"απόκειται τοίς ανθρώποις άπαξ αποθανείν μετά τούτο κρίσις"

Ανάλυση και συζητήσεις των βιβλίων της Καινής Διαθήκης

Συντονιστές: Νίκος, Anastasios68, johnge

Άβαταρ μέλους
ORTHODOXIA
Δημοσιεύσεις: 355
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 3:09 pm
Τοποθεσία: Ομάδα Διαχείρισης

"απόκειται τοίς ανθρώποις άπαξ αποθανείν μετά τούτο κρίσις"

Δημοσίευσηαπό ORTHODOXIA » Σάβ Αύγ 18, 2012 12:22 pm

"απόκειται τοίς ανθρώποις άπαξ αποθανείν, μετά δε τούτο κρίσις" (Εβρ. 9, 27)

"Φοβερό κριτήριο την ώρα του Θανάτου

Εικόνα

Στην Σκήτη της «Αγίας Τριάδος» τα Καυσοκαλύβια, στην Καλύβα «Ζωοδόχος Πηγή» από το 1910 ασκητικά διαβίωνε ένας μεγάλος Καλλιτέχνης Ξυλόγλυπτης εκ Μυτιλήνης καταγόμενος Γερο -Αρσένιος με τους υποτακτικούς του, τον πνευματικό εξομολόγο Παπα - Νικόδημο και τον Μοναχό Γερμανό.
Ο Μοναχός Γερμανός παρέλαβε δυο από τα καλύτερα Ξυλόγλυπτα έργα του Γέροντα του, από τα οποία το μεν ένα παρίστανε την «Σταύρωση του Κυρίου» το δε άλλο την «Δευτέρα Παρουσία και την μέλλουσα Κρίση Αυτού».
Τα μεγάλης αξίας αυτά έργα ο π. Γερμανός μετέφερε προς πώληση στην Αμερική, αλλά επειδή όπως μας πληροφόρησαν, ζητούσε μεγάλα χρηματικά ποσά και για τα δυο, δεν μπόρεσε να τα πουλήσει και τα είχε τοποθετήσει σε μια μεγάλη έκθεση, στην οποία, όσοι επιθυμούσαν να τα δουν, πλήρωναν ιδιαίτερο εισιτήριο.
Από τα ποσά που εισέπραττε, μέρος βαστούσε για την συντήρησή του και τα υπόλοιπα έστελνε στον Γέροντα του, διότι ήταν πολύ ευλαβής και θεοφοβούμενος υποτακτικός.
Πέρασαν περισσότερα από σαράντα χρόνια από τότε πού έφυγε, και όταν γύρισε ο Π. Γερμανός στα Καυσοκαλύβια στην Μετάνοια του, ο Γέροντας του με τον πνευματικό Παπα - Νικόδημο είχαν απέλθει στας αιωνίους Μονάς, στην βασιλεία των ουρανών. Στη ζωή βρήκε μόνο τον νεώτερο από την Συνοδεία αυτή και ανεψιό του Παπα -Νικόδημου, Επιφάνειον Ιερομόναχον.
Ο π. Επιφάνιος με χαρά άμετρη δέχθηκε τον εξ Αμερικής επιστρέψαντα Γέροντα Γερμανό, τον οποίον μετά προθυμίας εξυπηρέτησε μέχρι βαθέως γήρατος.
Ο Γέρο - Γερμανός, γεροντάκι πλέον, όταν πλησίασε ο καιρός της αναχωρήσεώς του από την ψεύτικη αυτή ζωή, είπε στον αδελφό Π. Επιφάνιο: «Αδελφέ νομίζω πώς ήλθε ο καιρός να φύγω για πάντα από την ζωή αυτή. Γι' αυτό αν θέλεις παρακάλεσε τους πατέρες της Σκήτης να κάνουν δέηση και θερμή προσευχή προς Κύριον για την ταλαίπωρη ψυχή μου και ο θεός να ελπίσει και σένα και όλους τους αδελφούς».
Λέγοντας αυτά τα λόγια στον π. Επιφάνιο, παρουσία και άλλων Πατέρων της Σκήτης, άρχισε ένα φοβερό Κριτήριο, στο οποίο απαντούσε ο πάτερ Γερμανός μονολεκτικά με ένα ναί ή ένα όχι. Πού και πού έλεγε «Όχι αυτό δεν το έκανα, ψέμματα λέτε. Για εκείνο έκανα αυτό το καλό, έκανα εκείνη τη μετάνοια» και πάλι έλεγε «Ναι το έκανα, αλλά έδωσα ελεημοσύνη», και άλλοτε έλεγε «Όχι αυτό δεν το έκανα».
Τούτο διήρκεσε αρκετή ώρα και σ' αυτή την κατάσταση παρέδωσε το πνεύμα του κατά το έτος 1955."

Από το βιβλίο: "ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ"
ΑΝΔΡΕΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ Δ. - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1992



Άβαταρ μέλους
Νίκος
Διαχειριστής
Δημοσιεύσεις: 5866
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 11:05 am
Τοποθεσία: Κοζάνη

Re: "απόκειται τοίς ανθρώποις άπαξ αποθανείν μετά τούτο κρίσ

Δημοσίευσηαπό Νίκος » Σάβ Αύγ 18, 2012 12:24 pm

Εικόνα

"131. Είπε ο Γέροντας Ιάκωβος (Τσαλίκης):

- Όταν είχε κοιμηθεί ο Γέροντας του ο πατήρ Νικόδημος, είπα στην προσευχή μου, που να πήγε άραγε η ψυχή του; Τότε είδα, όχι σε όνειρο, αλλά πνευματικό τω τρόπω, ότι με φώναξε ο Γέροντας μου να του πάω τα κλειδιά της Μονής γιατι ήρθε ο Μέγας Αρχιερέας.
Πήγα λοιπόν έξω από την πόρτα του κελιού που είναι πάνω από την είσοδο της μονής κι όταν έφτασα κοντά, ακούω ομιλίες, ερώτηση, απάντηση. Μέσα γινόταν ανάκριση, εξέταση. Χτύπησα την πόρτα και μπήκα μέσα στο δωμάτιο και τι να δω!!!....... ο Γέροντας μου στεκόταν όρθιος, ξεσκούφωτος με το κεφάλι κατεβασμένο και τα χέρια σταυρωμένα με πολύ φόβο και ευλάβεια.
Απέναντι του ήταν ο Μέγας Αρχιερέας καθήμενος επί θρόνου. Ο θρόνος ήταν μετέωρος ένα μέτρο πάνω από το δάπεδο. Το πρόσωπο του έλαμπε. Χρυσό σαν καθαρό κερί, δεν μπορώ να το περιγράψω παιδί μου.
Στα γόνατα του ήταν ανοιχτό ένα βιβλίο και μέσα ήταν γραμμένη η ζωή του Γεροντά μου. Ρωτούσε ο Μέγας Αρχιερέας και απαντούσε ο Γέροντας μου.
Μόλις μπήκα μέσα σταμάτησε η ανάκριση, πήγα στον Γέροντα μου, του έβαλα μετάνοια και του έδωσα τα κλειδιά της Μονής.
«Γέροντα έφερα και τα κλειδιά της Λειψανοθήκης μην τυχόν θελήσει ο Αρχιερέας να προσκυνήσει τα Αγια Λείψανα», του είπα.
Ο γέροντας μου τα πήρε. Ήθελα να βάλω μετάνοια και στο Μέγα Αρχιερέα, αλλά δεν μου είπε τίποτε ο Γέροντας μου κι επειδή ήμουν υποτακτικός, δεν μπορούσα να κάνω κάτι χωρίς ευλογία.
Έτσι βάζοντας μετάνοια στον Γέροντα μου και υποκλινόμενος από μακριά στον Μέγα Αρχιερέα, βαδίζοντας προς τα πίσω, χωρίς να γυρίσω την πλάτη μου, βγήκα από το δωμάτιο.
Αμέσως μόλις βγήκα άρχισε πάλι η ανάκριση.
Είδα, παιδί μου, ότι όλη μας η ζωή, έργα, λόγια, σκέψεις είναι γραμμένα, θα δώσουμε για όλα λόγο.
Όσο για τον Γεροντά μου πληροφορήθηκα ότι η ψυχή του πήγε πολύ καλά."

Από το βιβλίο: "ΛΟΓΟΙ ΑΘΩΝΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ
ΑΓΙΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ
", Κοζάνη 2006,
www.nikolaos.6te.net


Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τώ αμαρτωλώ και ελέησόν με.

Άβαταρ μέλους
Νίκος
Διαχειριστής
Δημοσιεύσεις: 5866
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 11:05 am
Τοποθεσία: Κοζάνη

Re: "απόκειται τοίς ανθρώποις άπαξ αποθανείν μετά τούτο κρίσ

Δημοσίευσηαπό Νίκος » Σάβ Αύγ 18, 2012 12:25 pm

Φοβερή η κρίση του θανάτου

Σε μια ξεροκαλύβα της Ιεράς Νέας Σκήτης του Αγίου Παύλου, πριν από πολλά χρόνια, ένας υποτακτικός, Μηνάς το όνομα του, αρρώστησε βαρειά για θάνατο.
Ξαφνικά εκεί που νόμιζαν οι πατέρες που τον φρόντιζαν πώς θα πεθάνει, βλέπουν και έκανε απότομες κινήσεις των χεριών και του κεφαλιού του.
Οι παρευρισκόμενοι εκεί παρακολουθούσαν με πολλή περιέργεια και ενδιαφέρον τις κινήσεις και σε ερώτησή τους, ο μελλοθάνατος, είπε: «Κριτήριο, αδελφοί μου, Κριτήριο, φοβερό Κριτήριο στο οποίο αντιδικούν οι Δαίμονες με τους Αγγέλους. Σας παρακαλώ αδελφοί μου κάνετε προσευχή για την ψυχή μου» και λέγοντας αυτά, μετά πολλών ωρών πάλη και αγωνία, παρέδωσε το πνεύμα.
Που όμως; κανείς δεν γνωρίζει, ποίοι άραγε να νίκησαν;
Φοβερή αδελφοί μου είναι η ώρα του θανάτου.
Φοβερό το Κριτήριο και η αντιδικία των Δαιμόνων και η απόφαση στα χέρια της θείας Δικαιοσύνης, αλλά ας παρακαλούμε τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν και να ζητήσωμεν απ' αυτόν, με εξομολόγηση και ταπεινή καρδιά, να νικήσει το Έλεός Του την Κρίσιν, επειδή η αγία Γραφή λέει: «Έλεος και κρίσιν άσομαί σοι Κύριε, ψάλω καί συνήσω εν οδώ άμώμω• πότε ήξεις προς με; διεπορευόμην εν κακία καρδίας μου, εν μέσω του οίκου μου» (Ψαλμ. Ρ' 100).
Δηλαδή: Εγώ Κύριε θα ψάλλω το έλεος Σου με την κρίση μαζί, κι αυτά θα τα καταλάβω όταν θα βρίσκομαι στο δρόμο της αναμαρτησίας και παρακαλώ πότε θα έλθεις σπίτι μου; Όταν θα βρίσκομαι στο δρόμο της ακακίας και της καλοσύνης; Τότε σε παρακαλώ να έλθεις να παραλάβεις την ψυχή μου και να την κρίνεις με το άπειρο Σου έλεος και όχι με τη δικαία Σου κρίση! Αυτό θα πρέπει όλοι μέρα νύχτα να παρακαλούμε και να διορθώνουμε τα σφάλματα και αμαρτήματα μας, και κατά τη θεία Του εντολή θα πρέπει για να τύχουμε του θείου ελέους, να γινόμαστε έτοιμοι όπως το είπε ο ίδιος «Γίνεσθε έτοιμοι, διότι ο θάνατος ως κλέπτης έρχεται εν ώρα ή ου δοκήται» και επειδή ο θάνατος έρχεται σαν κλέφτης τότε που δεν τον περιμένουμε, θα πρέπει ανά πασά στιγμή να είμαστε έτοιμοι να τον υποδεχτούμε και να λέμε κι εμείς με τον Προφήτη Δαυίδ «Πότε ήξεις προς με»; δηλ. πότε, Κύρη, θάρθεις και σε μένα να με πάρεις;

Φοβερή απολογία στην ώρα του θανάτου

Στην Καλύβα «Ευαγγελισμός της Θεοτόκου» της Αγίας Άννης, κατά το 1885 ασκητικά και με άκρα υπακοή και ταπείνωση έζησε ο Μοναχός Ευλόγιος, ό οποίος σε ηλικία 95 περίπου χρόνων έφυγε οριστικά από τον κόσμο τούτο για την άλλη την αιώνια ζωή.
Προείδε και προείπε το θάνατο του και πολλοί από τους Πατέρες της Σκήτης, όπως συνηθίζουν να κάνουν, πήγαιναν να πάρουν ευχή από τον μελλοθάνατο γέροντα.
Κατά κοινή ομολογία των Πατέρων αυτών, από το μελλοθάνατο γέροντα, πήρανε ένα μάθημα ιερής εξετάσεως και φοβερής απολογίας της ψυχής πού, στην προκειμένη περίπτωση, ή απολογία της ψυχής γίνονταν με το σώμα, διότι, ό Γέρο - Ευλόγιος, επί 24 ώρες πριν να παραδώσει το πνεύμα, κινούσε το κεφάλι του, πότε δεξιά και πότε αριστερά και τον ακούγανε οι Πατέρες να λέει:
«Που, πότε; Που, πότε;» Συνέχεια, χωρίς διακοπή.
Πολλοί από τους παρευρισκομένους δοκίμασαν να βαστήξουν το κεφάλι να μην το στρίβει δεξιά κι αριστερά, αλλά στάθηκε αδύνατο να το σταματήσουν.
Πολλές φορές έλεγε:
«Όχι, δεν έγινε αυτό, λέτε ψέματα. Για κείνο έκαμα μετάνοια»
και πάλι συνέχιζε:
«Που, πότε;»
Έτσι χωρίς να ειπεί τίποτε στους άλλους Μοναχούς παρέδωκε το πνεύμα κι έφυγε από τη ζωή αυτή, για τις αιώνιες Μονές, χωρίς καμιά άλλη πληροφορία!

Από το βιβλίο: "ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ"
ΑΝΔΡΕΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ Δ. - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1992
ψηφιοποίηση www.pigizois.gr


Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τώ αμαρτωλώ και ελέησόν με.

Άβαταρ μέλους
Νίκος
Διαχειριστής
Δημοσιεύσεις: 5866
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 11:05 am
Τοποθεσία: Κοζάνη

Re: "απόκειται τοίς ανθρώποις άπαξ αποθανείν μετά τούτο κρίσ

Δημοσίευσηαπό Νίκος » Σάβ Αύγ 18, 2012 12:26 pm

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΜΕΛΛΟΥΣΑ ΖΩΗ
«Είναι πολύ βαρύ, μετά από όσα έκανε ο Θεός
για μας τους ανθρώπους, να πάμε στην κόλαση
και να Τον λυπήσουμε. Ο Θεός να φυλάξη,
όχι μόνον άνθρωπος αλλά ούτε πουλί
να μην πάη στην κόλαση»


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1
Η αντιμετώπιση του θανάτου


Μνήμη θανάτου
- Γέροντα, τι πρέπει να σκέφτεται κανείς την ημέρα που γεννήθηκε;
- Να σκέφτεται την ημέρα που θα πεθάνη και να ετοιμάζεται για το μεγάλο ταξίδι.
- Γέροντα, όταν κατά την εκταφή βρεθή άλειωτο το σώμα του νεκρού, αυτό οφείλεται σε κάποια αμαρτία για την οποία δεν μετάνοιωσε ο άνθρωπος;
- Όχι, δεν είναι πάντα αιτία κάποια αμαρτία. Μπορεί να οφείλεται και σε φάρμακα που έπαιρνε ή στο χώμα του νεκροταφείου. Όπως και νάναι όμως, όταν κάποιος βγη άλειωτος, εξιλεώνεται κάπως με το ρεζίλεμα που παθαίνει μετά τον θάνατό του.
- Γέροντα, γιατί, ενώ ο θάνατος είναι το πιο σίγουρο γεγονός για τον άνθρωπο, εμείς τον ξεχνούμε;
- Ξέρεις, παλιά στα Κοινόβια υπήρχε ένας μοναχός που είχε ως διακονία να θυμίζη στους άλλους Πατέρες τον θάνατο. Περνούσε λοιπόν την ώρα της διακονίας από όλους τους αδελφούς και έλεγε στον καθέναν: «Αδελφέ, θα πεθάνουμε». Η ζωή είναι τυλιγμένη με την θνητή σάρκα. Το μεγάλο αυτό μυστικό δεν είναι εύκολο να το καταλάβουν όσοι άνθρωποι είναι μόνο «σάρκες», γιʼ αυτό δεν θέλουν να πεθάνουν, δεν θέλουν ούτε να ακούσουν για θάνατο. Έτσι ο θάνατος γιʼ αυτούς είναι διπλός θάνατος και διπλή στενοχώρια.
Ευτυχώς όμως ο Καλός Θεός οικονόμησε, ώστε να βοηθιούνται από μερικά πράγματα τουλάχιστον οι ηλικιωμένοι, που φυσιολογικά είναι πιο κοντά στον θάνατο. Ασπρίζουν τα μαλλιά, κόβεται το κουράγιο, οι δυνάμεις τους σιγά-σιγά τους εγκαταλείπουν, αρχίζουν να τρέχουν τα σάλια, οπότε ταπεινώνονται και αναγκάζονται να φιλοσοφούν πάνω στην ματαιότητα αυτού του κόσμου. Και να θέλουν να κάνουν καμμιά αταξία, δεν μπορούν, γιατί όλα αυτά τους φρενάρουν. Ή ακούν ότι κάποιος στην ηλικία τους ή και νεώτερος πέθανε, και θυμούνται τον θάνατο. Βλέπουμε στα χωριά, όταν χτυπάη η καμπάνα για κηδεία, οι ηλικιωμένοι που κάθονται στο καφενείο σηκώνονται, κάνουν τον σταυρό τους και ρωτούν να μάθουν ποιος πέθανε και πότε γεννήθηκε. «Ω, τι γίνεται, λένε, φθάνει και η δική μας σειρά• όλοι θα φύγουμε από αυτόν τον κόσμο!». Καταλαβαίνουν ότι τα χρόνια πέρασαν, ότι το σχοινί της ζωής τους άρχισε να μαζεύεται και ο Πολυχρόνης πλησιάζει. Έτσι διαρκώς σκέφτονται τον θάνατο. Πες σε ένα μικρό παιδί «κάνε μνήμη θανάτου», αυτό θα πη «τραλαλά» και θα συνεχίση να χτυπάη το τόπι του. Γιατί το μικρό παιδί, αν το βοηθούσε ο Θεός να καταλάβη τον θάνατο, θα απογοητευόταν το κακόμοιρο και θα αχρηστευόταν, γιατί δεν θα είχε όρεξη για τίποτε. Γιʼ αυτό οικονομάει ο Θεός σαν καλός Πατέρας να μην καταλαβαίνη τον θάνατο και να παίζη ξένοιαστο και χαρούμενο το τόπι του. Όσο περνάει όμως η ηλικία, σιγά-σιγά καταλαβαίνει και αυτό τον θάνατο.
Βλέπεις, και ένας αρχάριος μοναχός, ιδίως όταν είναι νέος, δεν μπορεί να έχη μνήμη θανάτου. Σκέφτεται ότι έχει χρόνια μπροστά του και δεν τον απασχολεί το ζήτημα αυτό. Θυμάστε και ο Απόστολος Παύλος που είπε: «Φωνάξτε τους νεανίσκους να πάρουν τον νεκρό Ανανία και την Σαπφείρα»; Και στα μοναστήρια συνήθως τα νέα καλογέρια θάβουν τους νεκρούς. Οι μεγάλοι συγκινημένοι ρίχνουν λίγο χώμα επάνω στο σώμα του νεκρού με ευλάβεια και ποτέ στο κεφάλι. Έχω μια δυσάρεστη εικόνα από ένα μοναστήρι όπου είχε πεθάνει ένας αδελφός. Την ώρα του ενταφιασμού, όταν έλεγε ο ιερεύς «γη ει και εις γην απελεύσει», όλοι οι Πατέρες με πολλή ευλάβεια και συστολή πήραν λίγο χώμα και το έρριξαν επάνω στην σορό του μοναχού, όπως συνηθίζεται να γίνεται. Ένας νεαρός μοναχός μάζεψε το ζωστικό του, πήρε το φτυάρι και απρόσεκτα και με ορμή έρριχνε πάνω στον νεκρό οτιδήποτε εύρισκε μπροστά του, χώμα, πέτρες, ξύλα, παφ-παφ..., για να δείξη παλληκαριά! Βρήκε την ώρα να δείξη την δύναμή του, την εργατικότητά του. Δεν είναι ότι φύτευαν δένδρα ή γέμιζαν κάποιον λάκκο, για να μπη η καλωσύνη, η θυσία, και να πη: «Οι άλλοι είναι γεροντάκια. Τι να περιμένω από αυτούς; Ας δουλέψω εγώ». Οπότε θα κουραζόταν λίγο παραπάνω, για να ξεκουράση τους άλλους. Εδώ και ένα ζώο να δη κανείς νεκρό, λυπάται, πόσο μάλλον να βλέπη τον αδελφό του στον τάφο και με το φτυάρι να ρίχνη με μια ορμή και απρόσεκτα πάνω στον νεκρό χώμα, πέτρες... Αυτό δείχνει ότι δεν είχε καμμιά συναίσθηση του θανάτου.

Η συμφιλίωση με τον θάνατο
- Γέροντα, έγινε η τελική διάγνωση. Ο όγκος που έχετε είναι καρκίνος, και μάλιστα άγριος.
- Φέρε ένα μαντήλι να χορέψω το «Έχε γεια, καημένε κόσμε»! Εγώ ποτέ δεν χόρεψα στην ζωή μου, αλλά τώρα από την χαρά μου που πλησιάζει ο θάνατος θα χορέψω.
- Γέροντα, ο γιατρός είπε ότι πρέπει να γίνουν πρώτα ακτινοβολίες, για να συρρικνωθή ο όγκος, και μετά να γίνη επέμβαση.
- Κατάλαβα! Πρώτα θα βομβαδίση η αεροπορία και μετά θα γίνη η επίθεση! Λοιπόν θα πάω επάνω και θα σας φέρω νέα!... Μερικοί, ακόμη και γέροι, αν τους πη ο γιατρός «θα πεθάνης» ή «πενήντα τοις εκατό υπάρχει ελπίδα να ζήσης», στεναχωριούνται. Θέλουν να ζήσουν. Τι θα βγάλουν; Απορώ! Αν είναι κανείς νέος, ε, κάπως δικαιολογείται, αλλά ένας γέρος να κάνη προσπάθεια να ζήση, αυτό δεν το καταλαβαίνω. Άλλο είναι να κάνη μια θεραπεία, για να μπορή να αντέξη κάπως τον πόνο. Δεν θέλει δηλαδή να παρατείνη την ζωή του, αλλά θέλει μόνο να είναι λίγο πιο υποφερτοί οι πόνοι και να αυτοεξυπηρετήται, μέχρι να πεθάνη• αυτό έχει νόημα.
- Γέροντα, παρακαλούμε τον Θεό να σας δώση παράταση ζωής.
- Γιατί, Ο Ψαλμός δεν λέει ότι εβδομήκοντα είναι τα χρόνια της ζωής μας;
- Προσθέτει όμως ο Ψαλμωδός και «εάν εν δυναστείαις, ογδοήκοντα»...
- Ναι, αλλά λέει και «το πλείον αυτών κόπος και πόνος», οπότε καλύτερη η ανάπαυση στην άλλη ζωή!
- Μπορεί, Γέροντα, κάποιος από ταπείνωση να μην αισθάνεται έτοιμος πνευματικά για την άλλη ζωή και να θέλη ακόμη να ζήση, για να ετοιμασθή;
- Αυτό είναι καλό, αλλά που να ξέρει ότι, αν ζήση κι άλλο, δεν θα γίνη χειρότερος;
- Γέροντα, πότε συμφιλιώνεται κανείς με τον θάνατο;
- Ποτέ; Άμα ζη μέσα του ο Χριστός, τότε είναι χαρά ο θάνατος. Όχι όμως να χαίρεται που θα πεθάνη, γιατί βαρέθηκε την ζωή του. Όταν χαίρεσαι τον θάνατο, με την καλή έννοια, φεύγει ο θάνατος και πάει να βρη κανέναν φοβητσιάρη! Όταν θέλης να πεθάνης, δεν πεθαίνεις. Όποιος καλοπερνάει, φοβάται τον θάνατο, γιατί ευχαριστιέται με την κοσμική ζωή και δεν θέλει να πεθάνη, Αν του πουν για θάνατο, λέει: «Κουνήσου από την θέση σου»! Ενώ, όποιος ταλαιπωρείται, πονάει κ.λπ., θεωρεί τον θάνατο λύτρωση και λέει: «Κρίμα, δεν ήρθε ακόμη ο Χάρος να με πάρη... Κάποιο εμπόδιο θα τον βρήκε»!
Λίγοι άνθρωποι θέλουν τον θάνατο. Οι πιο πολλοί κάτι θέλουν να τελειώσουν και δεν θέλουν να πεθάνουν. Ο καλός Θεός όμως οικονομάει να πεθάνη ο καθένας, όταν ωριμάση. Πάντως ένας πνευματικός άνθρωπος, είτε νέος είναι είτε γέρος, πρέπει να χαίρεται που ζη, να χαίρεται που θα πεθάνη, αλλά να μην επιδιώκη να πεθάνη, γιατί αυτό είναι αυτοκτονία.
Για έναν πεθαμένο κοσμικά και αναστημένο πνευματικά δεν υπάρχει ποτέ καθόλου αγωνία, φόβος και άγχος, γιατί περιμένει τον θάνατο με χαρά, επειδή θα πάη κοντά στον Χριστό και θα αγάλλεται. Αλλά χαίρεται και γιατί ζη, επειδή ζη πάλι κοντά στον Χριστό και νιώθει ένα μέρος της χαράς του Παραδείσου επί της γης και διερωτάται αν υπάρχη ανώτερη χαρά στον Παράδεισο από αυτήν που νιώθει στην γη. Τέτοιοι άνθρωποι αγωνίζονται με φιλότιμο και αυταπάρνηση και, επειδή μπροστά τους τον θάνατο και τον σκέφτονται καθημερινά, ετοιμάζονται πιο πνευματικά, αγωνίζονται τολμηρότερα και νικούν την ματαιότητα.

Οι ετοιμοθάνατοι
- Γέροντα, μας ζήτησαν να ευχηθούμε για κάποιον που μέρες ψυχορραγούσε και δεν έβγαινε η ψυχή του.
- Γιατί δεν έβγαινε η ψυχή του; Εξομολογήθηκε;
- Όχι, δεν θέλησε να εξομολογηθή. Δηλαδή, Γέροντα, η ταλαιπωρία του ανθρώπου, όταν βγαίνη η ψυχή του, οφείλεται στην αμαρτωλότητά του;
- Δεν είναι απόλυτο αυτ
ό. Ούτε όταν βγαίνη η ψυχή του ανθρώπου ήρεμα, σημαίνει πως είναι σε καλή κατάσταση, αλλά ούτε και όσοι ταλαιπωρούνται στα τελευταία τους σημαίνει πως έχουν πολλές αμαρτίες. Είναι μερικοί που από μεγάλη ταπείνωση ζητούν επίμονα από τον Θεό να έχουν άσχημο τέλος, για να μείνουν μετά τον θάνατό τους στην αφάνεια. Ή μπορεί κάποιος να έχη άσχημο τέλος, για να ξεχρεώση λίγο χρέος. Επειδή λ.χ. τον εγκωμίαζαν οι άνθρωποι περισσότερο από όσο άξιζε, επιτρέπει ο Θεός να παρουσιάση παραξενιές την ώρα του θανάτου του, για να ξεπέση στα μάτια των ανθρώπων. Άλλες φορές πάλι οικονομάει ο Θεός να έχουν μερικοί δυσκολία, όταν ψυχορραγούν, για να καταλάβουν όσοι είναι κοντά του πόσο δύσκολα είναι εκεί στην κόλαση, όταν δεν τακτοποιηθής εδώ. Ενώ, εάν είναι τα χαρτιά καλά, είσαι δηλαδή τακτοποιημένος, περνάς από την μια ζωή στην άλλη, χωρίς να σε πλησιάζουν καθόλου τα ταγκαλάκια.
- Γέροντα, σε έναν ετοιμοθάνατο ή σε κάποιον που έχει μια σοβαρή αρρώστια είναι σωστό να μην πούμε την αλήθεια;
- Ανάλογα και με το τι άνθρωπος είναι. Καμμιά φορά, με ρωτάει κανένας καρκινοπαθής: «Τι λες, Γέροντα, θα ζήσω ή θα πεθάνω;». Αν του πω «θα πεθάνης», θα πεθάνη εκείνη την ώρα από την στενοχώρια του. Ενώ, αν δεν του το πω, παίρνει κουράγιο και αντιμετωπίζει με θάρρος την αρρώστια του. Όταν ωριμάση, σηκώνει μόνος του τον σταυρό του και προχωράει. Έτσι μπορεί να ζήση μερικά χρόνια, να συμπαρασταθή στην οικογένειά του και να ετοιμασθή και αυτός και οι δικοί του. Δεν του λέω φυσικά ότι θα ζήση χίλια χρόνια ή ότι αυτό που έχει δεν είναι τίποτε, αλλά του λέω: «Ανθρωπίνως είναι δύσκολο να βοηθηθής. Φυσικά για τον Θεό δεν είναι τίποτε δύσκολο, αλλά εσύ κοίταξε να τακτοποιηθής».
- Μερικές φορές, Γέροντα, οι δικοί του διστάζουν να τον κοινωνήσουν, για να μην τον βάλουν σε λογισμούς.
- Δηλαδή να πάη ακοινώνητος, για να μην καταλάβη ότι θα πεθάνη και στεναχωρεθή; Ας του πουν οι δικοί του: «Η Θεία Κοινωνία είναι φάρμακο. Θα σε βοηθήση. Καλά είναι να κοινωνήσης». Οπότε κοινωνάει, βοηθιέται και συγχρόνως ετοιμάζεται για την άλλη ζωή.
- Γέροντα, στους ψυχορραγούντας πρέπει να κάνουν Ευχέλαιο;
- Σε όσους δυσκολεύονται να ξεψυχήσουν, διαβάζουν την «Ακολουθία εις ψυχορραγούντα». Το Ευχέλαιο γίνεται για όλους τους αρρώστους, δεν γίνεται μόνο για όσους βρίσκονται στα τελευταία τους.
- Αυτά που λέει, Γέροντα, κανείς, όταν ψυχορραγή, έχουν κάποια σχέση με την κατάστασή του;
- Να μη βγάζουμε εύκολα συμπεράσματα. Μπορεί κάποιος την ώρα που ξεψυχάει να πονάη, να ζορίζεται και το πρόσωπό του να έχη την έκφραση του πόνου, οπότε οι άλλοι νομίζουν ότι δεν είναι καλά ψυχικά. Διαφέρει όμως η πονεμένη έκφραση από την άλλη που είναι άγρια και τρομαγμένη. Εκείνος υποφέρει, έχει τον πόνο του ο καημένος και οι άλλοι μπορεί να λένε ότι παλεύει με τα δαιμόνια που ήρθαν να του πάρουν την ψυχή!
- Γέροντα, μια ψυχή που φεύγει από αυτήν την ζωή τακτοποιημένη θα περάση από τα τελώνια;
- Όταν μια ψυχή είναι τακτοποιημένη και ανεβαίνη στον Ουρανό, δεν μπορούν τα ταγκαλάκια να την πειράξουν. Ενώ, αν δεν είναι τακτοποιημένη, βασανίζεται από τα ταγκαλάκια. Μερικές φορές μάλιστα ο Θεός επιτρέπει να βλέπη τα τελώνια η ψυχή του ανθρώπου που έχει χρέη, την ώρα που ψυχορραγεί, για να βοηθήση εμάς που θα ζήσουμε ακόμη, ώστε να αγωνισθούμε να εξοφλήσουμε εδώ τα χρέη μας. Θυμάστε το γεγονός με την Θεοδώρα; Οικονομάει δηλαδή να βλέπουν μερικοί ορισμένα πράγματα, για να βοηθηθούν οι άλλοι και να μετανοήσουν. Στον βίο του Οσίου Ευφροσύνου λ.χ. διαβάζουμε ότι ο Ηγούμενος, μετά από το όραμα που είδε, βρέθηκε με τα μήλα στο χέρι, για να τα δουν οι άλλοι και να βοηθηθούν.
Καμμιά φορά πάλι οικονομάει ο Θεός να έχη η ψυχή έναν διάλογο την ώρα που ξεψυχάει, για να μετανοήση ο ίδιος ο άνθρωπος που βρίσκεται στα τελευταία του ή αυτοί που τον ακούν. Βλέπεις, ο Θεός έχει πολλούς τρόπους που σώζει τον άνθρωπο. Πότε βοηθάει με Αγγέλους, πότε με δοκιμασίες ή με διάφορα σημεία. Είχα γνωρίσει μια γυναίκα που φερόταν βάρβαρα στον άνδρα της και στην πεθερά της• τους έδερνε και τους δύο. Εκείνη γύριζε στις γειτονιές και κουβέντιαζε και την πεθερά της, που ήταν γριούλα, την έστελνε κάθε μέρα στο χωράφι. Πήγαινε η φουκαριάρα η γριά κάθε μέρα στο χωράφι, δυο ώρες δρόμο, σβαρνίζοντας τα πόδια της και δούλευε από το πρωί ως το βράδυ, χωρίς να παραπονιέται. Ώσπου μια μέρα, μόλις γύρισε στο σπίτι, πτώμα από την κούραση, έπεσε κάτω και έλεγε στην νύφη της: «Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ μου παίρνει την ψυχή. Σκούπισε, παιδάκι μου, τα αίματα». «Ποια αίματα, γιαγιά;», την ρωτούσε με αγωνία η νύφη, γιατί δεν έβλεπε να έχη αίματα επάνω της. «Να, παιδάκι μου, τα αίματα που τρέχουν! Σκούπισέ τα, σκούπισέ τα!». Γυρίζει η νύφη να κοιτάξη, και η γιαγιά είχε ξεψυχήσει. Μετά από αυτό το περιστατικό συνετίσθηκε και άλλαξε ζωή• από θηρίο έγινε αρνί. Ήταν οικονομία Θεού να δη την πεθερά της να ξεψυχάη με αυτά τα λόγια, να πιστέψη ότι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ παίρνει τις ψυχές δήθεν με το σπαθί, για να φοβηθή και να μετανοήση. Της μίλησε δηλαδή ο Θεός με την γλώσσα που καταλάβαινε, για να συνέλθη, γιατί, φαίνεται, θα είχε καλή διάθεση.
- Και όταν, Γέροντα, ο ετοιμοθάνατος φωνάζη κεκοιμημένους συγγενείς του, τι σημαίνει;
- Πολλές φορές και αυτό γίνεται, για να παραδειγματίζωνται οι άλλοι που είναι κοντά στον ετοιμοθάνατο. Γνώρισα μια πλούσια κυρία, που ήταν αγία γυναίκα. Δεν είχε παντρευτή και έμενε με την αδελφή της, στην οποία είχε δώσει όλη την περιουσία της. Ο γαμπρός της, που πέθανε μετά από αυτήν, όταν ξεψυχούσε, την φώναζε: «Έλα, Δέσποινα, να συγχωρεθούμε. Να με συγχωρέσης..., πολύ σε ταλαιπώρησα, να με συγχωρέσης!». «Που είναι η Δέσποινα;», τον ρώτησαν. «Να, δεν την βλέπετε; να, εκεί είναι!» τους είπε και μετά ξεψύχησε.
- Συγχωρούνται, Γέροντα, έτσι οι άνθρωποι, ακόμη και την τελευταία στιγμή της ζωής τους με κάποιον που έχει ήδη πεθάνει;
- Επιτρέπει ο Θεός, έστω και έτσι να συγχωρεθούν, επειδή ο άνθρωπος, την ώρα που πεθαίνει, μετανοιώνει και αισθάνεται την ανάγκη να ζητήση συγγνώμη.

Από το βιβλίο: "ΨΕΙΓΜΑΤΑ ΧΡΥΣΟΥ" Από τους Λόγους του Γέροντος Παΐσίου Αγιορείτη
http://www.nikolaos.6te.net


Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τώ αμαρτωλώ και ελέησόν με.

Άβαταρ μέλους
Achilleas
Δημοσιεύσεις: 2088
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 7:09 pm

Re: "απόκειται τοίς ανθρώποις άπαξ αποθανείν μετά τούτο κρίσ

Δημοσίευσηαπό Achilleas » Σάβ Αύγ 18, 2012 12:26 pm

Αναμφισβήτητα ο θάνατος είναι ένα οδυνηρό γεγονός, που δημιουργεί στους ανθρώπους πόνο και θλίψη. Η νίκη όμως του Χριστού επί του θανάτου έδωσε ελπίδα και δύναμη στον κάθε χριστιανό, να μην φοβάται το θάνατο. Γι' αυτό ο χριστιανός μπορεί να νικά κάθε εμπόδιο στη ζωή του, αποτυχίες, αρρώστιες, οτιδήποτε. Αρκεί, να έχει τον Χριστό μέσα του. Αυτό όμως για να γίνει, πρέπει να συμμετέχει στη ζωή της Εκκλησίας ενεργά. Τα Μυστήρια της Εκκλησίας είναι που θα τον βοηθήσουν πνευματικά ώστε να μην φοβάται ακόμα και αυτόν τον θάνατο.


Μακάριοι οι πραείς, ότι αυτοί κληρονομήσουσι την γην.

Άβαταρ μέλους
Domna
Δημοσιεύσεις: 341
Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 6:36 pm

Re: "απόκειται τοίς ανθρώποις άπαξ αποθανείν μετά τούτο κρίσ

Δημοσίευσηαπό Domna » Σάβ Αύγ 18, 2012 12:28 pm

Τό φοβερό δικαστήριο
Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

Εικόνα

Ἀπό τό βιβλίο «Πορεία πρός τόν οὐρανό» του Ἁγίου Τύχωνος τοῦ Ζάντονσκ


Ἀγαπητοί χριστιανοί! Τρέμω ἀπό φόβο ἀκούγοντας καί στοχαζόμενος τά λόγια:
«Ἰδού ἔρχομαι ταχύ, καί ὁ μισθός μου μετ’ ἐμοῦ, ἀποδοῦναι ἑκάστῳ ὡς τό ἔργον ἔσται αὐτοῦ» (Ἀποκ. 22, 12).
Ποιός τά λέει αὐτά; Ὁ Θεός ὁ Μέγας καί Φοβερός. Τί λέει; Ὅτι θά ἔρθει Αὐτός ὁ Ἴδιος νά κρίνει τήν Οἰκουμένη καί ν’ ἀποδώσει στόν καθένα κατά τά ἔργα του.

Φτωχοί ἁμαρτωλοί! Τί πρέπει νά σκέφτεστε ἀκούγοντας αὐτά τά λόγια; Ὁ Ἴδιος ὁ Θεός ἔρχεται νά σᾶς κρίνει σύμφωνα μέ τίς πράξεις σας! Φοβηθεῖτε ν’ ἁμαρτάνετε πλέον καί νά παρανομεῖτε! Ἔρχεται μέ δύναμη καί δόξα πολλή!...
Λυπήσου, Κύριε, λυπήσου τό πλάσμα Σου!
Κανένας ἀναμάρτητος, παρά μόνο Ἐσύ.

***
Φοβερή, ἀδελφοί μου, θά εἶναι ἡ μέρα καί ἡ ὥρα ἐκείνη, ὅταν ὁ Κύριος θά κρίνει τούς ἁμαρτωλούς. Τρομάζουμε στή σκέψη ἑνός ἐπίγειου δικαστηρίου· ἀσύγκριτα φοβερότερο θά εἶναι τό δικαστήριο ἐκεῖνο.
Ἐδῶ δικάζουν ἄνθρωποι ὅμοιοί μας· σ’ ἐκεῖνο τό δικαστήριο θά δικάσει ὁ Ἴδιος ὁ Θεός!
Ἐδῶ ὑπάρχουν μάρτυρες πού κατηγοροῦν ἤ ὑπερασπίζονται τόν ὑπόδικο· ἐκεῖ δέν θά χρειαστοῦν, γιατί ὁ δικαστής τά γνωρίζει ὅλα μέ ἀκρίβεια.
Ἐδῶ συμβαίνουν συχνά προσωποληψίες: Εὐνοεῖται ὁ πλούσιος ἀντί γιά τό φτωχό ἤ ὁ ἀριστοκράτης ἀντί τόν ἄσημο· ἐκεῖ ὁ δικαστής δέν ἐξετάζει πρόσωπα, ἀλλά δικάζει σύμφωνα μέ τή συνείδηση καί τά ἔργα τοῦ καθένα.
Ἐδῶ, στ’ ἀνθρώπινα δικαστήρια, παρουσιάζονται βοηθοί καί συνήγοροι. Συνηγοροῦν οἱ εὐγενεῖς γιά τούς εὐγενεῖς, οἱ πλούσιοι γιά τούς πλούσιους, οἱ φίλοι γιά τούς φίλους· ἐκεῖ δέν θά συμβαίνουν αὐτά. Ὁ καθένας θά δώσει μόνος του ἀπολογία γιά τόν ἑαυτό του.
Ἐδῶ πολλές φορές ὑποστηρίζουν τόν ἄνθρωπο τό χρυσάφι καί τό ἀσήμι του· ἐκεῖ ὅμως ὄχι.
Ἐδῶ δίνουν καί παίρνουν οἱ ρητορεῖες καί οἱ σοφιστεῖες· ἐκεῖ ὅλοι θά μείνουν ἄλαλοι.
Ἐδῶ ὁ ὑπόδικος κατηγορεῖται καί δικάζεται μπροστά σέ μικρό ἀκροατήριο· ἐκεῖ ὁ ἁμαρτωλός θά κατηγορεῖται καί θά δικάζεται μπροστά σ’ ὅλο τόν κόσμο.
Ἐδῶ ἐξετάζονται μόνο οἱ φανερές πράξεις· ἐκεῖ ἀκόμα καί οἱ μυστικές σκέψεις.

Ἐδῶ δικάζονται μόνο τά πονηρά ἔργα· σ’ ἐκεῖνο τό δικαστήριο καί τά μάταια λόγια· «πᾶν ρῆμα ἀργόν ὅ ἐάν λαλήσωσιν οἱ ἄνθρωποι, ἀποδώσουσι περί αὐτοῦ λόγον ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως» (Ματθ. 12, 36).
Ἄν λοιπόν καί γιά κάθε περιττό λόγο θά κριθοῦμε ἐκεῖ, τότε τί καρτεροῦν ὅσοι βεβηλώνουν καί τήν ψυχή καί τό σῶμα τους μέ αἰσχρότητες; Ὅσοι κάνουν τίς χῆρες καί τά ὀρφανά νά χύνουν δάκρυα; Ὅσοι κλέβουν καί ἁρπάζουν τά ξένα ἀγαθά; Ὅσοι μέ τή γλώσσα τους, σάν ξίφος, σφάζουν καί φονεύουν τόν πλησίον τους; Ὅσοι ἐξαπατοῦν καί ἐμπαίζουν τούς συνανθρώπους τους; Καί ὅσοι γενικά τρέφονται μέ τήν ἁμαρτία σάν μέ ψωμί;

***
«Ἰδού ἔρχομαι ταχύ, καί ὁ μισθός μου μετ’ ἐμοῦ, ἀποδοῦναι ἐκάστῳ ὡς τό ἔργον ἔσται αὐτοῦ».
Γένος ἐκλεκτό τῶν χριστιανῶν, εἴδαμε τήν πρώτη ἔλευση τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Θεοῦ μας. Θά δοῦμε καί τή δεύτερη, ὅπως ὁ Ἴδιος προαναγγέλει: «Ἰδού ἔρχομαι ταχύ»…
Τήν πρώτη ἔλευση προανήγγειλαν οἱ προφῆτες Του, καί πραγματοποιήθηκε. Τή δεύτερη μᾶς τήν κηρύσσουν οἱ διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας: Νά, ἔρχεται, ἔρχεται πάλι ὁ Χριστός στόν κόσμο. Θά ἔρθει ξαφνικά.
Ἠ πρώτη Του ἔλευση ἦταν ἀθόρυβη καί ταπεινή. Ἡ δεύτερη θά εἶναι βροντερή καί ἔνδοξη: «Ώσπερ γάρ ἡ ἀστραπή ἐξέρχεται ἀπό ἀνατολῶν καί φαίνεται ἕως δυσμῶν, οὕτως καί ἡ παρουσία τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου» (Ματθ. 24, 27).
Στήν πρώτη Τόν εἶδε ὁ κόσμος νά πάσχει καί νά πεθαίνει γιά τίς ἁμαρτίες μας. Στή δεύτερη θά Τόν δεῖ «καθήμενον ἐπί θρόνου δόξης Αὐτοῦ» νά κρίνει τούς ἀνθρώπους γιά τίς ἁμαρτίες τους καί ν’ «ἀποδίδη ἐκάστῳ τά ἔργα αὐτοῦ».
Τώρα λέει, στούς ἁμαρτωλούς, «μετανοῆστε» τότε θά τούς λέει, «ἀπολογηθεῖτε!» Τώρα καλεῖ κοντά Του τούς ἁμαρτωλούς -«ἔλθετε πρός με»· τότε θά τούς ἀποδιώξει, ἄν δέν μετανόησαν- «πορεύεσθε ἀπ’ ἐμοῦ». Ποῦ; «Εἰς τό πῦρ τό αἰώνιον τό ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καί τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ» (Ματθ. 25, 41).
Ὦ, πόσο φοβερός εἶναι τοῦτος ὁ λόγος!
Φτωχοί ἁμαρτωλοί! Δέν ἦρθε ἀκόμα ἐκείνη ἡ μέρα. Ὁ Κριτής «μακροθυμεῖ εἰς ἡμᾶς, μή βουλόμενος τινάς ἀπολέσθαι» (Β΄Πέτρ. 3, 9). Ἀκόμα περιμένει τή μετάνοιά μας. Ἀκόμα δέν μᾶς δικάζει, ἀλλά χαρίζει τό ἔλεός Του σε ὅποιον μετανοεῖ καί Τοῦ τό ζητάει.
Ἄς μετανοήσουμε λοιπόν κι’ ἐμεῖς γιά νά λάβουμε τό ἔλεός Του, ν’ ἀξιωθοῦμε νά σταθοῦμε στά δεξιά Του καί ν’ ἀκούσουμε τή χαρμόσυνη φωνή: «Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τήν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπό καταβολῆς κόσμου» (Ματθ. 25, 34).
***
Ἀλλά φοβερός, ἀγαπητοί μου, εἶναι καί τοῦτος ὁ λόγος: «Ἐλέγξω σέ καί παραστήσω κατά προσωπόν σου τάς ἁμαρτίας σου» (Ψαλμ. 49, 21). Καί αὐτόν τόν λόγο ὁ μεγάλος Θεός τόν ἀπευθύνει σέ ποιόν; Στόν ἁμαρτωλό, καθώς ἀναφέρει πιό πάνω ὁ ἴδιος ψαλμός: «Τῷ δέ ἁμαρτωλῷ εἶπεν ὁ Θεός» (Ψαλμ. 49, 16). Τί τοῦ εἶπε; Ὅτι θά τόν ἐλέγξει γιά ὅλες του τίς ἁμαρτίες καί θά παρουσιάσει μπροστά στά ματιά του ὅλες τίς παράνομες ἐνέργειές του. Ποῦ; Σέ παγκόσμια θέα. Ἐκεῖ πού θά βρίσκονται οἱ ἅγιοι ἄγγελοι καί θά συγκεντρωθοῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ὅσοι ἔζησαν ἀπό τήν ἀρχή τοῦ κόσμου.
Σ’ αὐτή τήν παγκόσμια σύναξη θά ἐλεγχθεῖ κάθε ἁμαρτωλός. Οἱ ἀσυνείδητες καί βδελυκτές στό Θεό πράξεις του θά φανερωθοῦν καί θ’ ἀποκαλυφθοῦν μπροστά στά μάτια ὅλου τοῦ κόσμου.
«Ἐλέγξω σε καί παραστήσω κατά πρόσωπόν σου τάς ἁμαρτίας σου».
Ἐσύ, ἁμαρτωλέ, ἔκανες αὐτό κι αὐτό: «Εἰ ἐθεώρεις κλέπτην, συνέτρεχες αὐτῷ, καί μετά μοιχοῦ τήν μερίδα σου ἐτίθεις. Τό στόμα σου ἐπλεόνασε κακίαν, καί ἡ γλώσσα σου περιέπλεκε δολιότητα· καθήμενος κατά τοῦ ἀδελφοῦ σου κατελάλεις καί κατά τοῦ υἱοῦ τῆς μητρός σου ἐτίθεις σκάνδαλον» (Ψαλμ. 49, 18-20).
Ἁμαρτωλέ! Ἐσύ παρέβαινες τό νόμο Μου καί «ἀπέρριπτες τούς λόγους μου εἰς τά ὀπίσω»! Καί νομίζεις ὅτι ὅλ’ αὐτά θά περάσουν ἀπαρατήρητα, χωρίς νά τά τιμωρήσω; «Ἕνεκεν τίνος παρώξυνεν ὁ ἀσεβής τόν Θεόν; Εἶπε γάρ ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· οὐκ ἐκζητήσει (δέν θά ζητήσει λόγο)» (Ψαλμ. 9, 34).
Ὄχι, ὄχι! Δέν θά εἶναι ἔτσι, ὅπως ἐσύ κακῶς ὑπολογίζεις, ἱκανοποιώντας καί ἐξαπατώντας τόν ἑαυτό σου! Ἐγώ ὅλα ὅσα ἔπραξες θά τά ἐρευνήσω, καί τά παράνομά σου ἔργα, λόγια, σκέψεις, ἀποφάσεις, σχέδια, θά τά φανερώσω μπροστά σου!
Ναί, ἐσύ ὁ ἁμαρτωλός, ἔτσι ἄνομα σκεφτόσουν καί ἐπιθυμοῦσες κι ἔτσι ἔκανες καί ἔλεγες· καί μ’ ὅλα αὐτά παρέβαινες τόν αἰώνιο καί ἀπαράβατο νόμο Μου. Καί τά λόγια του στόματός Μου τά ἅγια τά περιφρονοῦσες καί τά καταπατοῦσες! «Ἐλέγξω σε καί παραστήσω κατά πρόσωπόν σου τάς ἁμαρτίας σου».
Στόν ἄσωτο καί αἰσχρό ἄνθρωπο θά παραστήσει ὁ Κύριος ὅλους τούς αἰσχρούς του πόθους, λόγους, βλέμματα καί πράξεις. Θά τοῦ παρουσιάσει πῶς καί πότε τά ἔπραξε καί μέ ποιό πρόσωπο κυλίστηκε στό βοῦρκο.
Στόν κακοῦργο θά φανερώσει σέ ποιόν καί μέ ποιό τρόπο ἔκανε κακό, ποιόν καί πότε πότισε μέ δηλητήριο καί τοῦ ἀφαίρεσε ἤ τοῦ συντόμευσε τή ζωή· ποιόν καί μπροστά σέ ποιόν συκοφάντησε καί ἔγινε αἰτία καταισχύνης του, διασυρμοῦ, χλεύης, εἰρωνείας, θλίψεως κ.λπ.
Ὁ κλέφτης καί ὁ ληστής θά δοῦν μπροστά τους ὅλες τίς κλοπές πού ἔκαναν, εἴτε κρυφά καί δόλια εἴτε φανερά· θά δοῦν τί, ποῦ καί ἀπό ποιόν ἅρπαξαν καί ποιόν ἐξαπάτησαν.
Στόν παράνομο ἔμπορο θά φανερωθοῦν ποιά ἐμπορεύματα πουλοῦσε μέ ἀσυνειδησία, ἀδικώντας καί ἐξαπατώντας ἔτσι τούς ἀνθρώπους· ποιά σάπια πράγματα γιά γερά, ποιά φθηνά γιά ἀκριβά καί ποιά ἄλλα ἀντ’ ἄλλων. Θά φανερωθεῖ πόσο νερό ἀνακάτευε μέ τό κρασί, πόσες φορές καί γιά ποιό ἐμπόρευμα ἀπαιτοῦσε ἐξογκωμένες τιμές, καταπατώντας τή συνείδησή του. Ναί, θ’ ἀκούσει: «Ἐσύ τόν τάδε, στήν τάδε περίσταση, πουλώντας τά ἐμπορεύματά σου, τόν ἐξαπάτησες μέ ἀσυνειδησία βάζοντας πάνω ἀπό τό νόμο Μου – ’’οὐ κλέψεις’’- τήν αἰσχροκέρδειά σου».
Στό βλάσφημο καί ὑβριστή θά παρουσιαστοῦν ὅλες οἱ βλασφημίες πού ξεστόμιζε ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, τῶν ἁγίων καί τῶν συνανθρώπων του.
Στόν κακότροπο προϊστάμενο θά ἐμφανιστεῖ ἡ ἀδιαφορία του γιά τούς ὑφισταμένους του, ἡ πίεση, ἡ ὀργή, ἡ σκληρότητα, ἡ ἀπανθρωπιά καί τά λοιπά παράνομα ἔργα του.
Στόν ἀδιάφορο ποιμένα τῆς Ἐκκλησίας θά φανερωθοῦν οἱ ἀμέλειές του γιά τό ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ καί οἱ ἄλλες ἁμαρτίες του.
Ὁ δικαστής πού δωροδοκήθηκε, θά δεῖ νά ἐμφανίζονται μπροστά του οἱ ψευδορκίες, ἡ καταπάτηση τῆς ἀλήθειας καί τῆς δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ καί οἱ ἄλλες παρανομίες του.
Οἱ ἀμελεῖς γονεῖς θά δοῦν τήν ἀδιαφορία τους γιά τήν ἀγωγή τῶν παιδιῶν τους, μέ ἐπακόλουθο τό παραστράτημα καί τήν καταστροφή τους, καθώς καί τό σκανδαλισμό πού τούς προξενοῦσαν μέ τό κακό τους παράδειγμα.
Μ’ ἕνα λόγο οἱ ἁμαρτίες πού κάθε ἁμαρτωλός ἔκανε κρυφά ἤ φανέρα, θά τόν συνοδεύσουν ἐκεῖ στήν Κρίση καί θά φανερωθοῦν μπροστά του.
Θά ἐμφανιστοῦν καί σέ σᾶς, φιλοκόσμοι καί φιλήδονοι καί καλομαθημένοι, τά συμπόσιά σας τά γλέντια σας, οἱ διασκεδάσεις σας, τά θεάματά σας, τά μασκαρέματά σας, οἱ χοροί σας, οἱ χαρτοπαιξίες σας, οἱ κρουαζιέρες σας καί οἱ λοιπές ’’χαρές’’ σας. Ἐσεῖς ἀποστρέψατε τίς καρδιές σας ἀπό τό Θεό, στόν ὁποῖο λέγατε πώς πιστεύετε, καί στρέψατε σ’ αὐτά τά ἐνδιαφέροντά σας. Ὄχι στό Θεό καί στή βασιλεία Του, ἀλλά στίς ματαιότητες τοῦ κόσμου στρέψατε τή θέλησή σας, κι ἐκεῖ βρίσκατε τήν ἀνάπαυση καί τή χαρά σας. Τότε λοιπόν, ἀντί γιά τήν αἰώνια χαρά, θά δοκιμάσετε αἰώνιες τιμωρίες, τήν ὀδύνη, τή λύπη, τό στεναγμό.
«Ἐλέγξω σε καί παραστήσω κατά πρόσωπόν σου τάς ἁμαρτίας σου».
Τότε θά ἐλεγχθεῖ κάθε ἁμαρτωλός καί θ’ ἀκούσει:
-Νά τί ἄνθρωπος εἶσαι, νά τά ἔργα σου!
Θά τό ἀκούσουν αὐτό ὁ ἀκόλαστος, ὁ κλέφτης καί ὁ ληστής, ὁ πονηρός καί ὁ ὑποκριτής, ὁ ἄδικος καί ἀπάνθρωπος προϊστάμενος, ὁ ἀσυνείδητος ὑφιστάμενος, ὁ δωροδοκούμενος δικαστής, ὁ κάθε εἴδους ἐγκληματίας, ὁ κακός ποιμένας τῆς Ἐκκλησίας, ὁ κάθε ἁμαρτωλός πού δέν καθαρίστηκε μέ τή μετάνοια. Θά τό ἀκούσουν καί θά κυριευθοῦν ἀπό ντροπή καί καταισχύνη, ἀπό τρόμο καί φρίκη.
Θά κραυγάζουν τότε στούς βράχους καί στά ὄρη: «Πέσατε ἐφ’ ἡμᾶς καί κρύψατε ἡμᾶς ἀπό προσώπου τοῦ καθημένου ἐπί τοῦ θρόνου καί ἀπό τῆς ὀργῆς τοῦ ἀρνίου, ὅτι ἦλθεν ἡ ἡμέρα ἡ μεγάλη της ὀργῆς αὐτοῦ καί τίς δύναται σταθῆναι;» (Ἀποκ. 6, 16-17).

***
Φτωχοί ἁμαρτωλοί! Δέν ἦρθε ἀκόμα ἐκείνη ἡ μέρα. Ὁ Κύριος δέχεται ἀκόμα τή μετάνοια. Συγχωρεῖ ἀκόμα τίς ἁμαρτίες σ’ ὅποιον μετανοεῖ. Ἄς ἐπιστρέψουμε κοντά Του μετανοημένοι κι ἄς σταματήσουμε τίς ἁμαρτίες. Τά θερμά δάκρυά μας ἄς τίς σβήσουν, γιά νά μή φανοῦν σ’ ἐκείνη τήν παγκόσμια συγκέντρωση καί μᾶς ἐλέγξουν σάν ἀντίδικοι.
Κλάψε, κλάψε, ἁμαρτωλή ψυχή! Πόνεσε καί στέναξε, γιατί ἔχεις ἁμαρτήσει στό Θεό. Φώναξε, ζήτησε καί χτύπησε τήν πόρτα τοῦ ἐλέους, γιά νά σοῦ ἀνοίξει ὁ Κύριος.
«Πᾶς γάρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει καί ὁ ζητῶν εὑρίσκει καί τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται» (Ματθ. 7,8).

Τέλος καί τῷ Θεῷ δόξα!

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗ

http://hristospanagia3.blogspot.com/201 ... .html#more



Πέτρος
Δημοσιεύσεις: 1433
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 19, 2015 9:32 am

Τελώνια

Δημοσίευσηαπό Πέτρος » Τετ Φεβ 21, 2018 8:24 pm

Ποια είναι η ιστορία με το τελώνιο;



Άβαταρ μέλους
heavenandearth
Δημοσιεύσεις: 307
Εγγραφή: Τρί Ιαν 02, 2018 1:19 pm
Τοποθεσία: Νεκταρία, Αθήνα

Re: Μακιγιάζ (και μόδα...)

Δημοσίευσηαπό heavenandearth » Πέμ Φεβ 22, 2018 8:02 am

18. Τελώνιον των χρωματοπροσώπων
Και μιλώντας φθάσαμεν στο τελώνιο το οποίον εξετάζει άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι καλλωπίζουν τα πρόσωπα τους με διάφορα χρώματα, και μυρωδικά και δεν ευχαριστούνται με το κάλλος που τους έδωσεν ο Θεός. Εγώ είχα χρωματισθή δυό φορές στη ζωή μου και οι δαίμονες εξέταζαν να με κρατήσουν οι Άγγελοι όμως επάλευαν με πολύν κόπον φέρνοντας τις καλές μου πράξεις, και κερδίζοντας αναχωρίσαμεν.


http://www.diakonima.gr/2016/06/09/τα-23-τάγματα-των-τελωνίων-και-ο-τελωνισ-2/

Τα 23 Τελώνια είναι 23 έλεγχοι που υφίσταται η ψυχή του ανθρώπου μετά το θάνατό του για συγκεκριμένα αμαρτήματα. Σε κάθε έλεγχο εξετάζετε η ψυχή για ένα συγκεκριμένο αμάρτημα. Αν δεν έχει υποπέσει σ’ αυτό το αμάρτημα προχωρά στο επόμενο τελώνιο και αν κατορθώσει και περάσει και το εικοστό τρίτο τελώνιο φτάνει μπροστά στην Πύλη του Παραδείσου. Αν όμως έχει υποπέσει σ’ αυτό το αμάρτημα, τότε τα τελώνια αυτού του ελέγχου την αρπάζουν και την οδηγούν στο σκοτεινό Άδη, όπου περιμένει την Τελική Κρίση στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, για να οδηγηθεί τελικά στην Κόλαση.

1. το τελωνιο της κακολογιας
2. το τελωνιο της υβρης
3. το τελωνιο του φθονου
4. το τελωνιο του ψεματος
5. το τελωνιο του θυμου και της οργης
6. το τελωνιο της υπερηφανιας
7. το τελωνιο της βλασφημιας
8. το τελωνιο της φλυαριας και της ανοησιας
9. το τελωνιο του τοκου και του δολου
10. το τελωνιο της τεμπελιας και του υπνου
11. το τελωνιο της φιλαργυριας
12. το τελωνιο της μεθης
13. το τελωνιο της μνησικακιας
14. το τελωνιοτης μαγειας και της μαντειας
15. το τελωνειο της λαιμαργιας
16. το τελωνειο της ειδωλολατρειας
17. το τελωνειο της ομοφυλοφιλιας
18. το τελωνειο της φιλαρεσκειας
19. το τελωνιο της μοιχειας
20. το τελωνειο του φονου
21. το τελωνιο της κλεψιας
22. το τελωνιο της πορνειας
23. το τελωνιο της ασπλαχνιας


Αγαπάτε αλλήλους.

Πέτρος
Δημοσιεύσεις: 1433
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 19, 2015 9:32 am

Μακιγιάζ (και μόδα...)

Δημοσίευσηαπό Πέτρος » Πέμ Φεβ 22, 2018 9:17 am

Υπάρχει κάποιος εκτελωνιστής για το 15ο;



Άβαταρ μέλους
heavenandearth
Δημοσιεύσεις: 307
Εγγραφή: Τρί Ιαν 02, 2018 1:19 pm
Τοποθεσία: Νεκταρία, Αθήνα

Re: Μακιγιάζ (και μόδα...)

Δημοσίευσηαπό heavenandearth » Πέμ Φεβ 22, 2018 9:19 am

:lol: :lol: :lol:


Αγαπάτε αλλήλους.


Επιστροφή στο

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: 1 και 0 επισκέπτες