριστιανική και διαθρησκειακή συνεργασία σε πρακτικά θέματα και τομείς και ποικίλα σύγχρονα προβλήματα (κοινωνικά, ηθικά, περιβαλλοντικά, οικολογικά κ.α.), η οποία συνοδεύεται δυστυχώς με αντικανονικές συμπροσευχές και υπογραφή κοινών κειμένων, έχει σοβαρότατες συνέπειες στο δόγμα και το ήθος.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία, ασφαλώς, έδειχνε και δείχνει πάντα μεγάλη ευαισθησία σ’ όλα τα ανθρώπινα προβλήματα. Ωστόσο, η από κοινού με τους αιρετικούς αντιμετώπισή τους παρουσιάζει μειονεκτήματα. Η φωνή της Ορθοδοξίας, όταν συμφύρεται με τις άλλες αιρετικές και θρησκευτικές φωνές, χάνει τη διαύγειά της και αδυνατεί να κοινοποιήσει στον σημερινό άνθρωπο τον δικό της μοναδικό τρόπο ζωής, που είναι θεανθρωποκεντρικός, σε αντίθεση με τον ανθρωποκεντρικό τρόπο ζωής των αιρετικών. Η Εκκλησία υποκύπτει στον πειρασμό της εκκοσμικεύσεως, χρησιμοποιώντας στο κοινωνικό της έργο κοσμικές πρακτικές των άλλων αιρέσεων και θρησκειών, σε βάρος του σωτηριολογικού της μηνύματος. Εκείνο, όμως, που έχει ανάγκη ο σημερινός άνθρωπος, δεν είναι η βελτίωση της ζωής του μέσω ενός εκκοσμικευμένου Χριστιανισμού, έστω κι αν αυτός μπορέσει να εξαλείψει όλες τις κοινωνικές πληγές, αλλά η απελευθέρωσή του από την αμαρτία και η θέωσή του μέσα στο αληθινό Σώμα του Χριστού, την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Ο πρακτικός ή λαικός Οικουμενισμός προωθείται και με τις ανταλλαγές επισήμων επισκέψεων μεταξύ υψηλοβάθμων, κυρίως, εκπροσώπων των αιρέσεων, των θρησκειών και της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Αυτές περιλαμβάνουν εγκωμιαστικές προσφωνήσεις, ασπασμούς, ανταλλαγές δώρων, κοινά γεύματα, συμπροσευχές, κοινές ανακοινώσεις και άλλες χειρονομίες φιλοφροσύνης. Ο πιστός λαός μας, όμως, όταν παρακολουθεί τις επισκέψεις από τα οπτικοακουστικά μέσα επικοινωνίας, δοκιμάζει δυσάρεστη έκπληξη· σκανδαλίζεται, πικραίνεται, απορεί, αλλά και προβληματίζεται, καθώς μάλιστα άλλοτε ακούει τους ποιμένες του να μιλούν με ορθόδοξη και αγιοπατερική γλώσσα, και άλλοτε τους βλέπει ανάμεσα στους αιρετικούς και αλλοθρήσκους να συμπεριφέρονται διπλωματικά. Ένας τέτοιος, όμως, συμβιβασμός στον χώρο της αληθείας της Εκκλησίας, ακόμα και για την ιερώτερη σκοπιμότητα, είναι επιεικώς απαράδεκτος[17].
Τέκνα μου αγαπητά και περιπόθητα,
Ένα γνώρισμα των αγίων Πατέρων, είτε εν Συνόδω είτε εκτός Συνόδου, ήταν πάντοτε η ακρίβεια στην διατύπωση των όρων της πίστεως και του ήθους. Κι αυτό, γιατί γνώριζαν την σημασία και την αξία της ακριβείας. Οι άγιοι Πατέρες έμεναν πάντοτε στην ακρίβεια, ακριβολογούσαν. Η ακρίβεια στο δόγμα δίνει ακρίβεια και στο ήθος, την πνευματική ζωή. Η ακρίβεια στην πίστη και η ακρίβεια και στο ήθος, δεν είναι μία σχολαστικότητα, κάτι το στείρο και άγονο, αλλά μία σπουδαιότατη ανάγκη. Η απουσία αυτής της ακριβείας είναι έργο του διαβόλου, που εδράζεται επί της ανθρωπίνης ραθυμίας, ακηδίας, τεμπελιάς, με αποτελέσμα την μεγάλη ποικιλία απόψεων περί πίστεως, αλλά και περί ήθους[18].
Ούτε η Ορθοδοξία μόνη μας σώζει, ούτε η ορθοπραξία. Χρειάζεται συντονισμός και των δύο˙ ορθά δόγματα, ορθή πίστη των αγίων και θεοφόρων Πατέρων και αληθής βίος, αληθές βίωμα. Μόνο η ακρίβεια στην πίστη και στο ήθος σώζει. Με αυτά τα δύο φτερά ας πετάξουμε προς τον ουρανό.

Έτη πολλά και εύδρομος η αρξαμένη Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή!
Μετά πατρικών ευχών
+ ο Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

[1] Εφ. 2, 15.
[2] ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Ερμηνεία εις τας ΙΔ΄ επιστολάς του Αποστόλου Παύλου, τ. Β΄, εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσ/κη 1990, σσ. 399-400.
[3] θ΄ (9ος) αναβαθμός του Δ΄ ήχου.
[4] Του ιδίου, Νέα Κλίμαξ, εκδ. Β. Ρηγόπουλος, Θεσ/κη 1976, σσ. 187, 276.
[5] Ρωμ. 13, 8.
[6] ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΑΝΤΖΑΡΙΔΗΣ, «Τα δόγματα της Εκκλησίας ως δείκτες της ζωής», εν Χριστιανική ηθική Α΄. Εισαγωγή – Γενικές αρχές – Σύγχρονη προβληματική, εκδ. Π. Πουρναράς, Θεσ/κη 2002, σσ. 167-184.
[7] Εβρ. 13, 4.
[8] Πραξ. 4, 32.
[9] Ματθ. 7, 21.
[10] Ιακ. 2, 18.
[11] Ιακ. 3, 13.
[12] Ιακ. 2, 20.
[13] ΑΡΧΙΜ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ, Ομιλία εις την Κυριακήν των Αγίων Πατέρων της Δ΄ Οικ. Συνόδου, με θέμα «Η ακρίβεια στην πίστη και το ήθος», 18-7-1999.
[14] Του ιδίου, Ομιλία εις τον προφήτην Ησαίαν, αριθ. 85, 1997.
[15] ΟΣΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ, Περί εικόνων 1, PG 94, 1300ΑΒ. Σχ. βλ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΑΝΤΖΑΡΙΔΗΣ, ενθ’ανωτ.
[16] ΑΡΧΙΜ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΨΑΝΗΣ, Ορθοδοξία και Ουμανισμός. Ορθοδοξία και Παπισμός, εκδ. Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 1998, σ. 83.
[17] Σχ. βλ. Ο Οικουμενισμός, εκδ. Ι. Μ. Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2004.
[18] ΑΡΧΙΜ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ Ομιλία εις την Κυριακήν…

Πηγή: ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ


Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τώ αμαρτωλώ και ελέησόν με.

Άβαταρ μέλους
heavenandearth
Δημοσιεύσεις: 303
Εγγραφή: Τρί Ιαν 02, 2018 1:19 pm
Τοποθεσία: Νεκταρία, Αθήνα

Re: Ρωμαιοκαθολικισμός

Δημοσίευσηαπό heavenandearth » Τετ Φεβ 21, 2018 11:59 am

Όπως πάντα σαφής και ευθύς ο Σεραφείμ, γι΄αυτό και είναι στόχος κάποιον στα κανάλια άλλωστε. Τη σημερινή εποχή αν δεν είσαι δημόσιο πρόσωπο ελαστικού λόγου, βίου και ηθικής, σε πολεμάνε πολύ.


Αγαπάτε αλλήλους.

Άβαταρ μέλους
Νίκος
Διαχειριστής
Δημοσιεύσεις: 6800
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 11:05 am
Τοποθεσία: Κοζάνη

Re: Ρωμαιοκαθολικισμός

Δημοσίευσηαπό Νίκος » Πέμ Δεκ 20, 2018 8:27 am

Κατά τη γνώμη μου είναι λάθος να ταυτίζεται ο ρωμαιοκαθολικισμός με τον Οικουμενισμό. Οι παπικοί είναι πολύ προσκολλημένοι στο δόγμα τους για να δεχθούν τέτοιου τύπου αλλοιώσεις. Όχι, ότι δεν προσπαθούν να κάνουν τον παπισμό οικουμενικό, ακόμη και με πλάγια μέσα. Αλλά ο Οικουμενισμός είναι χωνευτήριο θρησκειών δεν έχει τον παπισμό ούτε καν στον πυρήνα του.

Εικόνα
Στο πλοίο της Εκκλησίας καπετάνιος είναι ο Χριστός, όλοι οι άλλοι είμαστε επιβάτες

Υπάρχουν παπικοί οικουμενιστές, όπως υπάρχουν και "ορθόδοξοι". Αυτό όμως δεν αρκεί για να ταυτίσουμε τον Οικουμενισμό με τον ρωμαιοκαθολικισμό, όπως δεν το κάνουμε και για την Ορθοδοξία.

Αλλού πρέπει να αναζητηθούν τα αίτια του Οικουμενισμού σε μη θρησκευτικά οικονομικά, φιλοσοφικά ή πολιτικά συστήματα. Ας πούμε ο ανθρωπισμός κάνει κέντρο του κόσμου τον άνθρωπο, επομένως ο θεός μπαίνει σε δεύτερη μοίρα και παίζει λιγότερο ρόλο ποιος είναι τελικά. Πολλοί αγνωστικιστές καταλήγουν στο συμπέρασμα, ότι μάλλον υπάρχει Θεός Δημιουργός και σταματούν εκεί. Μπορεί να ακολουθούν κάποια θρησκεία από παράδοση, αλλά δεν αισθάνονται την ανάγκη να πάνε παραπέρα, γιατί δεν αισθάνονται, ότι τον έχουν ανάγκη ή ότι η παρουσία του είναι παρεμβατική στην πορεία του κόσμου (Αϊνστάιν).

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς στην ομιλία του υπερασπίζεται την Ορθοδοξία απέναντι σε όλες τις αιρέσεις και τον Οικουμενισμό. Ο τίτλος είναι παραπλανητικός. Στην επιχειρηματολογία δεν ταυτίζει τον παπισμό με τον Οικουμενισμό. Απλά τον αναφέρει στα αίτια του Οικουμενισμού μαζί με τον ανθρωπισμό, που προκλήθηκε από την παπική διαστροφή του Χριστιανισμού. Επίσης αναφέρεται στην επιθετική τακτική του παπισμού για τη διεύρυνση της αίρεσης με κάθε μέσο.

Χρειάζεται διάκριση στην υπεράσπιση της Ορθόδοξης πίστης μας, ώστε η επιχειρηματολογία να μην την κάνει απωθητική αντί να προσελκύει. Η Εκκλησία δε μας ανήκει. Εννοώ δεν ανήκει ούτε στον κλήρο ούτε στο λαό που την απαρτίζει. Η Εκκλησία είναι του Χριστού και την υπερασπίζεται το Άγιο Πνεύμα απέναντι στους εχθρούς της. Εμείς απλά ομολογούμε Χριστόν με έργα και με λόγια σύμφωνα με το θέλημά Του και προσευχόμαστε για την επιστροφή όλων των ανθρώπων.

Σε καμιά περίπτωση δε δημιουργούμε τείχη. Όπως το μωρό δεν τρώει από την πρώτη στιγμή στερεά τροφή, έτσι και στους εκτός Εκκλησίας προβάλουμε πρώτα αυτά που μπορούν να κατανοήσουν, όπως και την εμπειρία ("έρχου και ίδε"), όχι τα βαθιά δογματικά, που θα τους μπερδέψουν και τελικά θα τους διώξουν. Όταν έρθουν και αρχίσουν να ζουν την Εκκλησία, θα τους βοηθήσει το Άγιο Πνεύμα να κατανοήσουν και τα υπόλοιπα. Δεν αρνούμαστε ούτε αποκρύπτουμε τις βαθύτερες έννοιες της πίστης μας, σύμφωνα όμως με το παράδειγμα του Χριστού (παραβολές, παραδείγματα από την καθημερινή ζωή), μιλάμε με γλώσσα απλή και κατανοητή και "ο έχων ώτα ακούειν ακουέτο", δηλαδή όποιος έχει αγαθή προαίρεση θα κατανοήσει την πρόσκληση.

Ο βίος και η διδασκαλία του Αγίου Ιωάννη της Κροστάνδης, που τιμούμε σήμερα τη μνήμη του, είναι λαμπρό παράδειγμα του, πως η Εκκλησία αγκαλιά ζει μια ταλαίπωρη κοινωνία και την φέρνει με αγάπη κοντά στο Χριστό.


Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τώ αμαρτωλώ και ελέησόν με.

Άβαταρ μέλους
Σακης
Δημοσιεύσεις: 249
Εγγραφή: Πέμ Απρ 08, 2021 3:29 pm

Re: Ρωμαιοκαθολικισμός

Δημοσίευσηαπό Σακης » Σάβ Μάιος 15, 2021 1:58 pm

Πολλοί έχουν ακουστα τον Καθολικισμό(ο Καθολικισμός περιλαμβάνει ως αίρεση τους Ρωμαιοκαθολικούς που ακολουθούν το δυτικό τυπικό στη λατρεία και τους Ουνίτες που ακολουθούν το Ορθόδοξο τυπικό).

Λίγοι όμως ξέρουν ότι για ένα μεγάλο διάστημα (από τον 12ο αιώνα μ.Χ μέχρι την δεύτερη Σύνοδο του Βατικανού το 1965) η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία απαγορευε(μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα) και στη συνέχεια αποθάρρυνε (μέχρι το 1965) τα μέλη της να έχουν την Βίβλο στο σπίτι τους και να την διαβάζουν.Τους ενθάρρυνε δηλαδή να έχουν σπίτια τους εικόνες, αγάλματα σταυρούς κτλ αλλά όχι την Αγία Γραφή.Ολοκληρες γενιές καθολικών μεγάλωσαν χωρίς δυνατότητα γνώσης της Αγίας Γραφής και ακολουθώντας ξερά τις οδηγίες του Βατικανού. υτο άλλαξε μόνο μετά το 1965.
Πλεον το Βατικανό αγωνίζεται να εξισορροπήσει πατώντας σε πολλές βάρκες (ανεπτυγμένος κόσμος και αναπτυσσόμενος κόσμος) για να διατηρεί όσο μπορεί πλούτο και επιρροή και όχι για να μεταδίδει το μήνυμα του.

Δυστυχώς βλέπουμε και ορθόδοξους θεολόγους (κάποιες φορές και κληρικούς ακόμα) να Βατικανιζουν στον θεολογικό τρόπο σκέψης και δράσης τους και αυτό αποτελεί πολύ μεγάλη παγίδα στην οποία κατά τη γνώμη μου έχει συμβάλει να δημιουργηθεί και ο δήθεν ενωτικός διάλογος Ορθοδοξίας και Βατικανού.



Άβαταρ μέλους
Σακης
Δημοσιεύσεις: 249
Εγγραφή: Πέμ Απρ 08, 2021 3:29 pm

Re: Ρωμαιοκαθολικισμός

Δημοσίευσηαπό Σακης » Πέμ Δεκ 16, 2021 3:25 pm

Θα συμβεί η διάσπαση του Παπισμού το 2023;Ποιά στάση πρέπει να κρατήσει η Ορθόδοξη εκκλησία;

Η σύγκρουση μεταξύ φιλελεύθερων και συντηρητικών έχει θέσει τη Παπική Εκκλησία στο κατώφλι μιας διάσπασης. Γιατί είναι πραγματική η διάσπαση και πώς θα επηρεάσει την Ορθοδοξία;

Ο λεγόμενος «συνοδικός τρόπος» της RCC, το επόμενο στάδιο του οποίου θα ολοκληρωθεί το 2023, μπορεί να χωρίσει τον Καθολικισμό. Ποιος είναι αυτός ο «τρόπος» και γιατί απειλεί την ενότητα των Λατίνων; Και το πιο σημαντικό, πώς μπορεί αυτό να επηρεάσει την Ορθοδοξία;
Τι είναι η Σύνοδος των Επισκόπων στον Καθολικισμό;

Η Σύνοδος των Επισκόπων ιδρύθηκε από τον Πάπα Παύλο VI στις 15 Σεπτεμβρίου 1965, σύμφωνα με το διάταγμα της Δεύτερης Συνόδου του Βατικανού για το υπουργείο των επισκόπων Christus Dominus. Εδω πρέπει να σημειωθεί το έξης:

Πρώτον, η Δεύτερη Σύνοδος του Βατικανού διακήρυξε την πολιτική του aggiornamento (ανανέωση, προσαρμογή στην πραγματικότητα), σύμφωνα με την οποία ο Καθολικισμός εισήλθε σε μια εποχή μεταρρύθμισης και ανοίγματος στον έξω κόσμο. Μεταξύ άλλων, αυτή η Σύνοδος άνοιξε την πόρτα για τον τρόπο του οικουμενισμού του Βατικανού με την Ορθοδοξία και με τις άλλες θρησκείες και δόγματα.

Και δεύτερον, ο Πάπας Παύλος VI ήταν ενεργός υποστηρικτής του οικουμενισμού. Ήταν αυτός που εισήγαγε τη φρασεολογική ενότητα «εκκλησίες-αδελφές» σε κυκλοφορία (ίσως, εδώ είναι οι ρίζες της φρασεολογικής ενότητας «εκκλησία-μητέρα», που τώρα ενεργά χρησιμοποιείται από το Φανάρι). Το 1964 ο Πάπας Παύλος VI, μαζί με τον εξίσου ενεργό οικουμενιστή εκ μέρους της Ορθοδοξίας, τον Πατριάρχη Αθηναγόρα της Κωνσταντινούπολης, αφαίρεσαν τα αμοιβαία αναθέματα του 1054, από τα οποία καταμετράται ιστορικά η απομάκρυνση του Καθολικισμού από την Εκκλησία.

Έτσι, η καθιέρωση της Συνόδου των Επισκόπων στον Καθολικισμό, εκτός από την επίλυση των εσωτερικών του προβλημάτων, συνέβαλε επίσης στην προσέγγιση του Καθολικισμού και της Ορθοδοξίας, καθώς έμοιάζε, τουλάχιστον εξωτερικά, με την Σύνοδο της Ορθοδοξίας. Φυσικά, η Σύνοδος των Επισκόπων στον Καθολικισμό δεν είναι ίδια με τη Σύνοδο Επισκόπων στις Ορθόδοξες Εκκλησίες. Παίζει μόνο συμβουλευτικό ρόλο στον ρωμαϊκό ποντίφικα. Όμως, όπως κάθε άλλο συμβουλευτικό όργανο, μπορεί να διαμορφώσει ή να διατυπώσει την κοινή γνώμη και να επηρεάσει τη λήψη αποφάσεων. Υπάρχει η συνήθης ειδική ή επείγουσα διαδικασία για τη σύγκληση Συνόδου. Ως συνήθως, η Σύνοδος των Επισκόπων συνέρχεται μία φορά κάθε τρία χρόνια. Ο Πάπας προεδρεύει, καθορίζει την ημερήσια διάταξη, συγκαλεί και διαλύει, και επίσης εγκρίνει (ή δεν εγκρίνει) τις αποφάσεις του. Η Σύνοδος σχεδιάστηκε αρχικά ως πλατφόρμα επικοινωνίας μεταξύ Καθολικών επισκόπων, για ανταλλαγή εμπειριών και πληροφοριών, συζήτηση για πιεστικά θέματα, καθώς και από κοινού αναζήτηση λύσεων σε προβλήματα.

Η ιδιαιτερότητα της Συνόδου ως κυβερνητικού σώματος της Καθολικής Εκκλησίας είναι ότι εξαρτάται άμεσα από τον Πάπα και δεν υπόκειται στην επιρροή της ρωμαϊκής κουρίας με όλες τις εκκλησίες της.
Τι ασυνήθιστο είναι στη Σύνοδο που έχει προγραμματιστεί για το 2023;

Το ασυνήθιστο είναι ότι για πρώτη φορά στην ιστορία η Σύνοδος θα πραγματοποιηθεί σε τρία στάδια ή σε τρία επίπεδα: τοπικό, ηπειρωτικό (περιφερειακό) και κεντρικό. Σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο του Βατικανού, μια τέτοια «αποκέντρωση» θα αντικατοπτρίσει την επιθυμία του Πάπα Φραγκίσκου για να είναι ο «συνοδικός τρόπος» ένας κοινός τρόπος «λαϊκών, ποιμένων και επισκόπων της Ρώμης». Το Βατικανό αποκαλεί τα στάδια του «συνοδικού τρόπου»: «επισκοπικός, ηπειρωτικός και οικουμενικός». Το έγγραφο της Γενικής Γραμματείας της Συνόδου το αναφέρει ως εξής: «Η ολοκληρωμένη οικεία διαδικασία θα πραγματοποιηθεί με γνήσιο τρόπο μόνο εάν εμπλέκονται τοπικές Εκκλησίες σε αυτήν. Η πραγματική συμμετοχή των τοπικών Εκκλησιών μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο εάν εμπλέκονται επίσης ενδιάμεσοι φορείς οικειότητας, δηλαδή σύνολα των Ανατολικών Καθολικών Εκκλησιών, συμβουλίων και συνελεύσεων sui iuris Εκκλησιών και επισκοπικών διασκέψεων σε επίπεδο χωρών, περιοχών και ηπείρων». Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι η έννοια μιας «τοπικής» εκκλησίας στον Καθολικισμό διαφέρει σημαντικά από αυτήν που υπάρχει στην Ορθοδοξία. Στον Καθολικισμό, αυτή δεν είναι μια αυτοκεφαλική εκκλησία, αλλά μια δομή που λειτουργεί στο έδαφος μιας συγκεκριμένης χώρας ή μιας ομάδας χωρών και δεν έχει την ανεξαρτησία που έχουν οι Ορθόδοξες Τοπικές Εκκλησίες.

Το πρώτο στάδιο της επισκοπής θα ξεκινήσει τον Οκτώβριο του 2021. Σε αυτό το στάδιο, η Γενική Γραμματεία της Συνόδου θα στείλει ένα είδος ερωτηματολογίου οδηγού με προτάσεις σε κάθε επισκοπή της Καθολικής Εκκλησίας, καθώς και στα «τμήματα της Ρωμαϊκής Κουρίας, συνδικάτα των επικεφαλής και των διευθυντών, των συνδικάτων ή των ομοσπονδιών της αφιερωμένης ζωής, σε διεθνή λαϊκά κινήματα, πανεπιστήμια ή θεολογικές σχολές». Οι Επισκοπές και όλες οι καθορισμένες δομές θα πρέπει να διατυπώσουν τις προτάσεις τους και να τις διαβιβάσουν στους επισκόπους τους ή σε άλλους ηγέτες. Οι επίσκοποι θα πρέπει να συνοψίσουν όλες αυτές τις προτάσεις, να συντάξουν ένα οριστικό τελικό έγγραφο και να το στείλουν στη Γενική Γραμματεία της Συνόδου. Η Γραμματεία, με τη σειρά της, θα συντάξει το τελικό της έγγραφο, το λεγόμενο πρώτο, θα το δημοσιεύσει τον Σεπτέμβριο του 2022 και θα το στείλει σε τοπικές εκκλησίες.

Το δεύτερο, ηπειρωτικό στάδιο θα διαρκέσει από τον Σεπτέμβριο του 2022 έως τον Μάρτιο του 2023 και θα περιλαμβάνει τη συζήτηση του «πρώτου Instrumentum laboris» σε επίπεδο τοπικών εκκλησιών και την ανάπτυξη της θέσης αυτής ή της τοπικής εκκλησίας σε σχέση με αυτήν, καθώς και σχόλια, αλλαγές και προσθήκες. Όλα αυτά σε μορφή ντοκιμαντέρ πρέπει να σταλούν στη Γενική Γραμματεία έως τον Μάρτιο του 2023, η οποία, βάσει των παραληφθέντων εγγράφων, πρέπει να συντάξει ένα «δεύτερο Instrumentum laboris» και να το δημοσιεύσει τον Ιούνιο του 2023.

Το τρίτο, «οικουμενικό» στάδιο θα συνίσταται στη διεξαγωγή της Συνόδου Επισκόπων της RCC τον Οκτώβριο του 2023 στη Ρώμη και στη λήψη κατάλληλων αποφάσεων εκεί, οι οποίες υπόκεινται στην έγκριση του πόντιφ.
Γιατί υπάρχει κίνδυνος διάσπασης;

Ο κίνδυνος είναι ότι διαφορετικά μέρη του Καθολικού κόσμου (ας τον ονομάζουμε έτσι) πλησιάζουν στην επερχόμενη Σύνοδο των Επισκόπων με διαμετρικά αντίθετες θέσεις σε ένα ζήτημα που δεν επιτρέπει συμβιβασμούς ή χαμηλούς τόνους. Αυτό είναι ζήτημα αναγνώρισης LGBT. Υπάρχουν, φυσικά, διαφωνίες σε άλλα ζητήματα: η γυναικεία ιεροσύνη, η κατάργηση της αγαμίας,το να επιτραπεί το διαζύγιο απο την Παπική εκκλησία και ούτω καθεξής. Ωστόσο, η αναγνώριση των ΛΟΑΤ ανθρώπων και η «ευλογία» των ομοφυλοφιλικών γάμων είναι το ζήτημα που χωρίζει ήδη την Καθολική Εκκλησία σε δύο στρατόπεδα. Το πρόβλημα της αναγνώρισης ΛΟΑΤ μπορεί να «ανταγωνιστεί» μόνο με το ζήτημα της νομιμοποίησης της άμβλωσης, αλλά εξακολουθεί να μην είναι τόσο δημοφιλές στην κοινή γνώμη, ώστε να απειλεί δυνητικά με τόσο σοβαρές συνέπειες.

Οι πιο ένθερμοι και συνεπείς υποστηρικτές της αναγνώρισης των σοδομιτών είναι οι επίσκοποι της Γερμανίας, αλλά, φυσικά, δεν είναι μόνοι αυτοί.

Για παράδειγμα, ο πρώην επικεφαλής της Διάσκεψης του Επισκόπου στη Γερμανία, ο Αρχιεπίσκοπος Ρέινχαρντ Μάρκς, επανειλημμένα είπε ότι το Βατικανό πρέπει να αλλάξει τη στάση του απέναντι στον γάμο των ομοφυλοφίλων και το 2018 είπε ότι οι καθολικοί ιερείς πρέπει να δώσουν «ευλογίες» σε ζευγάρια του ίδιου φύλου. Η πολιτική του συνεχίστηκε από τον σημερινό επικεφαλής της Γερμανικής Επισκοπικής Διάσκεψης, Georg Bötzing. «Πολλοί υποφέρουν από το γεγονός ότι η σχέση τους δεν αναγνωρίζεται πλήρως από την εκκλησία, για παράδειγμα, επειδή διαζευγνύουν ξανά ή ζουν σε σχέση ομοφυλοφίλων», δήλωσε ο Μπέτζινγκ τον Μάιο του 2020 και πρόσθεσε ότι περιλαμβάνεται το ζήτημα της αναγνώρισης των σοδομιτών. με τον «συνολικό τρόπο». «Εμείς, οι επίσκοποι, επιλέξαμε τον συνοδικό τρόπο και τον ακολουθούμε», είπε.

Και εδώ είναι μια πολύ χαρακτηριστική δήλωση σχετικά με το θέμα των ΛΟΑΤ από τον επικεφαλής της Καθολικής Επισκοπής της Δρέσδης-Μέισσεν, Επίσκοπου Χάινριχ Τιμρέβερς τον Μάρτιο του 2020: «Πριν από αρκετούς μήνες συναντήθηκα με ομοφυλόφιλους και λεσβίες στη Δρέσδη. Ήταν μια στρογγυλή τράπεζα. Και τους άκουσα πώς αυτοί, οι Χριστιανοί, δυσκολεύονται να αγωνιστούν για την αναγνώριση των δικαιωμάτων τους στην κοινωνία. Πολλοί από αυτούς έχουν μια δύσκολη ζωή, αλλά προσπαθούν να τη βελτιώσουν. Είδα και άκουσα πολύ ισχυρές μαρτυρίες για την πίστη, και έμαθα όχι μόνο για τον έντιμο εσωτερικό αγώνα ορισμένων από αυτούς με τον εαυτό τους, αλλά και για τις φιλοδοξίες τους να βελτιώσουν τη θέση των ομοφυλόφιλων και τρανσέξουαλ στην κοινωνία μας και στις χριστιανικές θρησκευτικές μας κοινότητες. Με συγκίνησε πολύ αυτό που άκουσα και είδα εκεί. Και το πιο σημαντικό, ένιωσα και κατάλαβα ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύ αφοσιωμένοι στον Χριστιανισμό».

Ο ίδιος ο Πάπας Φραγκίσκος είναι ένας μακροχρόνιος συμπατριώτης των ΛΟΑΤ. Το 2013 αμέσως μετά την ενθρόνισή του, δήλωσε: «Αν αυτό (ομοφυλοφιλία – Ed.) είναι μια ανθρώπινη κατάσταση, αλλά έχει καλή θέληση και ψάχνει τον Θεό – ποιοί είμαστε για να κρίνουμε; Και το 2018, ο Πάπας δέχτηκε τον ανοιχτά ομοφυλόφιλο Juan Carlos Cruz στο Βατικανό και, σύμφωνα με το CNN, του είπε για τον σεξουαλικό του προσανατολισμό: «Ξέρεις, Juan Carlos, δεν έχει σημασία. Ο Θεός σε έκανε έτσι, ο Θεός σε αγαπάει όπως εσυ είσαι. Ο μπαμπάς σ ‘αγαπάει όπως εσυ είσαι και πρέπει να αγαπάς τον εαυτό σου και να μην προσέχεις τι λένε οι άνθρωποι». Τον Οκτώβριο του 2020, ο Πάπας ζήτησε ανοιχτά τη νομιμοποίηση των ομοφυλοφίλων ενώσεων στο νομικό πλαίσιο των κρατών.

Όμως, στις 15 Μαρτίου 2021 η Συνέλευση για το Δόγμα της Πίστης του Βατικανού αποφάσισε ότι δεν επιτρέπεται να ευλογεί «σχέσεις ή ακόμη και σταθερές συνεργασίες που περιλαμβάνουν σεξουαλική πράξη εκτός γάμου» μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας. Οι ομοφυλόφιλοι γάμοι δεν μπορούν να «γίνουν αντικείμενο της ευλογίας της εκκλησίας» επειδή δεν συμμορφώνονται με το σχέδιο του Δημιουργού. Παρά το γεγονός ότι η απόφαση αυτή υπογράφηκε επίσης από τον Πάπα Φραγκίσκο, οι επίμονες φήμες εξαπλώθηκαν ότι σε αυτό το ζήτημα η Συνέλευση για το Δόγμα της Πίστης αντιτάχθηκε στη γνώμη του ποντίφικα.

Η αντίδραση σε αυτήν την απόφαση αποκάλυψε ξεκάθαρα την πολικότητα των θέσεων στον Καθολικισμό στο ζήτημα των ΛΟΑΤ. Οι καθολικοί φιλελεύθεροι την απέρριψαν αποφασιστικά και προκλητικά. Στην Αυστρία η καθολική ομάδα «Ποιμαντική Πρωτοβουλία» με 350 μέλη διακήρυξε τη λεγόμενη «Έκκληση για ανυπακοή 2.0», στην οποία δήλωσε κατηγορηματικά: «Θα συνεχίσουμε να ευλογούμε ζευγάρια του ίδιου φύλου!». Στη Γερμανία, περισσότεροι από 2.600 κληρικοί και ενορίτες έχουν εγγραφεί για να ευλογήσουν τους ομοφυλόφιλους γάμους και ο επικεφαλής της Επισκοπικής Διάσκεψης, Τζορτζ Μπέτζινγκ, δήλωσε ότι το Βατικανό «κλείνεται από την πρόοδο» και ότι οι «ποιμενικές πρακτικές» θα αγνοήσουν την απαγόρευση για την ευλογία των ΛΟΑΤ συνδικάτων. Ο επίσκοπος του Έσσεν Φραντς-Γιοσέφ Οβερμπέκ είπε ότι «θα συνεχίσει να συνοδεύει όλους τους ανθρώπους στην ποιμαντική του φροντίδα, εάν το ζητήσουν, ανεξάρτητα από την κατάσταση στη ζωή» Ο Ulrich von Plettenberg, Βικάρος της Επισκοπής της Τρίερ, χαρακτήρισε την απόφαση της Συνόδου «σύγχυση και μάλιστα τρομακτική» και δήλωσε ότι «η ζημιά που προκλήθηκε από αυτή τη νέα ρωμαϊκή επέμβαση είναι τεράστια».

Στις ΗΠΑ, όλο και περισσότερα άτομα συμμετέχουν στη δήλωση υποστήριξης για ΛΟΑΤ άτομα. Ήδη περισσότεροι από 14 καθολικοί επίσκοποι στην Αμερική, συμπεριλαμβανομένου ενός καρδινάλιου, καθώς και περισσότερες από 150 θρησκευτικές οργανώσεις, σχολεία και ενορίες έχουν προσχωρήσει σε αυτήν τη δήλωση. Η δήλωση αναφέρει εν μέρει: «Παίρνουμε αυτήν την ευκαιρία να πούμε στους ΛΟΑΤ φίλους μας, ειδικά στους νέους, ότι σας υποστηρίζουμε και αντιτίθεστε σε οποιαδήποτε μορφή βίας, εκφοβισμού ή παρενόχλησης που στρέφεται εναντίον σας. Πρώτα απ ‘όλα, να ξέρετε ότι ο Θεός σας δημιούργησε, ο Θεός σας αγαπά και ο Θεός είναι στην πλευρά σας».

Την ίδια στιγμή, δεν συμφωνούν όλοι οι Καθολικοί με αυτήν τη θέση. Ακόμα και όταν ο Πάπας Φραγκίσκος μίλησε υπέρ της νομιμοποίησης του γάμου των ομοφυλόφιλων, ο συγγραφέας της αμερικανικής καθολικής έκδοσης του National Catholic Register Έντουαρντ Πεντίν έγραψε ότι «αυτό θα μπορούσε να είναι το τελευταίο άχυρο για εκείνους τους Καθολικούς που ήταν όλο και περισσότερο δυσαρεστημένοι με τη θέση του Πάπα, που μπορεί να ερμηνευθεί με διαφορετικούς τρόπους. Εκείνοι που πηγαίνουν στην εκκλησία και παίρνουν στα σοβαρά την πίστη τους είναι εξοργισμένοι από αυτά τα λόγια. Είναι δύσκολο να πιστέψουν ότι ο Πάπας λέει λόγια που υπονομεύουν άμεσα τη διδασκαλία της εκκλησίας».

Στη Γερμανία, σε απάντηση στις δηλώσεις του Τζορτζ Μπέτζιγκ και άλλων επισκόπων υπέρ των ΛΟΑΤ ανθρώπων, εκπρόσωποι της έκδοσης για τους καθολικούς ενοριακούς ιερείς «CommunioVeritatis.de» δημοσίευσαν καταγγελία στις 13 Μαΐου 2021, στην οποία κατηγόρησαν τον Μπέτζινγκ και τους προσκείμενούς του επίσκοπους για αίρεση. Εξέφρασαν την αντίθεσή τους στη νομιμοποίηση της σοδομίας, η οποία προωθείται στο πλαίσιο του «Συνοδικού τρόπου», και είπε ότι οι ΛΟΑΤ επίσκοποι «οδηγούν την εκκλησία στην κόλαση». «Κάνετε τη δουλειά των λύκων. Διασπάτε το Σώμα του Χριστού, παραμελείτε το Λόγο του Θεού και διαστρέφετε τη διδασκαλία της Εκκλησίας Του», λέγεται στην έφεση.

Η καθολική οργάνωση Christen AfD-Nord ζήτησε από τον επίσκοπο Felix Genn του Münster να σταματήσει την προπαγάνδα ΛΟΑΤ στην ιδιωτική καθολική σχολή Ludgerus. Σε αντίστοιχη δήλωση, ειπώθηκε: “Οι μαθητές και οι γονείς παραπλανούνται από το διδακτικό προσωπικό, το οποίο ισχυρίζεται ότι το φύλο και η σχετική ΛΟΑΤ ιδεολογία είναι συμβατή με τη χριστιανική εικόνα ενός ατόμου και την πίστη της Εκκλησίας». Εκπρόσωποι της Christen AfD-Nord ζήτησαν «για χάρη των παιδιών μας να γυρίσουν πίσω και να αφήσουν το μονοπάτι της καταστροφής, <…> και να εκδιώξουν την «παιδαγωγική σεξουαλικής ποικιλομορφίας» από καθολικά σχολεία».

Μπορείτε επίσης να θυμηθείτε πώς αρκετοί καθολικοί οργανισμοί στην Ιταλία, στη Γαλλία και στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και ιεράρχες, διαμαρτυρήθηκαν όταν κοσμικές αρχές σε αυτές τις χώρες εξέδωσαν νόμους για τη νομιμοποίηση του γάμου των ομοφυλόφιλων.

Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι οι φωνές των υποστηρικτών της παραδοσιακής καθολικής άποψης για τη σοδομία ακούγονται πολύ πιο ήσυχες από τους υποστηρικτές της μεταρρύθμισης του δόγματος σε αυτό το θέμα. Αυτό εξηγείται όχι από το γεγονός ότι οι συντηρητικοί είναι περισσότεροι από τους φιλελεύθερους, αλλά από το γεγονός ότι οι φιλελεύθεροι είναι πολύ πιο «θορυβώδεις» και επίσης ότι τα μέσα ενημέρωσης υποστηρίζουν πολύ περισσότερο τους υποστηρικτές των ΛΟΑΤ και μεταδίδουν πιο ενεργά τη θέση τους στο μάζες.
Γιατί ακριβώς το 2023;

Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η ημερήσια διάταξη των συνεδριάσεων της Συνόδου διαμορφώνεται από τον Ποντίφικα, και απέχει πολύ από το γεγονός ο Πάπας Φραγκίσκος να φέρει το ζήτημα της στάσης του Καθολικισμού απέναντι στους ΛΟΑΤ ακριβώς στη Σύνοδο το 2023. Αυτό το ζήτημα μπορεί να παρουσιαστεί σε μια ειδική συνάντηση της Συνόδου λίγο νωρίτερα ή λίγο αργότερα από το 2023 ή μπορεί να μην είναι καθόλου ανεκτή. Αλλά από τη μία πλευρά, η Σύνοδος του 2023 είναι πολύ βολική για την πραγματοποίηση της επιθυμίας του αρχηγού του Βατικανού να κάνει κάτι σημαντικό για τη βελτίωση της ζωής των σοδομιτών. Το γεγονός ότι υπάρχει μια τέτοια επιθυμία αποδεικνύεται από τις επαναλαμβανόμενες δηλώσεις και ενέργειες του Πάπα Φραγκίσκου.

Αλλά την ίδια στιγμή, ο Πάπας δεν μπορεί παρά να υπολογίζει τη θέση των υποστηρικτών των παραδοσιακών αξιών στην Καθολική Εκκλησία και συγκεκριμένα στη Συνέλευση για το Δόγμα της Πίστης. Υπάρχουν ακόμα αρκετοί υποστηρικτές, και κατέχουν πολλές υπεύθυνες θέσεις στη διοικητική δομή του Βατικανού, παρά το γεγονός ότι ο Πάπας Φραγκίσκος ακολουθεί μια συνεπή πολιτική αντικατάστασής τους με ανθρώπους από το φιλελεύθερο στρατόπεδο που είναι πιστοί σε αυτόν. Και εδώ είναι απαραίτητο να θυμηθούμε ότι η Σύνοδος των Επισκόπων δεν υπακούει με κανένα τρόπο στη Ρωμαϊκή Κουρία με τις εκκλησίες της και ο Πάπας μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτό το σώμα για να προωθήσει τα σχέδιά του. Επιπλέον, μια καινοτομία στην προετοιμασία της Συνόδου, δηλαδή η αύξηση του ρόλου των λεγόμενων τοπικών καθολικών εκκλησιών, επιτρέπει στον Πάπα και σε άλλους υποστηρικτές των ΛΟΑΤ να ελπίζουν ότι η γνώμη των υποστηρικτών των ΛΟΑΤ στη Σύνοδο θα είναι μεγαλύτερη, ή η φωνή τους θα ακούγεται πιο δυνατά.

Από την άλλη πλευρά, η αδιαλλαξία με την οποία οι υποστηρικτές και οι αντίπαλοι της αναγνώρισης των ΛΟΑΤ από το Βατικανό αντιτίθενται ο ένας στον άλλο, προκαλεί φόβο ότι η σύγκρουσή τους στη Σύνοδο του 2023 ή σε κάποια άλλη θα μπορούσε να οδηγήσει σε πραγματική διάσπαση μεταξύ των Καθολικών. Και η Καθολική Εκκλησία έχει μια πλούσια ιστορική εμπειρία σχισμάτων. Οι ιστορικοί μετράνε περισσότερους από 40 αντιπάπες μόνο στον Μεσαίωνα. Αυτοί οι αντιπάπες μερικές φορές αντιπροσώπευαν πολύ σημαντικά τμήματα της Ρωμαϊκής Εκκλησίας και θεωρούσαν τους εαυτούς τους πραγματικούς πάπες και, ως εκ τούτου, τους αντιπάλους τους, με το πρόθεμα «αντι». Ποιος από αυτά αναγνωρίστηκε από την ιστορία ως πάπας, και ποιος ήταν αντιπάπας, τελικά αποφασίστηκε από τη νίκη (μερικές φορές ακόμη και στρατιωτική) ενός από αυτούς, και όχι από κανόνες της εκκλησίας, τον νόμο της δικαιοσύνης ή της προσωπικής αγιότητας. Για παράδειγμα, ο Άγιος Ιππόλυτος της Ρώμης, άγιος και μάρτυρας, συγγραφέας των πιο διάσημων πραγματειών: «Στον Χριστό και τον Αντίχριστο», «Η έκθεση όλων των αιρέσεων» θεωρείται ένα από τον πρώτον αντίπαπα.

Μόνο στον εικοστό αιώνα, υπάρχουν επτά αντιπάπες, οι οποίοι, φυσικά, απέχουν πολύ από το να έχουν τέτοια επιρροή όπως οι μεσαιωνικοί αντίπαπες.

Επομένως, ανεξάρτητα από το πόσο απίθανο μπορεί να φανεί σε κάποιον το σενάριο διάσπασης της Καθολικής Εκκλησίας για το ζήτημα των ΛΟΑΤ ανθρώπων, μια τέτοια πιθανότητα υπάρχει πραγματικά και η πιο «ευνοϊκή» στιγμή για αυτό πρέπει να αναγνωριστεί ακριβώς το 2023.
Τι σχέση έχει η Ορθοδοξία με αυτό;

Η πιθανή διάσπαση στον Καθολικισμό θα έχει τον πιο άμεσο αντίκτυπο στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Δυστυχώς, υπάρχει ήδη μια διάσπαση στην Ορθοδοξία ή, για να το θέσουμε πιο διπλωματικά, διχασμός. Οι Τοπικές Εκκλησίες διαιρέθηκαν στο ζήτημα της αναγνώρισης ή μη αναγνώρισης της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας (OCU), και αν κοιτάξετε ακόμη πιο βαθιά, τότε στο ζήτημα της αναγνώρισης ή μη της υπεροχής όλων των Ορθοδοξιών από το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης. Σε ορισμένες Τοπικές Εκκλησίες που έχουν αναγνωρίσει την OCU, υπάρχουν επίσκοποι που διαφωνούν κατηγορηματικά με αυτό, δηλαδή μπορούμε επίσης να μιλήσουμε για διάσπαση σε αυτές τις Εκκλησίες. Φυσικά, υπάρχει ελπίδα ότι το υπάρχον σχίσμα θα θεραπευτεί με επιτυχία, αλλά υπάρχει επίσης λόγος να πιστεύουμε ότι όλα θα είναι ακριβώς το αντίθετο: το Φανάρι δεν θα σταματήσει πλέον τις αυταπάτες του και η πλειοψηφία των Τοπικών Εκκλησιών δεν θα συμφωνήσει να αποδεχτουν αυτές τις αυταπάτες. Στο τέλος, το ερώτημα – ποιος είναι ο άμεσος επικεφαλής της Εκκλησίας, ο Κύριος Ιησούς Χριστός ή ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης – επίσης δεν ανέχεται συμβιβασμούς, καθώς και το ζήτημα της «ευλογίας» απο την εκκλησία των σοδομιτών για τον «γάμο».

Εκείνες οι Τοπικές Εκκλησίες ή οι επίσκοποι που δεν συμφωνούν να αλλάξουν την Ορθόδοξη διδασκαλία για την Εκκλησία και να αναγνωρίσουν τις αποκλειστικές δυνάμεις του Φαναρίου, ως επί το πλείστον, αποδεικνύονται οι κύριοι αντίπαλοι του οικουμενισμού και της προσέγγισης με τους Λατίνους.

Ωστόσο, η αφοσίωση προς το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης και η αναγνώριση της υπεροχής του επεκτείνεται όχι μόνο στην ουκρανική ερώτηση, αλλά γενικά σε όλες τις ενέργειες και σε ολόκληρη την πολιτική του Φαναρίου, η οποία περιλαμβάνει επίσης μια ισχυρή επιθυμία να ενωθεί με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Και εκείνες οι Τοπικές Εκκλησίες ή επίσκοποι που δεν συμφωνούν να αλλάξουν την Ορθόδοξη διδασκαλία για την Εκκλησία και να αναγνωρίσουν τις αποκλειστικές δυνάμεις του Φαναρίου, ως επί το πλείστον, αποδεικνύονται οι κύριοι αντίπαλοι του οικουμενισμού και της προσέγγισης με τους Λατίνους.

Έτσι, τα σχίσματα (τόσο αληθινά στην Ορθοδοξία όσο και δυναμικά στον Καθολικισμό) συμβάλλουν στην εμφάνιση Ορθόδοξων και Καθολικών ομάδων που δεν θα έχουν πλέον εσωτερικούς αντιπάλους στο θέμα της ενοποίησης. Αυτοί οι αντίπαλοι θα παραμείνουν στην άλλη πλευρά του θέματος. Με άλλα λόγια, οι ΛΟΑΤ συμπατριώτες στον Καθολικισμό και οι συμπατριώτες του Φαναρίου στην Ορθοδοξία θα είναι σε θέση να ενωθούν σε μια θρησκευτική οργάνωση και να ανακηρυχθούν «η αληθινή εκκλησία».

Απομένει να διευκρινιστεί το ερώτημα – πώς μπορούν οι Τοπικές Εκκλησίες Τοπικές Εκκλησίες, όπως Ελλάδας, Κύπρου, Αλεξανδρείας που στο πρόσφατο παρελθόν είχαν θεωρηθεί ως πυλώνες της Ορθοδοξίας, θα συμφωνήσουν να ενωθούν με αυτό το τμήμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας που αναγνωρίζει τους σοδομίτες και «ευλογεί» τους «γάμους» τους; Εδώ πρέπει να λάβετε υπόψη τα ακόλουθα: τόσο η ιδεολογία της αναγνώρισης των ΛΟΑΤ όσο και η ιδεολογία της αναγνώρισης της υπεροχής του Φαναρίου (με τη μορφή αναγνώρισης της OCU) είναι ιδεολογίες που δεν αναπτύχθηκαν από τα ίδια τα βάθη της εκκλησιαστικής ζωής, αλλά μεταφέρθηκαν εκεί από τον κόσμο της μεγάλης πολιτικής. Με άλλα λόγια, οι ισχυροί αυτού του κόσμου ξεκίνησαν τόσο την υποστήριξη των ΛΟΑΤ ανθρώπων από ένα σημαντικό μέρος των Καθολικών κλήρων, όσο και την υποστήριξη του έργου OCU μεταξύ των Ορθόδοξων Εκκλησιών. Ας θυμηθούμε ότι ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο το ανέφερε απευθείας στην σελίδα του στο Twitter: «Διαβεβαίωσα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστήριξαν τη διεθνή αναγνώριση της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας …».

Οι ΛΟΑΤ συμπατριώτες στον Καθολικισμό και οι συμπατριώτες του Φαναρίου στην Ορθοδοξία θα είναι σε θέση να ενωθούν σε μια θρησκευτική οργάνωση και να ανακηρυχθούν «η αληθινή εκκλησία».

Επίλογος

Σκέφτομαι μάλλον ζοφερές προοπτικές που περιγράφονται παραπάνω, θέλω απλώς να αναφωνήσω: «Δεν θα είναι! Αφήστε όλα να παραμείνουν τα ίδια, αφήστε την Ορθοδοξία να ξαναγίνει σε ενότητα, και αφήστε τον Καθολικισμό να ζήσει τη δική του ζωή άδεια και δεν μας αγγίζει». Ίσως να είναι έτσι, αλλά ίσως χρειαστεί να περάσουμε από μια σοβαρή δοκιμασία της πίστης μας, της πίστης μας στο Ευαγγέλιο. Γιατί, οι διδασκαλίες του Ιησού Χριστού έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τη σύγχρονη γενική τάση, με την αναγνώρισή της για τους ΛΟΑΤ ανθρώπους, την ιδεολογία των φύλων και ούτω καθεξής. Η δύναμη και το χρήμα, η κοινή γνώμη και οι κυβερνητικοί νόμοι βρίσκονται πίσω από αυτό το κύριο ρεύμα. Σε αυτήν την περίπτωση, είναι χρήσιμο να θυμόμαστε πώς πήγαιναν τον Κύριο Ιησού Χριστό τραυματισμένο, ταπεινωμένο και απορριφθέντα από τον λαό, σε επαίσχυντη θανάτωση. Όλα ήταν επίσης εναντίον Тου: δύναμη, εξουσία, χρήμα, κοινή γνώμη … Αλλά πρέπει ακριβώς να Τον ακολουθούμε.

ΠΗΓΗ orthodoxostypos.gr



Άβαταρ μέλους
Νίκος
Διαχειριστής
Δημοσιεύσεις: 6800
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 11:05 am
Τοποθεσία: Κοζάνη

Re: Ρωμαιοκαθολικισμός

Δημοσίευσηαπό Νίκος » Παρ Δεκ 17, 2021 9:48 am

Λες ότι μας ενδιαφέρει αυτό το άρθρο; Εγώ λέω, ότι δε μας ενδιαφέρει τι συμβαίνει στο εσωτερικό των αιρέσεων. Επιπλέον βρίσκω εξαιρετικά απίθανη τη διάσπαση της ρωμαιοκαθολικής "εκκλησίας", επειδή δεν έχει ξανασυμβεί, από την απόσπαση των Προτεσταντών και μετά (πριν από 6 αιώνες). Όποιος διαφωνεί πλέον με ένα δόγμα, έχει να διαλέξει ανάμεσα σε δεκάδες άλλα, για να εκφραστεί.

Σάκη έχεις μια εμμονή με το θέμα των ΛΟΑΤΚΙ+ (υποθέτω, γι αυτό σου τράβηξε το ενδιαφέρον το συγκεκριμένο άρθρο). Δεν λέω, ότι δε μας αφορά, αλλά υπάρχουν τόσα άλλα να συζητήσουμε. Το επίκαιρο θέμα που καίει την Ορθόδοξη Εκκλησία είναι της ανοικτής διαφοροποίησης μεγάλου μέρους κληρικών και πιστών στην αντιμετώπιση της πανδημίας. Όταν το ξεπεράσουμε αυτό, κάποια άλλη δοκιμασία θα έρθει. Όσο πλησιάζει το τέλος του κόσμου, τόσο οι δοκιμασίες θα διαδέχονται η μία την άλλη. Όταν επικεντρωνόμαστε στο δέντρο, χάνουμε το δάσος.

Ο Οικουμενισμός είναι ένα σοβαρό θέμα, που δεν έχει κλείσει. Αποτελεί αίρεση για όλα τα δόγματα, επειδή προσπαθεί να ενώσει τα διεστώτα με τη μέθοδο του Προκρούστη, αγνοώντας τις υπαρκτές δογματικές διαφορές. Η συζήτηση συνεχίζεται στο αντίστοιχο θέμα.


Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τώ αμαρτωλώ και ελέησόν με.

Άβαταρ μέλους
Σακης
Δημοσιεύσεις: 249
Εγγραφή: Πέμ Απρ 08, 2021 3:29 pm

Re: Ρωμαιοκαθολικισμός

Δημοσίευσηαπό Σακης » Κυρ Δεκ 19, 2021 12:45 pm

Το άρθρο δεν κάνει αναφορά μόνο στα εσωτερικά θέματα που θα κληθεί να διευθετήσει η σύνοδος των παπικών έως την άνοιξη του 2023. Κάνει επίσης αναφορά και σε πιθανή διαμάχη που μπορεί να προκύψει εντός της Ορθοδόξου εκκλησίας. Και το θέμα που πρόσφατα δοκίμασε την ενότητα των Ορθοδόξων εκκλησιών δεν ήταν το εμβόλιο αλλα το Ουκρανικό. Φυσικά δεν πρόκειται για θέμα που έχει σχέση με το δόγμα και την διδασκαλία της εκκλησίας(όπως είναι τα θέματα γυναικείας ιεροσύνης, έκτρωσης, ΛΟΑΤ+, αγαμίας του κλήρου, διαζύγιου των λαικών κτλ που θα απασχολήσουν τους Παπικούς). Η κατάσταση όμως έφτασε σε σημείο ορισμένες αυτοκέφαλες ορθόδοξες εκκλησίες(με πρώτη την Ρωσική εκκλησία) να σταματήσουν κάθε δίαυλο επικοινωνίας και να πάψουν να μνημονεύουν τον Οικουμενικό Πατριάρχη(κατάσταση που δεν απέχει πολύ απο το σχίσμα). Η πολιτική έχει εισχωρήσει πλέον για τα καλά στα δύο πιο σημαντικά Πατριαρχεία της Ορθοδοξίας (Κωνσταντινούπολης και Μόσχας) και αυτη η επιρροή όσο πάει και ενισχύεται. Το θέμα αυτό με την Ουκρανία(το οποίο ξαφνικά προέκυψε για πολιτικούς λόγους κυρίως) είναι φοβάμαι μια μικρή πρόγευση απο τις μελλοντικές διαμάχες που θα προκύψουν εντός της Ορθοδοξίας οι οποίες δεν αποκλείεται κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον να αποκτήσουν ακόμα και δογματική χροιά(άγιοι της Ορθοδοξίας έχουν προειδοποιήσει ότι όσο θα πλησιάζουν τα έσχατα χρόνια και η έλευση του Αντίχριστου τόσο θα προκύπτουν διαμάχες εντός της Ορθοδοξίας ακόμα και για δογματικά θέματα). Τα θέματα που σήμερα συζητά στην Σύνοδο του ο Παπισμός κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα φτάσουν σε σημείο να συζητιούνται επίσημα πριν απο 20-25 χρόνια. Το άρθρο αυτό θέλει να τονίσει ότι πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση γιατί όσο πλησιάζουμε στα έσχατα τόσο πιο μεγάλες και σημαντικές διαμάχες θα δημιουργεί ο εχθρός του ανθρώπου εντός της εκκλησίας για να την διχάσει. Ήδη ο τρόπος με τον οποίο διδάσκονται σήμερα ορισμένα κοινωνικά θέματα στις δύο θεολογικές σχολές της Ελλάδας απο ορισμένους καθηγητές προς την μελλοντική γενιά θεολόγων έχει αρχίζει και αλλάζει απο τον τρόπο που διδάσκονταν αιώνες τώρα. Ήδη υπάρχει μια Ορθόδοξη εκκλησία(Φινλανδία) που βαδίζει στον δρόμο του ''μοντερνισμού'' όσον αφορά την διδασκαλία της σε κοινωνικά θέματα.



Άβαταρ μέλους
Νίκος
Διαχειριστής
Δημοσιεύσεις: 6800
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 11:05 am
Τοποθεσία: Κοζάνη

Re: Ρωμαιοκαθολικισμός

Δημοσίευσηαπό Νίκος » Κυρ Δεκ 19, 2021 11:56 pm

Σάκη είσαι εκτός θέματος. Επίσης με κουράζει πολύ ο τρόπος που γράφεις. Γράφεις συνέχεια, χωρίς κενά, χωρίς παραγράφους. Μπερδεύεις 10 πράγματα ταυτόχρονα. Δεν βγαίνει νόημα ούτε συμπέρασμα.

Το μόνο συμπέρασμα απ' το κατεβατό που έχεις γράψει είναι, ότι η Ορθοδοξία κινδυνεύει, επειδή πλησιάζει το τέλος του κόσμου και θα έρθει ο αντίχριστος. Από ποιον κινδυνεύει; Πως μπορούμε να την σώσουμε; Τίποτε πάνω σ' αυτό. Μόνο γκρίνια και πάλι γκρίνια! Και βεβαίως, όλα αυτά δεν έχουν καμιά σχέση με τον ρωμαιοκαθολικισμό, που είναι το θέμα μας.

Προσπάθησε σε παρακαλώ να είσαι εντός θέματος και να γράφεις με τρόπο, που να έχει αρχή μέση και τέλος και προπαντός κενά μετά τα σημεία στίξης και παραγράφους. Εκτός αν δε θέλεις να διαβάζουμε αυτά που γράφεις.


Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τώ αμαρτωλώ και ελέησόν με.


Επιστροφή στο

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: 1 και 0 επισκέπτες

cron